ျပန္ဆံုၾကမည္ ေနာင္ႏွစ္ဆီ

တာဝန္ခ်ိန္ၿပီးၿပီ။ အိမ္ျပန္ဖို႔အတြက္ ေလွကားဆီသို႔ ခြဲစိတ္ခန္းရွိရာဘက္မွ ေလွ်ာက္လာမိသည္။ ခြဲစိတ္ခန္းတံခါးေတြကို လွမ္းၾကည့္ရင္း ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ ေက်နပ္ဂုဏ္ယူပီတိျဖစ္မိသည္။ ဒီေန႔ဟာ ေဒါက္တာငယ္ငယ္ေထြး အျဖစ္ႏွင့္ အရင္ဦးဆံုးတာဝန္က်သည့္ ေဆးရံုမွာ ပထမဆံုးခြဲစိတ္ခန္း ဝင္ရသည့္ေန႔။ ကိုယ္တိုင္ဦးေဆာင္ခြဲစိတ္ရတဲ့ အဆင့္မေရာက္ေသးေပမယ့္ ငယ့္အတြက္ေတာ့ ပထမဦးဆံုးေန႔မွာ လူနာတစ္ဦးကို ေအာင္ျမင္စြာ ကယ္တင္လိုက္ႏိုင္၍ မဂၤလာရွိတဲ့ ေန႔တစ္ေန႔ ျဖစ္သြားၿပီ။ ဒီလိုပဲ မဂၤလာရွိတဲ့ေန႔ေပါင္းမ်ားစြာကို ျဖတ္သန္းႏိုင္ပါေစလို႔ ဆႏၵျပဳရင္း တစ္စံုတစ္ရာကို ေတြးမိကာ ျပံဳးလိုက္မိသည္။ အခုခ်ိန္မွာေတာ့ ခြဲစိတ္ခန္းဝင္ရတဲ့ ဆရာဝန္မေလး။ တစ္ခ်ိန္တုန္းကေတာ့ . . . . . . ။

x x x x x x x

ေဆးေပးတဲ့ စားပြဲေရွ ႔နားက ခံုေလးေတြေပၚမွာ လူနာသံုးေယာက္။ တစ္ေယာက္က ငယ့္ရဲ ႔ အစ္ကို။ ငယ္နဲ႔ အထက္ေအာက္ သံုးႏွစ္ကြာ ဆိုပါေတာ့။ ေနာက္တစ္ေယာက္က မမရဲ ႔သူငယ္ခ်င္း ငယ္တို႔ အိမ္ခန္းနဲ႔ တစ္ခန္းေက်ာ္က မမမီး။ ေနာက္ထပ္လူနာတစ္ေယာက္ကေတာ့ ငယ္ကိုယ္တိုင္ပါပဲ။

ေစာင့္ရတာၾကာလိုက္တာ။ ေဒါက္တာကိုကိုႀကီးက ဘာေတြကုေနပါလိမ့္။ ေဟာ.... ထြက္လာပါၿပီ။ ငယ္တို႔အေပၚထပ္အိမ္က ကိုဖိုးသား။ လူနာကိုဖိုးသားက လက္ထဲမွာစာရြက္ေလးတစ္ရြက္ကိုင္ၿ

ပီး မ်က္ႏွာစပ္ၿဖီးၿဖီးနဲ႔ ထြက္လာသည္။ ကိုဖိုးသားက လက္ထဲကစာရြက္ကို ေဆးေပးတဲ့ မမဆီထိုးေပးလိုက္ေတာ့ မမကဖတ္ၿပီး ေဆးျပားေလးေတြကို စကၠဴနဲ႔ ထုပ္ေပးလိုက္သည္။
" ကိုဖိုးသား ... ဘာေဆးေတြတဲ့လဲ "

" ဒါက စီဗစ္တဲ့၊ ဒါက အနာသက္သာေအာင္ေသာက္ရတဲ့ ဘီစကစ္ ... အဲ ... ဟုတ္ပါဘူး .... ပါရာစီတေမာတဲ့ "
" စီဗစ္နဲ႔ ပါရာစီတေမာ တြဲေသာက္လို႔ ရလို႔လား "
" သိဘူး "
" မရဘူးဆိုရင္ စီဗစ္ ငါကူစားေပး ... အဲ ... ေသာက္ေပးမယ္ေလ အဟီး "
" ရရ မရရ ငါကေတာ့ အကုန္စားမွာပဲ "

မမမီးနဲ႔ ကိုဖိုးသား ေျပာေနတာေတြနားေထာင္ၿပီး စီဗစ္ဆိုတဲ့ ေရွာက္သီးေဆးျပားရဲ ႔ နာမည္ကို ငယ္မွတ္ထားလိုက္သည္။ ေနာက္ၿပီး ေရာဂါတူမွ ေဆးလည္းတူမွာေပါ့။
" ကိုဖိုးသားက ဘာေရာဂါလဲ "
" အနာေပါက္တာေဟ့ အနာေပါက္တာ၊ အနာေပါက္လို႔ ေရွာက္သီးေဆးျပားပဲ စားရတာ၊ ေခ်ာကလက္စားရေအာင္ ေနာက္တစ္ေခါက္ ျပန္ျပဦးမယ္ " ကိုဖိုးသားက မ်က္ႏွာစူပုတ္ပုတ္လုပ္ကာ ေဆာင့္ေအာင့္၍ေျပာသည္။

ငယ္တို႔ ကိုဖိုးသားကို ဝိုင္းရယ္ေနၾကတုန္း ကိုေလးျပန္ထြက္လာသည္။ ေခါင္းမွာလည္း ေမေမ့ပုဝါႀကီးစည္းလို႔။
" အဟီး ပုဝါႀကီးနဲ႔ "
မမမီးက လက္ညွိဳးတစ္ထိုးထိုးနဲ႔ ရယ္ေနသည္။
" ဘာပုဝါလဲ၊ ဒါ ပတ္တီး၊ ငါေခါင္းေပါက္လို႔ ေဆးခန္းလာတာ၊ မမ ေရာ့ ေဆးစာရြက္၊ ဟဲ့ နင္က ဆရာမလုပ္ၿပီး ေဆးေတြထိုင္စားမေနနဲ႔ေလ၊ ငါ ကိုႀကီးနဲ႔ တုိင္ေျပာမွာေနာ္ "
" ငါက ေခ်ာကလက္ေတြနဲ႔ ေဝဖာေတြ ညီေအာင္ညိွ အဲ ဟုတ္ပါဘူး ေဆးေတြ ညီေအာင္ညွိေနတာပါ၊ စီဗစ္က ေလးလံုးစီပံုေနတာ ႏွစ္လံုးပိုေနလို႔ "

" အဲဒါဆို နင္လူနာလုပ္ ၊ ငါ ေဆးေပးတဲ့သူလုပ္မယ္ "
" အင္ ... မလုပ္ပါဘူး၊ နင္ကလည္းဟာ ... ငါေဆးပိုထည့္ေပးပါ့မယ္၊ ကိုႀကီးကို မတိုင္နဲ႔ေနာ္ "
ကိုေလးနဲ႔ မမရဲ ႔ အျငင္းအခံုက အေပးအယူနဲ႔ ၿပီးဆံုးသြားသည္။

