ေမ့ပင္ပ်ဳိ

ေဝးတေျမ
အလြမ္းေျပ တစ္ခါလွမ္းေပမယ့္
မေတြ႕သာ ဟန္ေရွာင္ပုန္းေလေတာ့
စိတ္တြင္ညိဳ သခင္စိုးပိုင္လို႔
စိမ္းရက္ေလလြန္း။

ေတြးမေျဖ
မာနေဝ သီကာလႊမ္းေလလည္း
ျပစ္မျမင္ပါ ရန္ေဆာင္မမုန္းခ်င္ေတာ့
ေမ့ပင္ကို တမင္ပ်ဳိးႏိူင္ဖို႔
ေမတၱာေရသြန္း။

မယ္ညိဳ
04.09.2012  ( 1:50 pm )

စိတ္ကူးေတြနဲ႔ ဘာတမ္ကမ္းေျခ ( ၃ )

မေန႔ညက မိုးႀကိဳးပစ္ခံရျခင္း ... မဟုတ္ေသးပါဘူး ... မိုးခ်ဳန္းသံေၾကာင့္ အိပ္ပ်က္ရျခင္းသည္ ပင္လယ္လွဳိင္းတို႔၏ အခြင့္အေရးကို ထိပါးေလသည္။ ေခါင္းဦးႏွင့္ေခါင္းထိေသာ တခဏမွာ လွဳိင္းပုတ္သံသည္ပင္ ေခ်ာ့သိပ္ခြင့္ မရလိုက္ရွာပါ။ တစ္ေရးႏိုးေသာ္ မိုးလင္းေနၿပီ။ ကမန္းကတန္း မ်က္ႏွာသစ္လို႔ ကမ္းစပ္ဆီသို႔ သြားၾကမည္။

ဤလမ္းေလးသည္္ နံနက္ခင္းမလင္းတလင္းတြင္လည္း လွလို႔ေန၏

ဘာမွန္းေတာ့မသိ စိတ္ထဲမွာ တစ္ခုခုေတာ့ လြဲေနသလိုလို ။ ကမ္းစပ္ကိုေရာက္ၿပီ။ နာရီကိုၾကည့္လိုက္ ေကာင္းကင္ကိုၾကည့္လိုက္ႏွင့္ လြဲေနျခင္းကို ရွာေဖြေတြ ႔ရွိသြားသည္။
 

 စိတ္ကူးထဲမွ နံနက္ခင္းေနမင္းသည္ မိုးတိမ္တို႔ေနာက္မွာ ပုန္းကြယ္ေနေလ၏။ မထြက္ခ်င္ထြက္ခ်င္နဲ႔ ထြက္လာရရွာသည္။ ကိုယ္ေတြကရံုးပိတ္ရက္မွာ ပင္လယ္ျပင္ႏွင့္အတူသူ႔ကို ရွဳစားရန္လာပါသည္ ဆိုမွ။ ေနာက္ဆံုးမွာေတာ့ သေဘာထားႀကီးစြာ ေျဖေတြး ေတြးေပးလိုက္ပါသည္။ သူ႔ခမ်ာ ရံုးပိတ္ရက္မွမရွိတာ။ သူလည္း နားခ်င္ရွာမွာေပါ့။

တံတားေပၚေလွ်ာက္အၾကည့္မွာေတာ့ လြဲေနျခင္းကို အေက်နပ္ႀကီး ေက်နပ္သြားမိသည္။ ေနေရာင္ျခည္ႏွင့္ ၾကည္လင္ေအးျမျခင္းကို တြဲလ်က္ ပထမဆံုး ခံစားဖူးျခင္းပင္။ ေနေရာင္ဆိုလွ်င္ အနီေရာင္၊ လိေမၼာ္ေရာင္ ေတြသန္းလို႔ ပူေႏြးေနတတ္သည္ဟုသာ စိတ္စြဲေနမိသူကို ေတြ႕လိုက္ရသည့္ ျမင္ကြင္းက အစြဲေပ်ာက္ေစခဲ့ၿပီ။ သေဘာထားႀကီးရက်ဳိးနပ္ပါသည္  :)

ေအးခ်မ္းလွတဲ့ နံနက္ခင္းအလွကို ထမင္းေမ့ဟင့္ေမ့ ခံစားခ်င္ေသာ္လည္း ဗိုက္ကအေမ့မခံပါ။ တဂြီဂြီျဖင့္ အခ်က္ျပလာေသာေၾကာင့္ အေဆာက္အဦးဘက္ကို ျပန္လာခဲ့ရသည္။ နံနက္စာေလးေတာ့ စားထားဦးမွျဖစ္မည္။ ၿပီးရင္ေမႊရ၊ ေႏွာက္ရ၊ ေလွ်ာက္ရဦးမွာကိုး။

နံနက္စာစားဖို႔ အသြားတြင္ ပုသိမ္ထီးလိုထီးမ်ဳိး ၂ ဆင့္ ေဆာင္းကာ ပုဆိုးအနက္ကြက္ပတ္ထားသူတို႔ႏွင့္ ဆံု၍ မွတ္တမ္းတင္ခဲ့သည္။

ဗိုက္ျပည့္သြားေသာအခါ ေပါ့ေပါ့ပါးပါး ေမႊေႏွာက္ႏိုင္ရန္ အသြားသင့္ဆံုးေနရာသို႔ အရင္သြားရသည္။ ထိုေနရာက ႀကိဳဆိုေရးဆိုင္းဘုတ္ေလးေတြျမင္ေသာအခါ မဆီမဆိုင္ Mr.Bean ကို သြားသတိရမိသည္။ သူလိုလူမ်ဳိးကသာ ဆိုင္းဘုတ္ေလးေတြကို အထက္ေအာက္ေျပာင္းျပန္လွည့္လိုက္လွ်င္ ..... ။

ထိုသို႔ ေပါက္ကရေတြးကာ ေပါက္ကရမလုပ္ရဲရန္ ထိုေနရာႏွင့္ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္တြင္ သူ႔အား ေစာင့္ခိုင္းထားပံုရသည္။

ႏွစ္ေယာက္သား အေဆာက္အဦးေပၚမွ ျပန္ဆင္းလာေတာ့ ျမန္မာဆန္ေသာ လံုမပ်ဳိတစ္ဦးကို သြားေတြ ႔သည္။ ျမန္မာမ စစ္စစ္ေလး အနားကပ္လိုက္လွ်င္ သူမ၏အလွ ေမွးမွိန္သြားမွာအားနာ၍ ဓါတ္ပံုေတာ့ တြဲမရုိက္ခဲ့ပါ  :)

အနီးပတ္ဝန္းက်င္ကို ေလ့လာရန္ စိတ္တူကိုယ္တူ သေဘာတူထားသူ ႏွစ္ေယာက္သည္ Turi ၏ပိုင္နက္ကို ေက်ာ္လြန္၍ ထြက္ခဲ့ၾကသည္။ ကမ္းေျခတစ္ေလွ်ာက္ကို Resort မ်ားက အပိုင္းလိုက္ ပိုင္ဆိုင္ထားၾကေပမယ့္ အၿပီးအပိုင္ စည္းခတ္ပိတ္ဆို႔မထား၍ ေတာ္ေသးသည္။ သို႔ေသာ္ သူ႔ကမ္းေျခႏွင့္သူ ျပင္ဆင္ထားပံုျခင္းေတာ့ မတူ။

ပင္လယ္ကမ္းေျခေလာ ပင္လယ္ကန္ေဘာင္ေလာ

ေမာ္ေတာ္ဘုတ္မ်ားျမင္ေသာအခါ Tourist ဇာတ္ကားႏွင့္ Johnny Depp ကို သတိရမိျပန္သည္။ သူမွမဟုတ္ပါဘူး ငါလည္း Tourist ပါပဲဟုေတြးကာ ေက်နပ္ပစ္လိုက္သည္။

 ငါဟာရြက္လြင့္ မဟုတ္ သူတို႔ဟာရြက္လြင့္ ပါ 

Turi ဘက္ကို ျပန္ေလွ်ာက္လာေတာ့ ေရကူးသူ၊ လွဳိင္းစီးသူ၊ ေလွစီးသူတို႔ျဖင့္ စည္ကားေနၿပီ။ စိတ္ကူးထဲကလို မ်က္စိတစ္ဆံုးမဟုတ္ေပမယ့္ သဲေသာင္ကမ္းစပ္ေလး ခ်န္ထားေပးတာကို ေက်းဇူးတင္မိသည္။ Turi မွာက သဘာဝအလွေလး နည္းနည္းက်န္ေသးသည္။

ကတြတ္ပင္ထိပ္ဖ်ားလည္း ေရာက္ခဲ့သည္

အုန္းသီးတစ္လံုးလံုး လက္ဖဝါးေပၚ တင္ကာ အိုက္တင္ေပး ဓါတ္ပံုရိုက္ရ၍ အားကုန္ၿပီးပင္ပန္းသြားသည္။
အခန္းျပန္ကာနားရမည္။
 

မၾကာမီ ျပန္ရေတာ့မည္။

 ဆင္စီးကာ ျပန္ၾကလွ်င္ေကာင္းမည္ေလာ။ အလို ... မျဖစ္ ..... ဘယ္နည္းႏွင့္မွ် မျဖစ္ေခ်။ 

ႏွဳတ္ဆက္ပါသည္ Beach Turi

ဘာတမ္္မိုးကလည္း ႏွဳတ္ဆက္သည္

သို႔ေသာ္ .....

 
အေဆာက္အဦး လိေမၼာ္ေရာင္ေလးကေတာ့ ႀကိဳလင့္ေနေလသည္။     ။

ညိဳေလးေန
02.09.12 ( 11:56 pm )

စိတ္ကူးေတြနဲ႔ ဘာတမ္ကမ္းေျခ ( ၂ )

ေရေပၚတံတားေလးေပၚမွ Turi ဘက္ကို လွမ္းေမွ်ာ္ျပန္ၾကည့္ေတာ့ ေနရာေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားမွာ မီးေတြထြန္းေနၿပီ။ ပင္မအေဆာက္အဦးေရွ ႔က ျမက္ခင္းျပင္ေပၚမွာ ညစာအတြက္ ျပင္ဆင္ေနၾကတာ ျမင္ရသည္။ ဒီလိုဆိုေတာ့လည္း မိုးမင္းႀကီးကို ေက်းဇူးတင္ရမလိုလို။ အခုခ်ိန္အထိသာ သူလိုက္ရြာေနလွ်င္ ညစာကို အေဆာက္အဦးထဲမွာသာ စားရမည္။

တံတားအတက္ ေလွကားေလးမွာလည္း မီးေရာင္ေလးေတြႏွင့္။

တံတားတစ္ေလွ်ာက္မီးထြန္းထားပံု၊ ျပင္ဆင္ထားပံု စိတ္ကူးေလးေတြက သေဘာက်စရာ။ ဤတံတားေလးကို မီးအလွဆင္ရေသာ ပညာရွင္သည္ ငယ္ငယ္က ပံုျပင္မ်ားစြာ ဖတ္ခဲ့ပံုရသည္။ ေရအိုးေလးထဲက မီးဝါဝါေလး လင္းေနပံုမွာ ေျမႀကီးထဲက ေရႊအိုးေလးထြက္လာသလိုလို။

ထန္းမီးတိုင္ေလးလည္း ဂ်ဴတီဝင္ရေတာ့မည္။

ေန႔လည္က အဝတီးထား၍မဆာေသးသူႏွစ္ေယာက္သည္ ညကမ္းေျခတြင္ တစ္ေယာက္တစ္မ်ဳိး ထင္ရာလုပ္ၾကရာ တယ္လီဖုန္း၊ ဖိနပ္ ႏွင့္ ကင္မရာတို႔မွာ ဓါးစာခံျဖစ္ၾကေလၿပီ။ တစ္ေယာက္က ဖိနပ္ကိုခၽြတ္လိုက္စီးလိုက္၊ ေက်ာက္တံုးေပၚတက္လိုက္၊ သဲျပင္ေပၚေလွ်ာက္လိုက္လုပ္ေနခ်ိ

န္မွာ ေနာက္တစ္ေယာက္က ဖုန္းတစ္လံုးႏွင့္အလုပ္ရွဳပ္လို႔။ ေက်ာက္ေဆာင္ၾကားေရတိုးဝင္သံေလးကို အလြန္တရာႏွစ္သက္မိသည္။ ဗီသိုဗင္တို႔ မိုးဇက္တို႔လည္း ဤကဲ့သို႔ပင္ သဘာဝရဲ ႔ ဂီတေတြကိုခံစားရင္း ကမာၻေက်ာ္ခဲ့ၾကတာျဖစ္မည္   :)

သဘာဝရဲ ႔ ဂီတသံေလးေတြ 

ထိုအသံေလး လိုခ်င္မိ၍ ဖုန္းတစ္လံုးႏွင့္ အလုပ္ရွဳပ္ေနမိရာ၊ ကင္မရာေလးက စိတ္ေကာက္သြားပံုရသည္။ ပင္လယ္ေရစပ္သို႔ ဗြက္ခနဲခုန္ဆင္းေလေတာ့သည္။ ကင္မရာအိတ္ေလးထဲသို႔ ထည့္ထားမိၿပီး အေကာက္ျမန္လို႔ ေတာ္ေတာ့သည္။ ကင္မရာေလး အေကာင္းပကတိအတိုင္း ရွိေနေသးေၾကာင္း သိရခ်ိန္မွာ ရင္ထဲမွာဆို႔တက္လာေသာ အလံုးႀကီးက်သြား၍ ဗိုက္ထဲမွာလည္း ေတာ္ေတာ္ေခ်ာင္သြားသည္။ ဆိုင္မဆိုင္ေတာ့ မသိ၊ ေျခဦးကေတာ့ ညစာစားပြဲဆီသို႔ လွည့္ၿပီးၿပီ။

ညစာလက္မွတ္ႏွင့္အတူ လက္ေဆာင္ေဘာပင္ေလးေတြ ရခဲ့သည္။ အမိုးအကာမရွိတဲ့ ျမက္ခင္းျပင္ေပၚမွာ ပင္လယ္ေလညွင္းခံၿပီး စားရေသာ ညစာမွာဘယ္လိုကုန္သြားမွန္းပင္ မသိလိုက္။ ဓါတ္ပံုရိုက္ရန္ သတိရခ်ိန္မွာ ပန္းကန္ေတြက အလြတ္မ်ားသာ။ ဤပံုမ်ားကား ထပ္တင္၍မသင့္ေတာ့ေပ :)

Turi ၏ စေနညခ်မ္းမ်ားတြင္ ေဖ်ာ္ေျဖေရး အစီအစဥ္လည္း ရွိတတ္ရာ ဝမ္းေလဒီရွဳိး ဆိုသြားေသာ အဆိုေတာ္မမသည္ အသံေကာင္းလွ ေပသည္။

အမွတ္တရပစၥည္းေလးေတြလည္း ေရာင္းေပးတယ္

ေသာ့ခ်ိတ္ေလးမ်ား၊ ေဘာပင္ေလးမ်ားေပၚမွာ နာမည္နဲ႔စာတမ္းေလးမ်ား ခ်က္ခ်င္းေရးေပးသည္။ ဟိုထား၊ ဒီထား ေလွ်ာက္ထားမိမည့္ ေသာ့ခ်ိတ္ကို စလံုးသံုးေဒၚလာေပးကာ မဝယ္လိုေသာသူသည္ ေသာ့ခ်ိတ္ေလးေနာက္က သူမ်ားနာမည္ စာလံုးလွလွေလးေတြ ႔ေသာအခါ မနာလိုျဖစ္မိေလေတာ့သည္  :)

ဤတစ္ေန႔အတြက္ လုပ္စရာကုန္ေလၿပီ။ အခန္းျပန္ေတာ့မည္။ မေန႔ညက အိပ္ေရးပ်က္ခဲ့ေလသမွ် အတိုးခ်ကာအိပ္ရမည္။