" ေဟ့ ေနာက္တစ္ေယာက္လို႔ေခၚေနတာ မလာေသးဘူးလား၊ မလာရင္ ေဆးခန္းပိတ္ေတာ့မွာေနာ္၊ ေဆးေတြကို ဆရာဝန္သိမ္းလိုက္မွာ "

ဝရန္တာ ေဆးခန္းထဲက ေဒါက္တာကိုကိုၾကီးရဲ ႔ ၿခိမ္းေျခာက္သံေၾကာင့္ ကိုေလးတို႔ရဲ ႔ အျငင္းအခံုကို ၾကည့္ေနတဲ့ မမမီး ေဆးခန္းထဲသို႔ အေျပးအလႊား ဝင္သြားသည္။
ကိုေလးကိုေပးသည့္ ေဆးေတြက အားေဆးဆိုတဲ့ေခ်ာကလက္၊ အမူးေျပတဲ့ ဘီဆစ္ ဆိုတဲ့ ေဝဖာ၊ စီဗစ္နဲ႔ပါရာ။
ေခ်ာင္းဆိုးလြန္းလို႔ ေလကုန္ၿပီးမူးေနတဲ့ မီးမီးက ေခ်ာင္းဆိုးေပ်ာက္ေဆးရည္ ဘလက္ေကာ္ဖီ နဲ႔ ဘီဆစ္ ေဝဖာ ေသာက္ရသည္။

အခု ငယ့္ အလွည့္ ။ ငယ္ေကာ္ဖီမေသာက္ခ်င္ပါ။ ဒီေတာ့ေခ်ာင္းဆိုးလို႔ မျဖစ္။ ဘာေရာဂါျဖစ္ရပါ့မလဲ။
ဝရန္တာေဆးခန္းထဲကိုဝင္လိုက္သည္။
" ကဲ လူနာ ဘာျဖစ္လဲ၊ ခုတင္ေပၚလွဲအိပ္ပါ "
" ဟင္ ... ကိုႀကီးကလည္း ဖ်ာႀကီးခင္းထားၿပီး ခုတင္တဲ့၊ လူနာေတြ ထိုင္ေစာင့္ေနတဲ့ ခုံတန္းရွည္ေလး ဒီမွာခ်ထားတာမဟုတ္ဘူး "
" ဝရန္တာမွာ ခံုတန္းထားတာ အေမေတြ ႔ရင္ ငါ့ကို ဆူမွာေပါ့ "
" ဘာလို႔ ဆူမွာတုန္း "
" နင္တို႔ တက္ေဆာ့ၿပီး ဝရန္တာက လိမ့္က်မွာစိုးလို႔ေပါ့ "

" ေဒါက္တာကိုကိုႀကီးကလည္း အေမဆူမွာေၾကာက္တာပဲလား "
" စကားမ်ားလိုက္တဲ့လူနာ၊ ဘာေရာဂါျဖစ္တာလဲ၊ ပါးစပ္ၿပဲလာလို႔ ပါးစပ္ကို ခ်ဳပ္ေပးရမွာလား "
" ဟုတ္ပါဘူး၊ အနာေပါက္လို႔ "
" ဖိုးသားျဖစ္ၿပီးသား ၊ တျခားဟာေျပာ "
" ေခါင္းေပါက္တာ "

" ပတ္တီးမရွိေတာ့ဘူး "
" ရတယ္၊ ေဆးပဲထည့္ေပး၊ ပတ္တီးမစည္းနဲ႔"
" ဒီလူနာ သိပ္လွ်ာရွည္တာပဲ၊ ေခါင္းမေပါက္နဲ႔ ဗိုက္ေအာင့္ "
" ဗိုက္ေအာင့္ရင္ စီဗစ္ ေသာက္ရလား "
" လံုးဝမတည့္ဘူး၊ ကဲ ဗိုက္ခြဲမယ္ အကၤ်ီလွန္ "
" အင္ .. စီဗစ္ မေသာက္ရရင္ ဗိုက္မနာပါဘူး ၊ မခြဲဘူး "
ငယ္ က အကၤ်ီကို ျပန္ဆြဲခ်ၿပီး အတင္းရုန္းသည္။

" ဆရာမေရ လူနာဗိုက္ခြဲမလို႔ လာကူပါဦး၊ ဒီမွာရုန္းေနတယ္ "
ေခၚလိုက္တာက ဆရာမ ၊ ဝင္လာတာက တစ္ၿပံဳလံုး။

" မင္းတို႔က ဘာလိုက္လုပ္္တာလဲ "
" ဗိုက္ခြဲတာ မျမင္ဘူးလို႔ "
ဝရန္တာမွာ သူတို႔ ေျခာက္ေယာက္လံုး ျပည့္က်ပ္သြားသည္။
" မမဆရာမ သမီးဗိုက္မခြဲခ်င္ဘူး၊ ကိုေလးကိုက်ေတာ့ ခြဲပဲနဲ႔"
" ဒီဆရာဝန္က အစကတည္းက ခြဲခ်င္ေနတာေလ၊ နင့္ထက္အႀကီးေတြ အကုန္လံုး အခြဲမခံလို႔၊ နင္အငယ္ဆံုးပဲ အခြဲခံလိုက္ပါဟာ "

" အီးဟီး ေရွာက္သီးေဆးျပားေတာ့ မေကၽြးပဲနဲ႔ ဗိုက္ခြဲမယ္တဲ့ "
" ဟဲ့ ေရွာက္သီးေဆးျပားက နင္နဲ႔မွ မတည့္တာ။ နင္အာသီးေရာင္ရင္ ငါတို႔အားလံုး အဆူခံရမွာ "
" ေရွာက္သီးေဆးျပားေကၽြးရင္ ဗိုက္ခြဲခံမွာလား "
" အင္း "
" ဆရာမ ေဆးတစ္ခြက္စာ ဘယ္ႏွျပားလဲ"

" ေလးျပား "
" ေလးျပားပဲရမယ္ ၊ ဒါပဲ ၊ ခြဲမွာလား "
" ခြဲ "

ကိုကိုႀကီးက ေဆာ့ပင္ႏွစ္ေခ်ာင္းယူကာ ငယ့္ဗိုက္ကို ခြဲေလေတာ့သည္။
မမက ဝရန္တာႀကိဳးတန္းေပၚက အကၤ်ီလွန္းတဲ့ညွပ္ေလးေတြယူကာ ငယ့္ဂါဝန္ေလးကိုလွန္မၿပီး ပခံုးနားမွာညွပ္ေပးသည္။ ကိုကိုႀကီးက လွန္းထားတဲ့ ေဖေဖ့ရွပ္အကၤ်ီကို ခြဲစိတ္ခန္းဝတ္စံုဆိုကာ ေနာက္ျပန္စြပ္လို႔ ၾကယ္သီးတစ္လံုး ေနာက္ေက်ာမွာတပ္ၿပီးဝတ္သည္။ ကိုေလးေခါင္းက ပတ္တီးက အခုေတာ့ ေဒါက္တာကိုကိုႀကီးရဲ ႔ ႏွာေခါင္းစည္း။

" ဟီးဟီး ဆရာဝန္နဲ႔ မတူေတာ့ဘူး ၊ ဓါးျပ နဲ႔တူတယ္ "

ေမ့ေဆးေပးမထားတဲ့ငယ္ကေတာ့ ေအာ္ဟစ္လူးလိမ့္ေနသည္။ နာလို႔ေတာ့ မဟုတ္။ ယားလို႔ ။
သူတို႔ အုပ္စု ဝရန္တာမွာ ဆူညံေနေတာ့ အိမ္တံခါးေခါက္ေနတာ မၾကားမိၾက။ မမကၾကားလို႔ သြားဖြင့္ေတာ့ ငယ္တို႔ေမေမနဲ႔ ကိုဖိုးသားရဲ ႔ေမေမ ေဒၚေလးရီရီ တို႔ ေစ်းကျပန္လာတာ။
" ေခၚမၾကား ေအာ္မၾကား ဘာေတြလုပ္ေနၾကတာတုန္း။ ေမေမ ေအာက္ကေနလွန္းျမင္ေနရတယ္ေနာ္။ အားလံုးဝရန္တာမွာ ဘာထြက္လုပ္ေနၾကတာလဲ ေျပာစမ္း "

" ကစားေနတာပါေမေမ "
" ေအာ္ ေျခာက္ေယာက္လံုး စုၿပံဳေနမွေတာ့ ကစားေနမွန္းသိတာေပါ့။ ညည္းတို႔ဘာလုပ္တမ္းကစားလို႔ ဝရန္တာမွာ ကစားရတာလဲ။ ငယ္ေလးလာစမ္း အကၤ်ီကလည္း လန္လို႔။ ဟဲ့ . . ဗိုက္မွာလည္း ဘာေတြလဲ "
ငယ္ အကၤ်ီကို ျပန္ခ်ဖို႔ သတိမရလိုက္ပါ။ ေမေမေတြ ႔သြားလွ်င္ မစားလိုက္ရမွာစိုးလို႔ ရထားတဲ့ ေရွာက္သီးေဆးျပားကို ပါးစပ္ထဲ အျမန္ထည့္ေနရတာနဲ႔ အကၤ်ီကို ျပန္မခ်မိ။

" ငယ္ေလး လာဒီကို၊ ပါးစပ္ဟ ။ ေရွာက္သီးေဆးျပားေတြ ... သားႀကီး ... ေတာ္ေတာ္စိတ္ခ်ရပါလား ... ညီမေလးနဲ႔ မတည့္လို႔မေကၽြးပါနဲ႔ဆိုတာကို။ ၾကည့္စမ္း သႀကၤန္တြင္းစားရေအာင္ဆိုၿပီး ဝယ္ေပးထားတဲ့ မုန္႔ေတြလည္း အကုန္ကုန္ၿပီ။ ေက်ာက္ေက်ာထိုးမယ့္ ေခ်ာကလက္ေရာပဲ "
" ေအးေလ သားတို႔ကလည္း နမိတ္မရွိနမာမရွိ ကေလးကို ဗုိက္ခြဲတမ္း ကစားရတယ္လို႔ ၊ ေနာက္မကစားရဘူး ၾကားလား "

ထိုေန႔က သႀကၤန္အႀကိဳေန႔ မတိုင္မီတစ္ရက္ ဧၿပီ ၁၁ ရက္ေန႔ ။ ေမေမတို႔ လူႀကီးေတြ သႀကၤန္တြင္း စတုဒီသာေကၽြးဖို႔ ခ်က္ျပဳတ္ရန္ေစ်းသြားဝယ္ၾကခ်ိန္ ကေလးေတြကို ကိုကိုႀကီးအားေစာင့္ခိုင္းထားျခင္းျဖစ္သည္။ အဲဒီ့ေနာက္ေတာ့ မမနဲ႔ ကိုေလးတို႔ ဝရန္တာမွာေဆာ့မွဳ၊ တစ္ပတ္စာမုန္႔ေတြကို အကုန္စား အကုန္ေဆာ့ပစ္မွဳတို႔ေၾကာင့္ ႏွစ္ခ်က္စီ အရိုက္ခံရသည္။ ငယ္ေလးကေတာ့ ေမေမရိုက္သည့္ေဘးမွ အၿမဲတမ္းလြတ္ေနက်။ ကိုကိုႀကီးက ေခါင္သူႀကီးမို႔ တစ္ခ်က္ပိုသည္။ ပိုလာေသာ ျပစ္မွဳကေတာ့ ငယ့္အား ေရွာက္သီးေဆးျပားေကၽြးမွဳ။ တကယ္ေတာ့ ကိုကိုႀကီးခမ်ာ ဘာမုန္႔မွ မစားလိုက္ရပါ။

ဘာမုန္႔မွ မစားရဘဲ တုတ္စားလိုက္ရေသာ ေဒါက္တာကိုကိုႀကီးမွာ ညေနေစာင္းမွာေတာ့ ဗိသုကာကိုကိုႀကီး အျဖစ္သို႔ ေျပာင္းလဲသြားေတာ့သည္။

" တို႔ေတြ မ႑ပ္ေဆာက္ၾကမယ္ "
" ဟင္ ဘယ္လိုေဆာက္မွာလဲ " "ကိုႀကီးက ေဆာက္တတ္လို႔လား " " သစ္သားက ဘယ္မွာလဲ " ေမေမဆူထားလို႔ ၿငိမ္ေနၾကသူေတြအားလံုး တစ္ေယာက္တစ္ေပါက္ႏွင့္ ျပန္ဆူလာၿပီ။
" အုန္းလက္မ႑ပ္ေဆာက္မွာ၊ သစ္သားမလိုဘူး "
" အုန္းလက္က ဘယ္ကရ ... " မမရဲ ႔ အေမးစကားမဆံုးလိုက္။ " လာ သြားၾကမယ္" ဆိုေသာ ကိုကိုႀကီးေနာက္သို႔ သူတို႔အားလံုးပါသြားၾကသည္။ လမ္းဆံုးလွ်င္ အုန္းလက္ေတြ ႔မွာ ေသခ်ာသည္။
ငယ္တို႔ လမ္းႏွင့္ ႏွစ္လမ္းေက်ာ္မွာ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းတစ္ေက်ာင္းရွိသည္။ ကိုကိုႀကီးက ထိုေက်ာင္းထဲ ခ်ဳိးဝင္သြားေတာ့ ငယ္တို႔လည္း ဖိနပ္ေလးေတြခၽြတ္လို႔လိုက္ရသည္။ ဝင္းထဲေရာက္လို႔ အုန္းပင္ပုေလး သံုးပင္ျမင္ေတာ့ မမ နဲ႔ မမမီးက ခုန္ဆြခုန္ဆြျဖစ္ကာ ေပ်ာ္ေနၾကသည္။