ညခ်မ္းခ်ိန္ခါ ဒီလမ္းေလးမွာ ေလွ်ာက္ရတာ ေအးခ်မ္းလွပါဘိ။ သဲေသာင္ျပင္က်ယ္က်ယ္ ကမ္းေျခမ်ဳိး မဟုတ္ဘဲ ေတာင္ကုန္းႀကီးရဲ ႔ ဆင္ေျခေလ်ာ ကမ္းေျခေနရာေလးမို႔ ညငွက္သံ ပုစဥ္းသံမ်ားလည္း ၾကားရသည္။ 

ညဥ့္နက္မွ ေရႊေရာင္ပိုထြက္လာတဲ့ ေရႊအိုးေလး

အခန္းကို ျပန္ေရာက္ၿပီ

ပင္မအေဆာင္ႀကီးႏွင့္ ေဝးသည့္ေနရာမို႔ ေရလွဳိင္းသံမွတပါး ၿငိမ္သက္တိတ္ဆိတ္လို႔။ ညေနခင္းက ေနမင္းႀကီးကို မေတြ ႔လိုက္ရေပမယ့္ ျပည့္ျပည့္ဝဝ လကေလးကေတာ့ အခန္းဝ အထိလာေရာက္ႏွဳတ္ဆက္သည္။

ေနဝင္ခ်ိန္က မေက်နပ္မွဳမ်ားအားလံုးကို ေအးခ်မ္းတဲ့ လေရာင္က ထုတ္ယူသြားၿပီ။


အမွတ္တရ ကဆုန္ကျပည့္ညမွာ လွိဳင္းပုတ္သံေလးနာေထာင္ၿပီး အိပ္စက္ရမွာ ေက်နပ္စရာေကာင္းလွေတာ့သည္။


ဆက္ပါဦးမည္။

စိတ္ကူးေတြနဲ႔ ဘာတမ္ကမ္းေျခ ( ၁ )

      
                    " www.deal.com.sg  ရဲ ႔ promotion ကို debit card နဲ႔ ေပးလို႔ ရမရ စမ္းသပ္လိုက္တာ လက္လြန္သြားၿပီ အဟိ "  ပိုက္ဆံထြက္သြားသူရဲ ႔ ဝမ္းေျမာက္သံ ။
" လြန္ပါေစ သြားရတာေပါ့ "  အလိုတူ အလိုပါ ရဲ ႔ အားေပးအားေျမွာက္စကား ။
အစစ အရာရာ လက္လြန္ၿပီးသကာလ သြားခ်င္လို႔ တမင္တကာ စမ္းသပ္ၾကသူတို႔ အထုပ္ျပင္ၾကေလၿပီ။

" ၈နာရီ ဖယ္ရီနဲ႔လိုက္မွာလား၊ ၉ နာရီ ဖယ္ရီနဲ႔လိုက္မွာလား "
" ၈နာရီ နဲ႔လိုက္မွာေပါ့ "
" ၈ နာရီထြက္မွာမို႔ ဖယ္ရီတာမီနယ္ကို ၇ နာရီေရာက္ရမွာ။ ရထားက ၁ နာရီေလာက္စီးၿပီး ကားထပ္စီးရမွာဆိုေတာ့ အိမ္က ၅ နာရီ ၄၅ ေလာက္ထြက္မွ၊ ၅ နာရီ ၄၅ ထြက္ႏိုင္ဖို႔ကို အိပ္ရာက ထရမွာက ....... "
" စိတ္ခ်၊ ထမယ္ မနက္ေစာေစာ ခရီးထြက္ရတာဘယ္ေလာက္ေကာင္းလဲ၊ ပင္လယ္ထဲမွာ မနက္ခင္းေနမင္းႀကီးကိုႀကိဳ၊ ေနဝင္ခ်ိန္ကို ကမ္းစပ္က ထိုင္ၾကည့္ အိုး ဘယ္ေလာက္ေကာင္းလဲ "

စိတ္ကူးေတြ စိတ္ကူးေတြ .... စိတ္ကူးေတြနဲ႔ ဘာတမ္ကမ္းေျခ ..... ။

                                                 x x x x x x x x

မနက္ ခရီးထြက္မွာမို႔ ဒီညေစာေစာအိပ္ရမယ္ ... ။ ဘာမွလည္း မျပင္ဆင္ရေသးဘူး။ ထည့္စရာရွိတာေတြထည့္ ... ။
ခရီးထြက္မွာမို႔ ဒီညေစာေစာအိပ္ရမယ္ ... ။ လစဥ္အလွဴေငြေလး လႊဲသြားဦးမွ။ လမ္းခရီးတစ္ခုခုျဖစ္လို႔ ဒီအလွဴေငြစြဲေနရင္ ၿပိတၱာဆိုလား .... ။
ဒီည ေစာေစာအိပ္ရမယ္ ... ။ မနက္ႏိုးရင္ စားဖို႔ မုန္႔အဆင္သင့္လုပ္ထားမွပါေလ ... ။
ေစာေစာအိပ္ရမယ္ ... ။ မနက္ ၅ နာရီ ႏွဳိးစက္ေပးဖို႔ နာရီကို ယူလိုက္ေတာ့ နာရီလက္တံက ၁၁ ေက်ာ္ေနၿပီ ... ။
အိပ္ရမယ္ ... ။ ရာသီဥတုက ပူလိုက္တာ ... ။
တကယ္ကို အိပ္ပါၿပီ။

                                                 x x x x x x x x

" ဂ်ိမ္း " ခနဲျမည္လိုက္သံေၾကာင့္ ဆတ္ခနဲတုန္ကာ လန္႔ႏိုး။
တုန္ေနေသာရင္ကို အသာဖိလို႔ လန္႔ၿပီးလြင့္သြားေသာစိတ္ကို လိုက္ဖမ္း။ မိုးခ်ဳန္းသံပဲ။
သြားၿပီ။ ဘယ္ႏွနာရီအထိဆက္ၿပီး ခ်ဳန္းေန၊ပစ္ေနဦးမွာပါလိမ့္။ မိုးမရြာေသးဘဲ အေျခာက္တိုက္ မိုးၾကိဳးေတြပစ္ လွ်ပ္စီးေတြလက္ေနတာ။
နာရီယူၾကည့္မိေတာ့ ၃ နာရီေက်ာ္ေက်ာ္။
ခဏေလးေနေတာ့ ေလေရာမိုးပါက်လာသည္။ မိုးခ်ဳန္းသံ တစ္ဂ်ိမ္းဂ်ိမ္းမွာ ျပန္အိပ္လို႔ မရေသာမ်က္ေစ့က ေလႀကီးမိုးႀကီးက်ေနေသာ ပင္လယ္ထဲက ဖယ္ရီဘုတ္ကို ျမင္ေယာင္လို႔ ... ဘုရား .. ဘုရား။
မိုးမင္းႀကီးကို စိတ္ထဲမွ အႀကိမ္ႀကိမ္အခါခါေတာင္းဆိုမိသည္ " ပစ္ပစ္ အသားကုန္ပစ္၊ ရြာရြာ မိုးေရေတြကုန္ေအာင္ရြာ၊ ဒါေပမယ့္ မနက္ ၆ နာရီအထိပဲ ၊ ၿပီးရင္ရပ္ေတာ့ေနာ္ " ။