ကိုကိုႀကီးကို သိေနေသာ၊ သေဘာေကာင္းေသာ ကပၸိယႀကီးက ဓါးမႀကီးဆြဲကာ အုန္းလက္မ်ားလိုက္ခုတ္ေပးသည္။ အုန္းလက္တစ္လက္ ခုတ္အၿပီးမွာ ျပႆနာက စေတာ့သည္။
" အ ... အား စူးတယ္ စူးတယ္ " ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းဝင္း အုန္းပင္ေတြေအာက္ ျမက္ေတာ သဲေတာထဲ ဖိနပ္ခၽြတ္ၿပီးသြားေတာ့ ငယ့္ေျခေထာက္ ဆူးစူးၿပီေပါ့။ မမက တင္ပ်ဥ္ေခြထိုင္ကာ ငယ့္ကို သူ႔ေပၚထိုင္ေစလ်က္ ကိုေလးနဲ႔ မမမီးက ငယ့္ေျခဖဝါးကို ပြတ္သပ္ကာ ဆူးကို ဝိုင္းရွာၾကသည္။ ေျမလူးေနေသာေျခဖဝါးမွာ စူးေပါက္စနကို သူတို႔ရွာမရ။

" ဘာမွ မရွိေတာ့ဘူးငယ္ေလး၊ ကိုေလးေျခေထာက္ကို ပြတ္ေပးၿပီးၿပီးေနာ္၊ ေလွ်ာက္ၾကည့္ "
" အီးးးးး စူးေသးတယ္ ရဘူး၊ ေလွ်ာက္လို႔ရဘူး "
" ဒုကၡပဲ ကိုႀကီးကလည္း ဒီဗူးသီးပုတ္ကေလးကို ဘာလို႔ေခၚလာတာလဲမသိဘူး "
" ငါ့ညီမေလးကို ဗူးသီးပုတ္ေလးလို႔ မေျပာပါနဲ႔ဟ "
" ဒါဆို ထမင္းသိုးဟင္းသိုးေလး ဟီဟိ " မမရဲ ႔ ရွဳံ ႔ရွဳံ ႔မဲ့မဲ့ႏွင့္အေျပာကို ကိုကိုႀကီးက လက္မခံလို႔ မမမီးက ေျပာင္ေခ်ာ္ေခ်ာ္ျဖင့္ ျပင္ေပးသည္။ အုန္းလက္က တစ္လက္ပဲ ခုတ္ရေသးသည္။

" ကဲ အုန္းလက္သယ္မလား ၊ ငယ္ေလးကို ကုန္းပိုးမလား ေရြးၾက "
" အုန္းလက္က ဘယ္ႏွလက္သယ္ရမွာလဲ "
" အစက ႏွစ္ေယာက္တစ္တြဲ သံုးလက္သယ္မွာမို႔ ငါ့ဗူးသီးပုတ္ေလးပါ ေခၚလာတာေပါ့ "

အားလံုးေခါင္းကုတ္ရင္း ငယ္ေထြးႏွင့္ အုန္းလက္အေလးခ်ိန္ကို ခ်ိန္ဆၾကသည္။ ေနာက္ေတာ့ ဤပုဂၢိဳလ္ေလးကို အိမ္အေရာက္ကုန္းပိုးရန္ မလြယ္မွန္းသိေတာ့ အုန္းလက္ကိုသာေရြးခ်ယ္သြားၾကသည္။ ကိုေလးႏွင့္ ကိုဖိုးသားက တစ္ေယာက္တစ္လက္စီဆြဲၿပီး မမတို႔ႏွစ္ေယာက္က ႏွစ္ေယာက္ေပါင္းတစ္လက္ သယ္ၾကမည္။
ခုတ္ရန္က်န္ေသးေသာ အုန္းလက္ႏွစ္လက္ကို ကပၸိယႀကီးက ကေလးေတြမသယ္ႏိုင္မွာစိုး၍ ခတ္တိုတို ခုတ္ေပးသည္။

" ကဲ ထမင္းသိုးဟင္းသိုးေလး ေက်ာေပၚတက္ေတာ္မူ " က်န္ေလးေယာက္ အုန္းလက္သယ္တာကို ကိုကိုႀကီးရဲ ႔ ေက်ာေပၚက အခန္႔သားၾကည့္ရင္း ငယ္အိမ္ျပန္ခဲ့ရသည္။ မမတို႔ႏွစ္ေယာက္က အရင္းအဖ်ားတစ္ေယာက္စီစြဲလို႔ ေအးေအးေဆးေဆး။
ကိုေလးတို႔ ႏွစ္ေယာက္ကေတာ့ မ႑ပ္မေဆာက္မီ ရပ္ကြက္ေလးကို အုန္းတံျမက္စည္းျဖင့္ လွဲေပးခဲ့ၾကသည္။

အၾကိဳေန႔မနက္မွာ သူတို႔အဖြဲ႔ တိုက္ေရွ ႔က ပိေတာက္ပင္ေပါက္စေအာက္မွာ မ႑ပ္ေဆာက္ၾကသည္။ မမတို႔သယ္လာေသာ အရွည္ဆံုးအုန္းလက္ကို ပိေတာက္ပင္စည္မွာကပ္ခ်ည္၊ က်န္ႏွစ္လက္ကိုေတာ့ ပိေတာက္ကိုင္းမွာခ်ည္။ ကပၸိယႀကီးရဲ ႔ ေစတနာေၾကာင့္ ပိေတာက္ကိုင္းက အုန္းလက္ႏွစ္လက္မွာ ေျမမွာေထာက္မေနဘဲ ေလထဲမွာတြဲလြဲ။ ေလးလႊာကိုဖိုးသားတို႔ အိမ္က ပလတ္စတစ္စည္ပိုင္းေလးေတြ သယ္ခ်လိုက္ေတာ့ သူတို႔ အုန္းလက္မ႑ပ္ေလး ၿပီးသြားၿပီ။

စည္ပိုင္းထဲက ေရနိမ့္က်သြားခ်ိန္မွာ ငယ္ခပ္ဖို႔ မမွီမကမ္းျဖစ္လို႔ တစ္ေယာက္တစ္လွည့္ ခပ္ခပ္ေပးရတာကလြဲလို႔ ငယ္တို႔ရဲ ႔ အုန္းလက္မ႑ပ္သႀကၤန္ေလးက ခ်စ္စရာ ေပ်ာ္စရာ သိပ္ေကာင္းခဲ့သည္။
အဲဒီ့အခ်ိန္က ကိုကိုႀကီးက ခုႏွစ္တန္း၊ မမက ငါးတန္း၊ ကိုေလးက သံုးတန္းနဲ႔ ငယ္က သူငယ္တန္းေျဖၿပီး ေႏြရာသီေက်ာင္းပိတ္ထားခ်ိန္ေပါ့။

x x x x x x x

လမ္းထဲသို႔ ခ်ဳိးေကြ ႔ဝင္လိုက္ရင္း ၾကည့္ေနက်အတိုင္း ငယ္တို႔အိမ္ ဝရန္တာေလးကို လွမ္းၾကည့္မိသည္။ ေမေမ ရွိမေနသလို ဘာအဝတ္အစားမွ လွန္းထားခ်င္းလည္းမရွိဘဲ ဝရန္တာေလးမွာ ေျပာင္ရွင္းေနသည္။ ဟိုတစ္ခ်ိန္ေႏြရာသီတုန္းကေတာ့ ဝရန္တာမွာ လွန္းထားေသာ ေဖေဖ့အကၤ်ီကို ယူကစားခဲ့ၾကဖူးသည္။ ေဖေဖ့အကၤ်ီေတြ လွန္းစရာမလိုေတာ့ေအာင္ ထာဝရခြဲခြာသြားေတာ့ ကိုကိုႀကီးရဲ ႔ အလုပ္ဌာနမ်ဳိးစံုမွ ယူနီေဖာင္းမ်ဳိးစံုက အစားဝင္ခဲ့သည္။ အခုေတာ့လည္း ကိုကိုႀကီးရဲ ႔ အကၤ်ီေလးေတြပင္ ဝရန္တာမွ မေတြ႔ရတာ ႏွစ္ခ်ီေနခဲ့ၿပီ။ သူဝတ္ခြင့္ မသာခဲ့ေသာ ဂ်ဴတီကုတ္ကို သူ႔ညီမ ငယ္ေထြး ဝတ္ႏိုင္ေစဖို႔ အတြက္ မေလးရွားမွာ အလုပ္သြားလုပ္ေနတာပဲ ငါးႏွစ္ၾကာခဲ့ၿပီေကာ။ ကိုကိုႀကီးမွ မဟုတ္ပါဘူးေလ မမလို မိန္းကေလးေတာင္မွ အမႀကီးပီသစြာ ငယ္ေထြးတို႔ အငယ္ႏွစ္ေယာက္မေၾကာင့္မၾက ပညာသင္ႏိုင္ေရးအတြက္ ႏိုင္ငံရပ္ျခားထြက္သြားခဲ့ရတာပဲ။

တစ္ခါတစ္ခါေတာ့လည္း မျဖစ္ႏိုင္မွန္းသိေပမယ့္ အခ်ိန္တို႔ကိုေနာက္ျပန္ဆြဲကာ အတိတ္မွာ ေပ်ာ္ဝင္ခ်င္မိသည္။
ထိုစဥ္ကေႏြရာသီ ေက်ာင္းပိတ္ခ်ိန္ သႀကၤန္ရက္မ်ဳိးရခဲ့သလို ငယ္တို႔ ေမာင္ႏွမအားလံုးအတြက္ ေႏြရာသီ ေပ်ာ္စရာသႀကၤန္ရက္မ်ား ျပန္ရခ်င္ပါေသးသည္။
ဒီႏွစ္မွာ မဆံုႏိုင္ေသးရင္ေတာင္မွ ေနာက္ႏွစ္ေတြမွာ ျပန္ဆံုၾကဖို႔ ျမန္မာျပည္မွ ေမာင္ႏွမမ်ားအားလံုးကိုယ္စား အႀကိမ္ႀကိမ္အခါခါ ငယ္ဆုေတာင္းမိသည္။ ။

x x x x x x x

Blog တစ္ႏွစ္ျပည့္ အမွတ္တရ

ညိဳေလးေန
( 17.04.2012 ) 12:15 am

ေဖေဖာ္ဝါရီကို ခြဲျခမ္းစိတ္ျဖာျခင္း

ေဖေဖာ္ဝါရီမွာ .....
လူနာ (lunar) ႏွစ္သစ္ကူးနဲ႔ တိုက္ဆိုင္တတ္သတဲ့
ေကာ့ေကးရွန္းေတြက ဘာေၾကာင့္ ေစာၿပီး ႏွစ္သစ္ကူးတာလဲ
တခ်ဳိ ႔ေတြကေရာ ဘာလို႔ ေနာက္က်ၾကတာလဲ
တကယ္ေတာ့ မေန႔ က နဲ႔ ဒီေန႔ ၊
ဒီေန႔ နဲ႔ မနက္ျဖန္ ၊ ေန႔ ေတြထဲက ေန႔ ေတြပဲ မဟုတ္လား ။

ေဖေဖာ္ဝါရီမွာ .....
ပင္လံုစာခ်ဳပ္ ခ်ဳပ္ခဲ့သတဲ့
တိုင္းရင္းသားေတြ ဘာေၾကာင့္ လက္မွတ္ထိုးခဲ့တာလဲ
အခုေတာ့ေရာ ဘာလို႔ လက္နက္စြဲကိုင္ ေနၾကတာလဲ
တကယ္ေတာ့ ကခ်င္ နဲ႔ ဗမာ
ဗမာ နဲ႔ ကရင္ အခ်င္းခ်င္းေတြပဲ မဟုတ္လား ။

ေဖေဖာ္ဝါရီမွာ .....
ဖခင္တစ္ဦးကို ေမြးဖြားခဲ့သတဲ့
ထြက္ခြါသြားသူကို ဘာေၾကာင့္ မေမ့ႏိုင္ၾကတာလဲ
က်န္ေနသူေတြကေရာ ဘာလို႔ ေလးစားေနၾကေသးတာလဲ
တကယ္ေတာ့ စကား နဲ႔ ဆႏၵ
ဆႏၵ နဲ႔ ရလဒ္ ၊ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ရဲ ႔ လုပ္ရပ္ေတြ ထပ္တူက်ေနလို႔ပဲ မဟုတ္လား ။

ေဖေဖာ္ဝါရီမွာ .....
ခ်စ္သူမ်ားေန႔ဆိုတာ ရွိသတဲ့
ခ်စ္သူေတြက ဘာေၾကာင့္ ဒီေန႔ေလးကိုမွ တန္ဖိုးထားၾကတာလဲ
ဆႏၵျပဳ ဆုေတာင္းေတြကိုေရာ ဘာလို႔ လုပ္ၾကတာလဲ
တကယ္ေတာ့ ခ်စ္သူ နဲ႔ ကိုယ္
ကိုယ္ နဲ႔ ခ်စ္သူ ႔ အတြက္ ေန႔ ေတြတိုင္းဟာ ခ်စ္ခင္ေနဖို႔ပဲ မဟုတ္လား ။

ေနာက္ထပ္ၿပီးေတာ့ .....
ႏွင္းေတြေဝတဲ့ ေဖေဖာ္ဝါရီဟာ
ထာဝရ ခ်စ္စရာေကာင္းေနမွာပဲ မဟုတ္လား ..... ။ ။

ညိဳေလးေန
( 14.02.2011 ) 5:30 pm

Analyzing February

In February .....
There is a time of " Lunar New Year "
while " too late " for " some " to celebrate,
though Caucasians did earlier.

What's the difference anyway,
when " today" and " tomorrow"
are just " days" of the days ?

In February .....
Settled was the " Union Day " ,
famous with the name " Pin Lon" .
Why so different Nowadays ?

What did races sign for when
all the people fought for lives ?
Why some still fight after then ?