                                                 x x x x x x x x

ျပန္အိပ္လို႔ ေပ်ာ္မယ္မွမရွိေသး ႏွဳိးစက္သံကျမည္ေလၿပီ။
ကိုယ္က အိပ္ေရးပ်က္တာကို သိပ္မွဳေလ့မရွိ။ ငုတ္တုတ္ထထိုင္လိုက္ခ်ိန္မွာ ဟိုဘက္ခုတင္က ႏိုးလာသူက မွဳန္ကုပ္ကုပ္ျဖင့္ ....
" ေခါင္းမၾကည္ဘူး၊ အိပ္ေရးမဝဘူး "
" ခရီးစဥ္ကို စိတ္ကူးယဥ္တုန္းက မနက္ ၃ နာရီကေန ၅ နာရီအထိ မိုးခ်ဳန္းေနတာမပါဘူးေလ " ရယ္က်ဲက်ဲနဲ႔ တုန္႔ျပန္လိုက္ရတာေပါ့။ ဒီအခ်ိန္က ကိုယ္ေရြးထားတာေလ။
ဘူတာကိုေရာက္ေတာ့ ၆ နာရီမထိုးေသး။ ေတာ္ပါေသးရဲ ႔ မိုးတိတ္သြားလို႔။ ဒါေပမယ့္ စိတ္မခ်ရ။ ၾကည္လင္ေနေသာေကာင္းကင္မဟုတ္ေသးပါ။
ဒီလိုနဲ႔ အေနာက္အရပ္မွသည္ အေရွ ႔ဆီသို႔ ရထားေပၚမွာအထုပ္ပိုက္ကာ ငိုက္လ်က္ပါသြားၾကသည္။ ရထားၿပီးေတာ့ ကား။ ဘတ္စ္ကို မေရြးဘဲ တကၠစီကိုသာ ေရြးလိုက္ၾကသည္။
ဒါမွ ဆက္ငိုက္လို႔ ရမွာ။

                                                 x x x x x x x

ဖယ္ရီတာမီနယ္ကိုေရာက္ၿပီ။
ခရီးစဥ္စပါၿပီ။
အိုး.....ေဂါက္အိတ္ေတြလြယ္ထားတဲ့ လူျဖဴေတြ အမ်ားႀကီးပါလား။ ကိုယ္ကသာ မိုးထဲေလထဲျဖစ္မွာ ေၾကာက္ေနတာ သူတို႔က ေအးေအးေဆးေဆး။ ေန႔ခ်င္းျပန္ ေဂါက္သြားရိုက္ၾကတယ္ထင္ပါ့။
တို႔လည္းရိုက္ရဦးမွာေပါ့။ ေဂါက္သီးေတာ့ မဟုတ္ဘူး။ ဓါတ္ပံု။ 

ဖယ္ရီကိုေစာင့္ေနတဲ့အခ်ိန္ေလးကိုု အလကားမထားပဲ ကင္မရာေလးတကိုင္ကိုင္နဲ႔ ဟိုခ်ိန္ဒီခ်ိန္လုပ္မိေတာ့ ကင္မရာျမင္ကြင္းထဲေရာက္လာေသာသူက ရွက္သြားပံုရသည္။ ကိုယ္ကလည္း သူ ႔ဆိုင္ကို မွတ္တမ္းတင္ခ်င္လို႔ ခဏခဏခ်ိန္။ ခဏေနေတာ့ ထိုသူက တိုင္အေနာက္ဘက္ကို ဝင္သြားသည္။ သူ ႔ပံုပါမွာစိုးေပမယ့္ ဆိုင္ကိုေတာ့ ေၾကာ္ျငာခ်င္တယ္ထင္ပါရဲ ႔ ... ေရွာင္ေပးရွာသား  :)

ဖယ္ရီေပၚကိုေရာက္ပါၿပီ။

ေနမင္းႀကီး မရွိတဲ့ နံနက္ခင္း ပင္လယ္ျပင္က မွဳန္မွဳန္မိွဳင္းမွိဳင္း။ ကိစၥမရွိ ညေန ေနဝင္ဆည္းဆာ မွ တဝႀကီး ၾကည့္ေတာ့မည္။

ျမင္ေနရၿပီ ေရာက္ေတာ့မည္။

NONGSA ဟုေခၚသည္။

ဘာတမ္ဖယ္ရီ တာမီနယ္က စလံုးဘက္ကလို ရွဳပ္ယွက္ခတ္မေန။ အမွတ္တရ ပစၥည္းဆိုင္ေလး တစ္ဆိုင္၊ ႏွစ္ဆိုင္။ ခရီးသည္မ်ားလာႀကိဳေသာ ကားတစ္စီး ႏွစ္စီး။
" Turi Beach , Turi Beach " ဟု ေအာ္ေခၚႀကိဳဆိုေနေသာ လူႀကီးေနာက္သို႔ လိုက္သြားေတာ့ ကိုယ္ေတြလိုပဲ ႏွစ္ေယာက္တစ္တြဲ သံုးစုပါလာသည္။ အေစာဆံုးအေခါက္မို႔ လူနည္းေသးသည္ထင္သည္။ အျပင္ကေနၾကည့္ေတာ့ ဖယ္ရီဆိပ္က ဇရပ္ႀကီးႏွင့္တူလွသည္။

Turi Beach Resort ၏ reception ေနရာက သာ၍ႀကီးေသာ ဇရပ္ႀကီးသာ ျဖစ္ေတာ့သည္။

ပစၥည္းေတြထားလို႔ ၿမိဳ ႔ထဲထြက္ခဲ့ၾကမွ ၿမိဳ ႔လယ္ႏွင့္ ေတာ္ေတာ္ေဝးမွန္းသိရသည္။ ကားသမားေလးက Mega Mall ကို ပို႔ေပးမည္ ဆိုေတာ့ အင္တာနက္မွ ရွွာေဖြေတြ ႔ရွိထားေသာ ဘုရားေက်ာင္းကိုသာ အရင္သြားမည္ဆိုၿပီး ပို႔ခိုင္းရသည္။

ကဆုန္လျပည့္ေန႔မို႔ ဘုရားေက်ာင္းမွာ အလွဴအတန္းႏွင့္ လူစည္ကားလို႔။ 

မ်ားျပားလွတဲ့ ခံုတန္းေတြက ဘာတမ္မွာ ဗုဒၶသာသနာတည္တံ့ေနဆဲဆိုတာ ျပဆိုတာမို႔ ဝမ္းသာရသည္။

ဘုရားေက်ာင္းနံရံမ်ားမွာ ခ်ိတ္ဆြဲထားတဲ့ ပန္းခ်ီကားေတြမွာ အေထြအထူး ေရးထားတာမ်ားမေတြ ႔ေတာ့ အင္ဒိုနီးရွန္းလက္ရာမ်ားဟုသာ ထင္မိသည္။

ဘုရားေက်ာင္းအနီး ၿမိဳ ႔တြင္းတစ္ေနရာ

 

Mega Mall ကိုေရာက္ပါၿပီ။ ေရွာ့ပင္ထြက္ရတာ စိတ္မဝင္းစားသူ ႏွစ္ေယာက္မို႔ စားေသာက္ဆိုင္ကိုသာ တစ္ထပ္ဆင္းတစ္ထပ္တက္ ပံုေတြၾကည့္ ေခါင္းခ်င္ဆိုင္လို႔ ေသခ်ာေရြးၾကသည္။

 အေရြးေတာ္ပါသည္။ အင္ဒိုနီးရွားအစားအစာ စားလို႔ေကာင္းမေကာင္း ပံုကသက္ေသခံပါသည္ :) 

 

ၿမိဳ ႔ထဲကျပန္ေရာက္ေတာ့ ညေနေတာ္ေတာ္ေစာင္းေနၿပီ။ ဟိုးက ျမင္ေနရတဲ့ တံတားေလးေပၚ သြားရဦးမည္။ ကမ္းေျခတစ္ေလွ်ာက္လမ္းေလွ်ာက္ရဦးမည္။ Resort ထဲမွာ ေမႊေႏွာက္ရဦးမည္။  ... မည္ ... မည္ ...  မည္ ... ။

လုပ္ခ်င္တာက မ်ားေနေတာ့ ေမႊေႏွာက္ရန္ အစီအစဥ္ကို ေနာက္ေန႔မနက္စာစားၿပီးမွ စဖို႔ ေရႊ႕ဆိုင္း ရေတာ့တာေပါ့။

စိတ္ကူးထဲမွာေတာ့ ကမ္းေျခက မ်က္စိတစ္ဆံုး ရွည္လ်ားလွသည္။ သို႔ေသာ္ .... 