Bamar and Shan , they dispute,
so as Kachin , Karen and the rest;
what is the union of an absolute ?

In February .....
Born was a " Father " in history.
Though he left us so early,
we still have him in memories.

Words and wishes we respect,
of one true General as he was,
with all results we except.

In February .....
Precious for lovers is the time
at which they share gift and wish,
a day known for " Valentine " .

A special day for which reasons,
with the love we share every day,
when " special" is for all seasons ?

Besides memories in this special month
with the snowy moments we all love,
"" February " will last forever and be with us.

Translated by ...
Henry Sutherland

ရွရာ

မိန္းကေလးမို႔ ထမင္းဟင္းခ်က္ သင္ညွပ္ျဖတ္ .....
မသိလိုက္တဲ့ ဓါးရွရာေလးေတြ .....

စာေရးသူမို႔ စာေရး စာဖတ္ စာေတြမွတ္ .....
မသိလိုက္တဲ့ စကၠဴရွတာေလးေတြ .....

ခ်စ္တတ္သူမို႔ အခ်ိန္မေရြး နားေထာင္ေပး .....
သိလိုက္ေပမယ့္ နာဖို႔ေမ့ေနတဲ့ စကားလံုးရွရာေလးေတြ .....

အေရျပားေပၚက ရွရာေလးေတြ အလား
ႏွလံုးသားေပၚက ရွရာေလးမ်ား

မရင္း၊ မထပ္၊ မနက္၊ မမ်က္ ပါေစသား ... ။


ညိဳေလးေန
10.02.2012 9:03 am

ငါစြဲမေပ်ာက္ေသာ ငါ

တပါးကြၽန္ျဖစ္ခဲ့ေသာ ငါ့တိုင္းျပည္အား ငါခ်စ္ပါ၏
ေရႊေရာင္လႊမ္းခဲ့ေသာ ငါ့တိုင္းျပည္အား ငါခ်စ္ပါ၏
တိမ္တိုက္ဖံုးခဲ့ေသာ ငါ့တိုင္းျပည္အား ငါခ်စ္ပါ၏
ေရာင္နီပ်ဳိးေနေသာ ငါ့တိုင္းျပည္အား သာ၍ခ်စ္ေတာ့၏
ငါစြဲမေပ်ာက္ေသာ ငါ့အား ခြင့္လႊတ္ၾကပါကုန္။


ညိဳေလးေန
23.12.2011 10:10 am

မနာက်င္ေစခ်င္ေသာ အေတြးမ်ား

ဧည္႔ခန္းမကို ျဖတ္ေလွ်ာက္လာရင္း နံရံေပၚကိုၾကည့္မိေတာ့ နာရီလက္တံက ၇ နားမွာ။ တံခါးကို တြန္းဖြင့္ၿပီးအထြက္မွာ သဘာဝတရားက ေႏြးေထြးစြာဆီးႀကိဳသည္။ လံုျခံဳေရးဂိတ္တဲေလးမွာ သူ႔လက္ေဗြရာကိုခ်န္ထားေတာ့ “ Thank you ” လို႔ စက္ကေလးကေျပာသည္။ ဘာေၾကာင့္ေျပာမွန္း ေတာ့သူမသိ၊ သူကေတာ့ သူ႔ကိုယ္စား ေျပာေပးသည္ဟု ထင္သည္။ မြမ္းၾကပ္လြန္းလွေသာ ဤဝင္းႀကီးထဲမွ ထြက္လာခဲ့ရလို႔ျဖစ္သည္။ လမ္းက်ဥ္းေလးကို ျဖတ္ကူးၿပီး တိုက္ေဘး ကြက္လပ္က်ယ္ထဲ ေရာက္ေတာ့ မြန္းၾကပ္ေနတာေတြ အေတာ္ေလး ေလ်ာ့နည္းသြားသည္။

အက်င့္ပါေနေသာ ေျခလွမ္းမ်ားရဲ႕ အရွိန္ကိုသူေလ်ာ့ခ်လိုက္သည္။ ဒီေန႔ ေသာၾကာေန႔ပဲ။ ေသာၾကာေန႔ ညေနေတြကို သူႏွစ္သက္၏။ ၂ ရက္ၾကာ လူသားျဖစ္ခြင့္၏ အစမို႔ျဖစ္သည္။ လူသားျဖစ္ခြင့္ အစမွာ လူသားဆန္စြာ လမ္းေလွ်ာက္ခ်င္သည္။ ထိုကြက္လပ္ထဲျဖတ္ေလွ်ာက္ရင္း ေကာင္းကင္ႀကီးကို ေမာ့ၾကည္႔တတ္တာသူ႔အက်င့္။ ၇ နာရီဆိုေပမယ့္ သူေမာ့ၾကည္႔တဲ့ ေကာင္းကင္တိုင္းမွာ လမရွိတတ္။ လင္းထိန္ေနေသာ လွ်ပ္စစ္မီးေရာင္ေတြေၾကာင့္ လား။ ျမင့္မားလြန္းေသာ တိုက္ေတြကြယ္ေန၍လား သူေသခ်ာမသိ။ လွ်ပ္စစ္မီးမရွိေသာ သူတို႔ရြာေလးမွာေတာ့ အဘြားရွိခဲ့ဖူးသည္။ အေမ့ကိုမွီ၍ လက္ဖက္သုတ္စားရင္း အဘြားေျပာေသာ ပံုျပင္ကိုနားေထာင္ခဲ့ဖူးသည္။ အဘြားက မီးမရွိ၍ ပံုေျပာျပတာလား၊ လသာ၍ ပံုေျပာျပတာလား။ ေသခ်ာတာကေတာ့ လရွိေနလွ်င္ လြမ္းမိဦးမည္။

သူဆက္ေလွ်ာက္ရင္း ဟိုင္းေဝးလမ္းမႀကီးသို႔ ေရာက္လာသည္။ Container ေတြသယ္လာေသာ ကားေတြျမင္ေတာ့ ၊ သစ္တင္သည္႔ကားႀကီးေတြႏွင့္ အၿပိဳင္ေမာင္းေလ့ရွိေသာ သူတို႔စီးခဲ့ရသည့္ ေက်ာင္းကားကို ျပန္ျမင္ေယာင္မိသည္။ ဒါေပမယ့္ ကားေတြ ကားစီးလာတာေတာ့ ဒီေရာက္မွ သူေတြ႔ဖူးသည္။ ဟုတ္သည္ ။ တခ်ဳိ႔႕ ထရပ္ကားႀကီးေတြသည္ ၊ ကား ၈ စီးထိ သယ္ႏိုင္သည္။ ေျပာင္ေျပာင္လက္လက္ ကားအသစ္ေလးေတြကို လိုက္ေငးရင္း သူ႔လိုပဲ ေလယာဥ္တစ္တန္ ကားတစ္တန္နဲ႔ အေမာင္းခံဖို႔ ေရာက္လာေၾကာင္း သေဘာေပါက္လိုက္သည္။