Turi ႏွင့္ တျခား resort မ်ားက ဆိုင္ရာပိုင္ရာ ကန္႔သတ္လိုက္ေတာ့ ကမ္းေျခေလးမွာ ဆန္႔တငံ့ငံ့ျဖစ္ရရွာသည္။

တံတားေလးလည္း မီးထြန္းၿပီ။ မၾကာမီေနဝင္ေတာ့မည္။

ေနဝင္ခ်ိန္ကို ၾကည့္မယ္လို႔ အားခဲမိတာ မွားေလစြ။ ေနက Turi  ပိုင္ေသာ အဝန္းအဝိုင္းထဲမွာ မဝင္။ ေငါထြက္ေနေသာ အငူေလးကို ေက်ာ္လို႔ ဟိုဘက္မွာသြားဝင္သည္ :(
တိမ္တိုက္ေရာင္စံုေတြကို ၾကည့္လို႔ စိတ္ထဲမွာ ထပ္ၿပီးေတြးမိသည္။ မနက္ျဖန္ေနထြက္မွ ေနမင္းႀကီးအား ေတြ႕ဦးမည္။



ဆက္ပါဦးမည္ ... 

ျပန္ဆံုၾကမည္ ေနာင္ႏွစ္ဆီ

တာဝန္ခ်ိန္ၿပီးၿပီ။ အိမ္ျပန္ဖို႔အတြက္ ေလွကားဆီသို႔ ခြဲစိတ္ခန္းရွိရာဘက္မွ ေလွ်ာက္လာမိသည္။ ခြဲစိတ္ခန္းတံခါးေတြကို လွမ္းၾကည့္ရင္း ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ ေက်နပ္ဂုဏ္ယူပီတိျဖစ္မိသည္။ ဒီေန႔ဟာ ေဒါက္တာငယ္ငယ္ေထြး အျဖစ္ႏွင့္ အရင္ဦးဆံုးတာဝန္က်သည့္ ေဆးရံုမွာ ပထမဆံုးခြဲစိတ္ခန္း ဝင္ရသည့္ေန႔။ ကိုယ္တိုင္ဦးေဆာင္ခြဲစိတ္ရတဲ့ အဆင့္မေရာက္ေသးေပမယ့္ ငယ့္အတြက္ေတာ့ ပထမဦးဆံုးေန႔မွာ လူနာတစ္ဦးကို ေအာင္ျမင္စြာ ကယ္တင္လိုက္ႏိုင္၍ မဂၤလာရွိတဲ့ ေန႔တစ္ေန႔ ျဖစ္သြားၿပီ။ ဒီလိုပဲ မဂၤလာရွိတဲ့ေန႔ေပါင္းမ်ားစြာကို ျဖတ္သန္းႏိုင္ပါေစလို႔ ဆႏၵျပဳရင္း တစ္စံုတစ္ရာကို ေတြးမိကာ ျပံဳးလိုက္မိသည္။ အခုခ်ိန္မွာေတာ့ ခြဲစိတ္ခန္းဝင္ရတဲ့ ဆရာဝန္မေလး။ တစ္ခ်ိန္တုန္းကေတာ့ . . . . . . ။

x x x x x x x

ေဆးေပးတဲ့ စားပြဲေရွ ႔နားက ခံုေလးေတြေပၚမွာ လူနာသံုးေယာက္။ တစ္ေယာက္က ငယ့္ရဲ ႔ အစ္ကို။ ငယ္နဲ႔ အထက္ေအာက္ သံုးႏွစ္ကြာ ဆိုပါေတာ့။ ေနာက္တစ္ေယာက္က မမရဲ ႔သူငယ္ခ်င္း ငယ္တို႔ အိမ္ခန္းနဲ႔ တစ္ခန္းေက်ာ္က မမမီး။ ေနာက္ထပ္လူနာတစ္ေယာက္ကေတာ့ ငယ္ကိုယ္တိုင္ပါပဲ။

ေစာင့္ရတာၾကာလိုက္တာ။ ေဒါက္တာကိုကိုႀကီးက ဘာေတြကုေနပါလိမ့္။ ေဟာ.... ထြက္လာပါၿပီ။ ငယ္တို႔အေပၚထပ္အိမ္က ကိုဖိုးသား။ လူနာကိုဖိုးသားက လက္ထဲမွာစာရြက္ေလးတစ္ရြက္ကိုင္ၿ

ပီး မ်က္ႏွာစပ္ၿဖီးၿဖီးနဲ႔ ထြက္လာသည္။ ကိုဖိုးသားက လက္ထဲကစာရြက္ကို ေဆးေပးတဲ့ မမဆီထိုးေပးလိုက္ေတာ့ မမကဖတ္ၿပီး ေဆးျပားေလးေတြကို စကၠဴနဲ႔ ထုပ္ေပးလိုက္သည္။
" ကိုဖိုးသား ... ဘာေဆးေတြတဲ့လဲ "

" ဒါက စီဗစ္တဲ့၊ ဒါက အနာသက္သာေအာင္ေသာက္ရတဲ့ ဘီစကစ္ ... အဲ ... ဟုတ္ပါဘူး .... ပါရာစီတေမာတဲ့ "
" စီဗစ္နဲ႔ ပါရာစီတေမာ တြဲေသာက္လို႔ ရလို႔လား "
" သိဘူး "
" မရဘူးဆိုရင္ စီဗစ္ ငါကူစားေပး ... အဲ ... ေသာက္ေပးမယ္ေလ အဟီး "
" ရရ မရရ ငါကေတာ့ အကုန္စားမွာပဲ "

မမမီးနဲ႔ ကိုဖိုးသား ေျပာေနတာေတြနားေထာင္ၿပီး စီဗစ္ဆိုတဲ့ ေရွာက္သီးေဆးျပားရဲ ႔ နာမည္ကို ငယ္မွတ္ထားလိုက္သည္။ ေနာက္ၿပီး ေရာဂါတူမွ ေဆးလည္းတူမွာေပါ့။
" ကိုဖိုးသားက ဘာေရာဂါလဲ "
" အနာေပါက္တာေဟ့ အနာေပါက္တာ၊ အနာေပါက္လို႔ ေရွာက္သီးေဆးျပားပဲ စားရတာ၊ ေခ်ာကလက္စားရေအာင္ ေနာက္တစ္ေခါက္ ျပန္ျပဦးမယ္ " ကိုဖိုးသားက မ်က္ႏွာစူပုတ္ပုတ္လုပ္ကာ ေဆာင့္ေအာင့္၍ေျပာသည္။

ငယ္တို႔ ကိုဖိုးသားကို ဝိုင္းရယ္ေနၾကတုန္း ကိုေလးျပန္ထြက္လာသည္။ ေခါင္းမွာလည္း ေမေမ့ပုဝါႀကီးစည္းလို႔။
" အဟီး ပုဝါႀကီးနဲ႔ "
မမမီးက လက္ညွိဳးတစ္ထိုးထိုးနဲ႔ ရယ္ေနသည္။
" ဘာပုဝါလဲ၊ ဒါ ပတ္တီး၊ ငါေခါင္းေပါက္လို႔ ေဆးခန္းလာတာ၊ မမ ေရာ့ ေဆးစာရြက္၊ ဟဲ့ နင္က ဆရာမလုပ္ၿပီး ေဆးေတြထိုင္စားမေနနဲ႔ေလ၊ ငါ ကိုႀကီးနဲ႔ တုိင္ေျပာမွာေနာ္ "
" ငါက ေခ်ာကလက္ေတြနဲ႔ ေဝဖာေတြ ညီေအာင္ညိွ အဲ ဟုတ္ပါဘူး ေဆးေတြ ညီေအာင္ညွိေနတာပါ၊ စီဗစ္က ေလးလံုးစီပံုေနတာ ႏွစ္လံုးပိုေနလို႔ "

" အဲဒါဆို နင္လူနာလုပ္ ၊ ငါ ေဆးေပးတဲ့သူလုပ္မယ္ "
" အင္ ... မလုပ္ပါဘူး၊ နင္ကလည္းဟာ ... ငါေဆးပိုထည့္ေပးပါ့မယ္၊ ကိုႀကီးကို မတိုင္နဲ႔ေနာ္ "
ကိုေလးနဲ႔ မမရဲ ႔ အျငင္းအခံုက အေပးအယူနဲ႔ ၿပီးဆံုးသြားသည္။