ဟိုင္းေဝးလမ္းမႀကီး၏ဟိုမွာဘက္ကမ္းတြင္ တိုက္တန္းမ်ားရွိသည္္။ သူေနထိုင္ရာသို႔ ျပန္ရန္ စီးရမည့္ ဘတ္စ္ကားမွတ္တိုင္သို႔ ထိုတိုက္တန္းမ်ားကို ေက်ာ္လြန္ေလွ်ာက္သြားရဦးမည္။

ထိုတိုက္မ်ားေအာက္က ေလွ်ာက္ရတာကိုေတာ့ သူႀကိဳက္သည္။ တိုက္ေအာက္ဆံုးတြင္ လူေနအိမ္ခန္းမ်ားမရွိ။ ခံုတန္း ၊ ခံုဝိုင္း မ်ားသာရွိသည္။ သူတို႔ရြာရွိ ေျခတံရွည္အိမ္မ်ားလို တိုက္ေအာက္ေျခတြင္ တိုင္လံုးမ်ားရွိေသာေၾကာင့္ ထိုတိုက္မ်ားကို သူက ေျခတံရွည္တိုက္မ်ားဟု နာမည္ေပးထားသည္။ သူငယ္ငယ္က အဘြားတို႔ ေျခတံရွည္အိမ္ေအာက္တြင္ တိုင္ဦးတမ္း ကစားဖူးသည္။ ထုိတုန္းကေတာ့ အိမ္မ်ားကို ဘာလို႔ေျခတံရွည္ေဆာက္ထားလဲ မစဥ္းစားမိ။ ျမစ္ေရဝင္ေသာ ေဒသမို႔လား။ ပူျပင္းေျခာက္ေသြ႕ေသာ ေဒသမို႔ ေႏြရာသီေန႔ခင္း အိမ္ေအာက္မွာ ေအးေအးေဆးေဆး နားေနႏိုင္ရန္လား။ ရည္ရြယ္ခ်က္တစ္ခုခုေတာ့ ရွိရမည္။ အခု ေျခတံရွည္တိုက္ေတြ ေအာက္ကေတာ့ ေလဝင္ေလထြက္ေကာင္းၿပီး အသက္ရွဴရေကာင္းသည္။ ခံုကေလးေတြကလည္းရွိေတာ့ သူလိုစာဖတ္ဝါသနာပါသူ အတြက္ေတာ့ မ်က္စိက်စရာ။ တခါတေလ ခံုဝိုင္းေလးေတြမွာ လူႀကီးေတြဝိုင္းစုထိုင္ၿပီး ရိုးရာကစားနည္းတစ္မ်ဳိး ကစားေနတာ ေတြ႕ရလ်င္ အိမ္ေအာက္က ကြပ္ပ်စ္မွာ ေရေႏြးၾကမ္းဝိုင္းဖြဲ႕ၿပီး တရားေဆြးေႏြးၾကေသာ အဘိုးတို႔နား ထန္းလ်က္စားခ်င္၊ ငါးေျခာက္စားခ်င္လို႔ လိမၼာခ်င္ေယာင္ေဆာင္ၿပီး သြားသြားနားေထာင္ခဲ့တာကို သတိရမိတတ္သည္။

ေလွ်ာက္ရင္းေတြးရင္း၊ ေတြးရင္းေလွ်ာက္ရင္းနဲ႔ သူစီးရမယ့္ ဘတ္စ္ကားဂိတ္နား ေရာက္လာၿပီ။ ဟင့္အင္း …. မစီးခ်င္ပါ။ ေသာၾကာေန႔ ညေနခင္းေလးကို ေအးစက္ေနေသာ ဘတ္စ္ကားနဲ႔ မျဖတ္သန္းခ်င္။ ေအးေအးေဆးေဆး သက္ေတာင့္သက္သာနဲ႔ ျပန္ေရာက္သြားမွာ မွန္ေပမယ့္ ေအးေဆးလြန္ၿပီး ေအးစက္ေနတာကို သူမခံစားလို။ သူ႔ရဲ႕ခႏၶာကိုယ္နဲ႔ သူ႔ရဲ႕ အေတြးေတြက အခုမွ ေႏြးေထြးကာစရွိေသးသည္။ လမ္းဆက္ေလွ်ာက္ရန္ ဟိုေရွ႕နားမွာ ခ်စ္စရာေကာင္းေသာ လမ္းေလးရွိေသးသည္။

လမ္းေလးက လူေလွ်ာက္နည္းေသာ လမ္းကေလး။ လမ္းရဲ႕ တဘက္ျခမ္းက လံုးခ်င္းအိမ္ေလးေတြ၊ တဘက္ျခမ္းကေတာ့ ကြန္ဒိုတိုက္ခန္းမ်ား ေဆာက္လုပ္ဆဲ။ ပထမဆံုးအႀကိမ္ ထိုလမ္းေလးကို ေလွ်ာက္မိေသာေန႔က မိုးအံု႔ေသာ ေန႔တစ္ေန႔။ လမ္းတစ္ဖက္တစ္ခ်က္က သစ္ပင္ႀကီးေတြက လမ္းကေလးကို အရိပ္ရေစရန္ အုပ္မိုးေပးထားသည္။ လံုးခ်င္းအိမ္ေလးေတြ အဝင္ဝမွာလည္း ပန္းပင္ေလးေတြ အစီအရီ။ ကားအသြားအလာ မရွိသေလာက္နည္းေသာ ထိုလမ္းေလးေပၚ ဒီလို မိုးအံု႔ေနေသာအခ်ိန္ေလးမွာ ေဘာလံုးကန္ရရင္ သိပ္ေကာင္းမွာပဲလို႔ ေတြးခဲ့ဖူးသည္။ သို႔ေပမယ့္ တဘက္လမ္းဆံုးေရာက္ခါနီးမွာေတာ့ သူ႕အေတြးကို သူရွက္ခဲ့ရသည္။ လမ္းထိပ္မွာ ေဘာလံုးကြင္းအျပင္ ေျပးလမ္းပါပါေသာ ကစားကြင္းႀကီးတစ္ခုက ဆီးႀကိဳလို႔္။ စည္းမရွိ ကမ္းမရွိ လမ္းေပၚေဘာလံုး ကန္ေနေသာ သူအပါအဝင္ အေတြးထဲက ကစားေဖာ္မ်ားကို ခပ္ျမန္ျမန္ပဲ ကစားကြင္းႀကီးထဲ ပို႔လိုက္ရသည္။ ဒီကြင္းႀကီးထဲမွာ ကန္ရရင္ပိုေကာင္းမွာေပါ့။