" ေဟ့ ေနာက္တစ္ေယာက္လို႔ေခၚေနတာ မလာေသးဘူးလား၊ မလာရင္ ေဆးခန္းပိတ္ေတာ့မွာေနာ္၊ ေဆးေတြကို ဆရာဝန္သိမ္းလိုက္မွာ "

ဝရန္တာ ေဆးခန္းထဲက ေဒါက္တာကိုကိုၾကီးရဲ ႔ ၿခိမ္းေျခာက္သံေၾကာင့္ ကိုေလးတို႔ရဲ ႔ အျငင္းအခံုကို ၾကည့္ေနတဲ့ မမမီး ေဆးခန္းထဲသို႔ အေျပးအလႊား ဝင္သြားသည္။
ကိုေလးကိုေပးသည့္ ေဆးေတြက အားေဆးဆိုတဲ့ေခ်ာကလက္၊ အမူးေျပတဲ့ ဘီဆစ္ ဆိုတဲ့ ေဝဖာ၊ စီဗစ္နဲ႔ပါရာ။
ေခ်ာင္းဆိုးလြန္းလို႔ ေလကုန္ၿပီးမူးေနတဲ့ မီးမီးက ေခ်ာင္းဆိုးေပ်ာက္ေဆးရည္ ဘလက္ေကာ္ဖီ နဲ႔ ဘီဆစ္ ေဝဖာ ေသာက္ရသည္။

အခု ငယ့္ အလွည့္ ။ ငယ္ေကာ္ဖီမေသာက္ခ်င္ပါ။ ဒီေတာ့ေခ်ာင္းဆိုးလို႔ မျဖစ္။ ဘာေရာဂါျဖစ္ရပါ့မလဲ။
ဝရန္တာေဆးခန္းထဲကိုဝင္လိုက္သည္။
" ကဲ လူနာ ဘာျဖစ္လဲ၊ ခုတင္ေပၚလွဲအိပ္ပါ "
" ဟင္ ... ကိုႀကီးကလည္း ဖ်ာႀကီးခင္းထားၿပီး ခုတင္တဲ့၊ လူနာေတြ ထိုင္ေစာင့္ေနတဲ့ ခုံတန္းရွည္ေလး ဒီမွာခ်ထားတာမဟုတ္ဘူး "
" ဝရန္တာမွာ ခံုတန္းထားတာ အေမေတြ ႔ရင္ ငါ့ကို ဆူမွာေပါ့ "
" ဘာလို႔ ဆူမွာတုန္း "
" နင္တို႔ တက္ေဆာ့ၿပီး ဝရန္တာက လိမ့္က်မွာစိုးလို႔ေပါ့ "

" ေဒါက္တာကိုကိုႀကီးကလည္း အေမဆူမွာေၾကာက္တာပဲလား "
" စကားမ်ားလိုက္တဲ့လူနာ၊ ဘာေရာဂါျဖစ္တာလဲ၊ ပါးစပ္ၿပဲလာလို႔ ပါးစပ္ကို ခ်ဳပ္ေပးရမွာလား "
" ဟုတ္ပါဘူး၊ အနာေပါက္လို႔ "
" ဖိုးသားျဖစ္ၿပီးသား ၊ တျခားဟာေျပာ "
" ေခါင္းေပါက္တာ "

" ပတ္တီးမရွိေတာ့ဘူး "
" ရတယ္၊ ေဆးပဲထည့္ေပး၊ ပတ္တီးမစည္းနဲ႔"
" ဒီလူနာ သိပ္လွ်ာရွည္တာပဲ၊ ေခါင္းမေပါက္နဲ႔ ဗိုက္ေအာင့္ "
" ဗိုက္ေအာင့္ရင္ စီဗစ္ ေသာက္ရလား "
" လံုးဝမတည့္ဘူး၊ ကဲ ဗိုက္ခြဲမယ္ အကၤ်ီလွန္ "
" အင္ .. စီဗစ္ မေသာက္ရရင္ ဗိုက္မနာပါဘူး ၊ မခြဲဘူး "
ငယ္ က အကၤ်ီကို ျပန္ဆြဲခ်ၿပီး အတင္းရုန္းသည္။

" ဆရာမေရ လူနာဗိုက္ခြဲမလို႔ လာကူပါဦး၊ ဒီမွာရုန္းေနတယ္ "
ေခၚလိုက္တာက ဆရာမ ၊ ဝင္လာတာက တစ္ၿပံဳလံုး။

" မင္းတို႔က ဘာလိုက္လုပ္္တာလဲ "
" ဗိုက္ခြဲတာ မျမင္ဘူးလို႔ "
ဝရန္တာမွာ သူတို႔ ေျခာက္ေယာက္လံုး ျပည့္က်ပ္သြားသည္။
" မမဆရာမ သမီးဗိုက္မခြဲခ်င္ဘူး၊ ကိုေလးကိုက်ေတာ့ ခြဲပဲနဲ႔"
" ဒီဆရာဝန္က အစကတည္းက ခြဲခ်င္ေနတာေလ၊ နင့္ထက္အႀကီးေတြ အကုန္လံုး အခြဲမခံလို႔၊ နင္အငယ္ဆံုးပဲ အခြဲခံလိုက္ပါဟာ "

" အီးဟီး ေရွာက္သီးေဆးျပားေတာ့ မေကၽြးပဲနဲ႔ ဗိုက္ခြဲမယ္တဲ့ "
" ဟဲ့ ေရွာက္သီးေဆးျပားက နင္နဲ႔မွ မတည့္တာ။ နင္အာသီးေရာင္ရင္ ငါတို႔အားလံုး အဆူခံရမွာ "
" ေရွာက္သီးေဆးျပားေကၽြးရင္ ဗိုက္ခြဲခံမွာလား "
" အင္း "
" ဆရာမ ေဆးတစ္ခြက္စာ ဘယ္ႏွျပားလဲ"

" ေလးျပား "
" ေလးျပားပဲရမယ္ ၊ ဒါပဲ ၊ ခြဲမွာလား "
" ခြဲ "

ကိုကိုႀကီးက ေဆာ့ပင္ႏွစ္ေခ်ာင္းယူကာ ငယ့္ဗိုက္ကို ခြဲေလေတာ့သည္။
မမက ဝရန္တာႀကိဳးတန္းေပၚက အကၤ်ီလွန္းတဲ့ညွပ္ေလးေတြယူကာ ငယ့္ဂါဝန္ေလးကိုလွန္မၿပီး ပခံုးနားမွာညွပ္ေပးသည္။ ကိုကိုႀကီးက လွန္းထားတဲ့ ေဖေဖ့ရွပ္အကၤ်ီကို ခြဲစိတ္ခန္းဝတ္စံုဆိုကာ ေနာက္ျပန္စြပ္လို႔ ၾကယ္သီးတစ္လံုး ေနာက္ေက်ာမွာတပ္ၿပီးဝတ္သည္။ ကိုေလးေခါင္းက ပတ္တီးက အခုေတာ့ ေဒါက္တာကိုကိုႀကီးရဲ ႔ ႏွာေခါင္းစည္း။

" ဟီးဟီး ဆရာဝန္နဲ႔ မတူေတာ့ဘူး ၊ ဓါးျပ နဲ႔တူတယ္ "

ေမ့ေဆးေပးမထားတဲ့ငယ္ကေတာ့ ေအာ္ဟစ္လူးလိမ့္ေနသည္။ နာလို႔ေတာ့ မဟုတ္။ ယားလို႔ ။
သူတို႔ အုပ္စု ဝရန္တာမွာ ဆူညံေနေတာ့ အိမ္တံခါးေခါက္ေနတာ မၾကားမိၾက။ မမကၾကားလို႔ သြားဖြင့္ေတာ့ ငယ္တို႔ေမေမနဲ႔ ကိုဖိုးသားရဲ ႔ေမေမ ေဒၚေလးရီရီ တို႔ ေစ်းကျပန္လာတာ။
" ေခၚမၾကား ေအာ္မၾကား ဘာေတြလုပ္ေနၾကတာတုန္း။ ေမေမ ေအာက္ကေနလွန္းျမင္ေနရတယ္ေနာ္။ အားလံုးဝရန္တာမွာ ဘာထြက္လုပ္ေနၾကတာလဲ ေျပာစမ္း "

" ကစားေနတာပါေမေမ "
" ေအာ္ ေျခာက္ေယာက္လံုး စုၿပံဳေနမွေတာ့ ကစားေနမွန္းသိတာေပါ့။ ညည္းတို႔ဘာလုပ္တမ္းကစားလို႔ ဝရန္တာမွာ ကစားရတာလဲ။ ငယ္ေလးလာစမ္း အကၤ်ီကလည္း လန္လို႔။ ဟဲ့ . . ဗိုက္မွာလည္း ဘာေတြလဲ "
ငယ္ အကၤ်ီကို ျပန္ခ်ဖို႔ သတိမရလိုက္ပါ။ ေမေမေတြ ႔သြားလွ်င္ မစားလိုက္ရမွာစိုးလို႔ ရထားတဲ့ ေရွာက္သီးေဆးျပားကို ပါးစပ္ထဲ အျမန္ထည့္ေနရတာနဲ႔ အကၤ်ီကို ျပန္မခ်မိ။

" ငယ္ေလး လာဒီကို၊ ပါးစပ္ဟ ။ ေရွာက္သီးေဆးျပားေတြ ... သားႀကီး ... ေတာ္ေတာ္စိတ္ခ်ရပါလား ... ညီမေလးနဲ႔ မတည့္လို႔မေကၽြးပါနဲ႔ဆိုတာကို။ ၾကည့္စမ္း သႀကၤန္တြင္းစားရေအာင္ဆိုၿပီး ဝယ္ေပးထားတဲ့ မုန္႔ေတြလည္း အကုန္ကုန္ၿပီ။ ေက်ာက္ေက်ာထိုးမယ့္ ေခ်ာကလက္ေရာပဲ "
" ေအးေလ သားတို႔ကလည္း နမိတ္မရွိနမာမရွိ ကေလးကို ဗုိက္ခြဲတမ္း ကစားရတယ္လို႔ ၊ ေနာက္မကစားရဘူး ၾကားလား "

ထိုေန႔က သႀကၤန္အႀကိဳေန႔ မတိုင္မီတစ္ရက္ ဧၿပီ ၁၁ ရက္ေန႔ ။ ေမေမတို႔ လူႀကီးေတြ သႀကၤန္တြင္း စတုဒီသာေကၽြးဖို႔ ခ်က္ျပဳတ္ရန္ေစ်းသြားဝယ္ၾကခ်ိန္ ကေလးေတြကို ကိုကိုႀကီးအားေစာင့္ခိုင္းထားျခင္းျဖစ္သည္။ အဲဒီ့ေနာက္ေတာ့ မမနဲ႔ ကိုေလးတို႔ ဝရန္တာမွာေဆာ့မွဳ၊ တစ္ပတ္စာမုန္႔ေတြကို အကုန္စား အကုန္ေဆာ့ပစ္မွဳတို႔ေၾကာင့္ ႏွစ္ခ်က္စီ အရိုက္ခံရသည္။ ငယ္ေလးကေတာ့ ေမေမရိုက္သည့္ေဘးမွ အၿမဲတမ္းလြတ္ေနက်။ ကိုကိုႀကီးက ေခါင္သူႀကီးမို႔ တစ္ခ်က္ပိုသည္။ ပိုလာေသာ ျပစ္မွဳကေတာ့ ငယ့္အား ေရွာက္သီးေဆးျပားေကၽြးမွဳ။ တကယ္ေတာ့ ကိုကိုႀကီးခမ်ာ ဘာမုန္႔မွ မစားလိုက္ရပါ။

ဘာမုန္႔မွ မစားရဘဲ တုတ္စားလိုက္ရေသာ ေဒါက္တာကိုကိုႀကီးမွာ ညေနေစာင္းမွာေတာ့ ဗိသုကာကိုကိုႀကီး အျဖစ္သို႔ ေျပာင္းလဲသြားေတာ့သည္။

" တို႔ေတြ မ႑ပ္ေဆာက္ၾကမယ္ "
" ဟင္ ဘယ္လိုေဆာက္မွာလဲ " "ကိုႀကီးက ေဆာက္တတ္လို႔လား " " သစ္သားက ဘယ္မွာလဲ " ေမေမဆူထားလို႔ ၿငိမ္ေနၾကသူေတြအားလံုး တစ္ေယာက္တစ္ေပါက္ႏွင့္ ျပန္ဆူလာၿပီ။
" အုန္းလက္မ႑ပ္ေဆာက္မွာ၊ သစ္သားမလိုဘူး "
" အုန္းလက္က ဘယ္ကရ ... " မမရဲ ႔ အေမးစကားမဆံုးလိုက္။ " လာ သြားၾကမယ္" ဆိုေသာ ကိုကိုႀကီးေနာက္သို႔ သူတို႔အားလံုးပါသြားၾကသည္။ လမ္းဆံုးလွ်င္ အုန္းလက္ေတြ ႔မွာ ေသခ်ာသည္။
ငယ္တို႔ လမ္းႏွင့္ ႏွစ္လမ္းေက်ာ္မွာ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းတစ္ေက်ာင္းရွိသည္။ ကိုကိုႀကီးက ထိုေက်ာင္းထဲ ခ်ဳိးဝင္သြားေတာ့ ငယ္တို႔လည္း ဖိနပ္ေလးေတြခၽြတ္လို႔လိုက္ရသည္။ ဝင္းထဲေရာက္လို႔ အုန္းပင္ပုေလး သံုးပင္ျမင္ေတာ့ မမ နဲ႔ မမမီးက ခုန္ဆြခုန္ဆြျဖစ္ကာ ေပ်ာ္ေနၾကသည္။

ကိုကိုႀကီးကို သိေနေသာ၊ သေဘာေကာင္းေသာ ကပၸိယႀကီးက ဓါးမႀကီးဆြဲကာ အုန္းလက္မ်ားလိုက္ခုတ္ေပးသည္။ အုန္းလက္တစ္လက္ ခုတ္အၿပီးမွာ ျပႆနာက စေတာ့သည္။
" အ ... အား စူးတယ္ စူးတယ္ " ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းဝင္း အုန္းပင္ေတြေအာက္ ျမက္ေတာ သဲေတာထဲ ဖိနပ္ခၽြတ္ၿပီးသြားေတာ့ ငယ့္ေျခေထာက္ ဆူးစူးၿပီေပါ့။ မမက တင္ပ်ဥ္ေခြထိုင္ကာ ငယ့္ကို သူ႔ေပၚထိုင္ေစလ်က္ ကိုေလးနဲ႔ မမမီးက ငယ့္ေျခဖဝါးကို ပြတ္သပ္ကာ ဆူးကို ဝိုင္းရွာၾကသည္။ ေျမလူးေနေသာေျခဖဝါးမွာ စူးေပါက္စနကို သူတို႔ရွာမရ။

" ဘာမွ မရွိေတာ့ဘူးငယ္ေလး၊ ကိုေလးေျခေထာက္ကို ပြတ္ေပးၿပီးၿပီးေနာ္၊ ေလွ်ာက္ၾကည့္ "
" အီးးးးး စူးေသးတယ္ ရဘူး၊ ေလွ်ာက္လို႔ရဘူး "
" ဒုကၡပဲ ကိုႀကီးကလည္း ဒီဗူးသီးပုတ္ကေလးကို ဘာလို႔ေခၚလာတာလဲမသိဘူး "
" ငါ့ညီမေလးကို ဗူးသီးပုတ္ေလးလို႔ မေျပာပါနဲ႔ဟ "
" ဒါဆို ထမင္းသိုးဟင္းသိုးေလး ဟီဟိ " မမရဲ ႔ ရွဳံ ႔ရွဳံ ႔မဲ့မဲ့ႏွင့္အေျပာကို ကိုကိုႀကီးက လက္မခံလို႔ မမမီးက ေျပာင္ေခ်ာ္ေခ်ာ္ျဖင့္ ျပင္ေပးသည္။ အုန္းလက္က တစ္လက္ပဲ ခုတ္ရေသးသည္။