ကစားကြင္းအလြန္မွာေတာ့ ေနာက္ထပ္လမ္းမႀကီးတစ္ခုကို ျဖတ္ေက်ာ္ဖို႔ ကုန္းတံတားတစ္ခု။ သူတံတားေပၚတက္ၿပီး ေလွကားထိပ္ေရာက္ေတာ့ ခဏရပ္လိုက္သည္။ ဒါလည္းသူလုပ္ေနက် အလုပ္တစ္ခု။ တံတားေပၚတက္မည္။ အေပၚေရာက္လွ်င္ခဏနားမည္။ ေမာလို႔ေတာ့မဟုတ္။ ညေနခင္းမီးေရာက္ေအာက္မွာ လင္းထိန္ေနေသာ ကစားကြင္းႀကီးကို အေပၚစီးက ေငးေမာရန္သာ။ စိမ္းစိုေနေသာ ေဘာလံုးကြင္းထဲမွာ ကစားေနၾကတာ၊ ေျပးလမ္းေပၚမွာ ေျပးေနၾကတာေတြကို တံတားေပၚကၾကည္႔ရတာ ကိုယ္ပါလြတ္လပ္ေပါ့ပါး ေျပးလႊား ေနရသလိုလို္။

တံတားကဆင္းၿပီးရင္ေတာ့ သူေနရာသို႔ ေရာက္ရန္သိပ္မေဝးေတာ့။ လူေနတိုက္တန္း သံုးေလးလံုးနဲ႔ ဘတ္စ္ကားဂိတ္ဝင္းႀကီးေက်ာ္လွ်င္ ေရာက္ၿပီ။ ဒါေပမယ့္ ညေနခင္းမွာ ဒီေနရာ ကိုျဖတ္ေလွ်ာက္ရမွာကို သူဝန္ေလးတတ္သည္။ တခါတေလ ဒီအနီးအနား တိုက္တန္းေတြမွာ ေနေသာ သူမဆံုလိုသူေတြနဲ႔ ဆံုေတြ႕ရတတ္သည္။ ကံဆိုးတဲ့ ညေနေတြမွာေတာ့ “ ျမန္မာစာလံုးေတြဖတ္ရတာ ေခါင္းမူးတယ္ဗ်ာ” လို႔ေျပာတတ္သူနဲ႔ ဆံုရတက္သည္။ ေျပာတဲ့သူက မူးရံုမူး၍ ေတာ္ေသးသည္။ ထုိစကားမ်ားနားေထာင္ၿပီး အန္ခ်င္စိတ္မ်ားျဖစ္လာတတ္တာက ပိုဆိုးသည္။ ဒီညေနခင္းေလးေတာ့ အန္ခ်င္စရာ ညေနခင္း မျဖစ္ပါေစႏွင့္။

ဒီေနရာနားေလးက ညေနခင္းဆို ေရွာင္ခ်င္ေပမယ့္၊ မနက္ခင္းဆိုလွ်င္ေတာ့့ က်က္သေရရွိလွသည္။ သူ႔ရဲ႕ မနက္ခင္းတခ်ဳိ႕ကို “မဂၤလာပါရွင္” လို႔ ႏွဳတ္ဆက္တတ္ေသာ ၃ႏွစ္သမီးေလးက ခ်ိဳေမႊးေစသည္။ အင္းေလ… မနက္နဲ႔ညေန တူမွမတူတာ။ ေျပာင္းျပန္မျဖစ္သည္က ေတာ္ေသးသည္။

ထိုေနရာေက်ာ္လာေတာ့ သူစီးရေလ့ရွိသည္႔ ေအးစက္စက္ဘတ္စ္ကားတို႔ ေနာက္ဆံုးနားေနရာ ကားဂိတ္ဝင္းႀကီး။ ကားဝင္းႀကီးရဲ႕အေနာက္က လမ္းမႀကီးကို ကူးျဖတ္ၿပီးရင္ သူေနရာ တိုက္တန္းသို႔ ေရာက္ၿပီ။

တခ်ဳိ႕ကေတာ့ ထိုေနရာကို သူ႔အိမ္လို႔ေျပာၾကသည္။ သူက အိမ္မဟုတ္ဘူး ေျပာေတာ့ ရွဳပ္ကုန္သည္။ တကယ္ပါ။ အမိုးအကာနဲ႔ အဝင္အထြက္ တံခါးနဲ႔ တစ္ညဘယ္ေလာက္ဆိုၿပီး ပိုက္ဆံေပးစရာမလိုဘဲ ညအိပ္လို႔ရရင္ အိမ္လို႔ေခၚၿပီလား။ အိမ္ဆိုတဲ့ သတ္မွတ္ခ်က္ ျပည္႔စံုၿပီလား။ တံခါးေသာ့ကိုဖြင့္ရင္း၊ ႀကိဳဆိုသူမရွိေသာ အခန္းထဲဝင္ရင္း သူ႔အေတြးေတြရပ္ဖို႔ ႀကိဳးစားမိသည္။

သူ႔သတ္မွတ္ခ်က္ထဲက အိမ္မ်ဳိးေလးျဖစ္ဖို႔ အေတြးထဲမွာ လမ္းမေလွ်ာက္ႏိုင္ေတာ့တဲ့ အဘြားကို တြဲေခၚရဦးမည္။ အေမ့ကို္လည္း သူစားခ်င္တာေတြခ်က္ေပးဖို႔ ပူစာရဦးမည္။ အေဖ့ကို တီဗြီမွာ ေဘာလံုးပြဲလာမယ့္အခ်ိန္ သတိေပးရဦးမည္။ ညစာထမင္း လက္ဆံုစားဖို႔အမွီ ညီမေလးကို က်ဴရွင္မွ ျပန္လာခုိင္းရမည္။ ခ်စ္သူ႔ျပန္ခ်ိန္ႀကိဳဖို႔ နာရီၾကည္႔ရင္း ေစာင့္ရဦးမည္။

အေတြးမ်ားရပ္ဖို႔သင့္ၿပီ။ မရပ္ႏိုင္လွ်င္ေရာ……။ တစ္ခ်ိန္က ပိုင္ဆိုင္ခဲ့ဖူးတဲ့ အိမ္ကေလးကို သူက ခြဲခဲ့တာလား။ သူ႔ကို ခြဲခိုင္းခဲ့တာလား။ မခြဲခဲ့လို႔ေရာ မရႏိုင္ဘူးတဲ့လား။ ထုိ႔ထက္ပိုလာရင္ေတာ့ ဘာေၾကာင့္လဲ။ ဘာအတြက္လဲ။ ဘယ္အခ်ိန္ထိလဲ ……. မေရမတြက္ႏိုင္ေသာ လားေပါင္း၊ လဲေပါင္း မ်ားစြာထဲမွာ အဆံုးမသတ္ႏိုင္ေသးေသာ အေျဖေတြကို ေတြးမိၿပီး ရင္နာေနရဦးမည္။ ဒီေသာၾကာညေလးကိုေတာ့ မနာက်င္ေစခ်င္ေတာ့ပါ။

မနက္ျဖန္ေပါင္းမ်ားစြာကို ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္မ်ားစြာနဲ႔ ရင္ဆိုင္ရဦးမွာေတာ့ အေသအခ်ာပဲေလ။

ညိဳေလးေန

(၂၇.၁၂.၂၀၀၉ ) ည ၈ း ၁၂

eco96 သူငယ္ခ်င္းေတြ စုၿပီးထုတ္တဲ့ e-magazine ေလးအတြက္ ေရးေပးခဲ့တာပါ။