" ကဲ အုန္းလက္သယ္မလား ၊ ငယ္ေလးကို ကုန္းပိုးမလား ေရြးၾက "
" အုန္းလက္က ဘယ္ႏွလက္သယ္ရမွာလဲ "
" အစက ႏွစ္ေယာက္တစ္တြဲ သံုးလက္သယ္မွာမို႔ ငါ့ဗူးသီးပုတ္ေလးပါ ေခၚလာတာေပါ့ "

အားလံုးေခါင္းကုတ္ရင္း ငယ္ေထြးႏွင့္ အုန္းလက္အေလးခ်ိန္ကို ခ်ိန္ဆၾကသည္။ ေနာက္ေတာ့ ဤပုဂၢိဳလ္ေလးကို အိမ္အေရာက္ကုန္းပိုးရန္ မလြယ္မွန္းသိေတာ့ အုန္းလက္ကိုသာေရြးခ်ယ္သြားၾကသည္။ ကိုေလးႏွင့္ ကိုဖိုးသားက တစ္ေယာက္တစ္လက္စီဆြဲၿပီး မမတို႔ႏွစ္ေယာက္က ႏွစ္ေယာက္ေပါင္းတစ္လက္ သယ္ၾကမည္။
ခုတ္ရန္က်န္ေသးေသာ အုန္းလက္ႏွစ္လက္ကို ကပၸိယႀကီးက ကေလးေတြမသယ္ႏိုင္မွာစိုး၍ ခတ္တိုတို ခုတ္ေပးသည္။

" ကဲ ထမင္းသိုးဟင္းသိုးေလး ေက်ာေပၚတက္ေတာ္မူ " က်န္ေလးေယာက္ အုန္းလက္သယ္တာကို ကိုကိုႀကီးရဲ ႔ ေက်ာေပၚက အခန္႔သားၾကည့္ရင္း ငယ္အိမ္ျပန္ခဲ့ရသည္။ မမတို႔ႏွစ္ေယာက္က အရင္းအဖ်ားတစ္ေယာက္စီစြဲလို႔ ေအးေအးေဆးေဆး။
ကိုေလးတို႔ ႏွစ္ေယာက္ကေတာ့ မ႑ပ္မေဆာက္မီ ရပ္ကြက္ေလးကို အုန္းတံျမက္စည္းျဖင့္ လွဲေပးခဲ့ၾကသည္။

အၾကိဳေန႔မနက္မွာ သူတို႔အဖြဲ႔ တိုက္ေရွ ႔က ပိေတာက္ပင္ေပါက္စေအာက္မွာ မ႑ပ္ေဆာက္ၾကသည္။ မမတို႔သယ္လာေသာ အရွည္ဆံုးအုန္းလက္ကို ပိေတာက္ပင္စည္မွာကပ္ခ်ည္၊ က်န္ႏွစ္လက္ကိုေတာ့ ပိေတာက္ကိုင္းမွာခ်ည္။ ကပၸိယႀကီးရဲ ႔ ေစတနာေၾကာင့္ ပိေတာက္ကိုင္းက အုန္းလက္ႏွစ္လက္မွာ ေျမမွာေထာက္မေနဘဲ ေလထဲမွာတြဲလြဲ။ ေလးလႊာကိုဖိုးသားတို႔ အိမ္က ပလတ္စတစ္စည္ပိုင္းေလးေတြ သယ္ခ်လိုက္ေတာ့ သူတို႔ အုန္းလက္မ႑ပ္ေလး ၿပီးသြားၿပီ။

စည္ပိုင္းထဲက ေရနိမ့္က်သြားခ်ိန္မွာ ငယ္ခပ္ဖို႔ မမွီမကမ္းျဖစ္လို႔ တစ္ေယာက္တစ္လွည့္ ခပ္ခပ္ေပးရတာကလြဲလို႔ ငယ္တို႔ရဲ ႔ အုန္းလက္မ႑ပ္သႀကၤန္ေလးက ခ်စ္စရာ ေပ်ာ္စရာ သိပ္ေကာင္းခဲ့သည္။
အဲဒီ့အခ်ိန္က ကိုကိုႀကီးက ခုႏွစ္တန္း၊ မမက ငါးတန္း၊ ကိုေလးက သံုးတန္းနဲ႔ ငယ္က သူငယ္တန္းေျဖၿပီး ေႏြရာသီေက်ာင္းပိတ္ထားခ်ိန္ေပါ့။

x x x x x x x

လမ္းထဲသို႔ ခ်ဳိးေကြ ႔ဝင္လိုက္ရင္း ၾကည့္ေနက်အတိုင္း ငယ္တို႔အိမ္ ဝရန္တာေလးကို လွမ္းၾကည့္မိသည္။ ေမေမ ရွိမေနသလို ဘာအဝတ္အစားမွ လွန္းထားခ်င္းလည္းမရွိဘဲ ဝရန္တာေလးမွာ ေျပာင္ရွင္းေနသည္။ ဟိုတစ္ခ်ိန္ေႏြရာသီတုန္းကေတာ့ ဝရန္တာမွာ လွန္းထားေသာ ေဖေဖ့အကၤ်ီကို ယူကစားခဲ့ၾကဖူးသည္။ ေဖေဖ့အကၤ်ီေတြ လွန္းစရာမလိုေတာ့ေအာင္ ထာဝရခြဲခြာသြားေတာ့ ကိုကိုႀကီးရဲ ႔ အလုပ္ဌာနမ်ဳိးစံုမွ ယူနီေဖာင္းမ်ဳိးစံုက အစားဝင္ခဲ့သည္။ အခုေတာ့လည္း ကိုကိုႀကီးရဲ ႔ အကၤ်ီေလးေတြပင္ ဝရန္တာမွ မေတြ႔ရတာ ႏွစ္ခ်ီေနခဲ့ၿပီ။ သူဝတ္ခြင့္ မသာခဲ့ေသာ ဂ်ဴတီကုတ္ကို သူ႔ညီမ ငယ္ေထြး ဝတ္ႏိုင္ေစဖို႔ အတြက္ မေလးရွားမွာ အလုပ္သြားလုပ္ေနတာပဲ ငါးႏွစ္ၾကာခဲ့ၿပီေကာ။ ကိုကိုႀကီးမွ မဟုတ္ပါဘူးေလ မမလို မိန္းကေလးေတာင္မွ အမႀကီးပီသစြာ ငယ္ေထြးတို႔ အငယ္ႏွစ္ေယာက္မေၾကာင့္မၾက ပညာသင္ႏိုင္ေရးအတြက္ ႏိုင္ငံရပ္ျခားထြက္သြားခဲ့ရတာပဲ။

တစ္ခါတစ္ခါေတာ့လည္း မျဖစ္ႏိုင္မွန္းသိေပမယ့္ အခ်ိန္တို႔ကိုေနာက္ျပန္ဆြဲကာ အတိတ္မွာ ေပ်ာ္ဝင္ခ်င္မိသည္။
ထိုစဥ္ကေႏြရာသီ ေက်ာင္းပိတ္ခ်ိန္ သႀကၤန္ရက္မ်ဳိးရခဲ့သလို ငယ္တို႔ ေမာင္ႏွမအားလံုးအတြက္ ေႏြရာသီ ေပ်ာ္စရာသႀကၤန္ရက္မ်ား ျပန္ရခ်င္ပါေသးသည္။
ဒီႏွစ္မွာ မဆံုႏိုင္ေသးရင္ေတာင္မွ ေနာက္ႏွစ္ေတြမွာ ျပန္ဆံုၾကဖို႔ ျမန္မာျပည္မွ ေမာင္ႏွမမ်ားအားလံုးကိုယ္စား အႀကိမ္ႀကိမ္အခါခါ ငယ္ဆုေတာင္းမိသည္။ ။

x x x x x x x

Blog တစ္ႏွစ္ျပည့္ အမွတ္တရ

ညိဳေလးေန
( 17.04.2012 ) 12:15 am