ယြန္းခဲ့သည္ အေရွ႕စြန္း ေနဝန္း၏ကြၽန္းေျမဆီ ( ၂ )

( ၂ ) ဆိုၿပီး ဘာမွ မေတြ႕ပါလားးးး
ေရးသူက လြဲတတ္၍ စာဖတ္သူေတြပါ လြဲကုန္တာလားးးးး

မဟုတ္ပါ

အပိုင္း ( ၂ ) က ဒီမွာပါရွင္  :)


ညိဳေလးေန

ယြန္းခဲ့သည္ အေရွ႕စြန္း ေနဝန္း၏ကၽြန္းေျမဆီ ( ၁ )

စေန၊တနဂၤေႏြ ပိတ္ရက္ႏွစ္ရက္သည္ သတင္းစာပံုႏွင့္ ကြန္ပ်ဴတာေရွ ႔တြင္ မည္သို႔ကုန္သြားမွန္းမသိလိုက္။ ထမင္းစားခ်ိန္ကလြဲ၍ တစ္ေနကုန္။ သတင္းစာႏွင့္ ကြန္ပ်ဴတာအျပင္ တခါတရံတြင္ ေနာက္ထပ္ႏွစ္မ်ဳိး ပါလိုက္ေသးသည္။ ဂဏန္းေပါင္းစက္ ႏွင့္ တယ္လီဖုန္း။

ထားခဲ့ၾကဖူးေသာ ကတိအတိုင္း အေနာက္ကို သြားခ်င္ေသာသူအား ဂဏန္းေပါင္းစက္ တျပျပျဖင့္ အေရွ႕သို႔ ပါလာေအာင္ဆြယ္ရသည္။ ေနာက္ဆံုးေတာ့လည္း စာရင္းကိုင္ပီပီ ဂဏန္းေပါင္းစက္ အကူအညီျဖင့္ အေရွ႕ဆီမွ ေနျခည္ဆမ္းရာ ႏိုင္ငံေလးဆီသို႔ လွမ္းႏိုင္ခဲ့ေလသည္။

ခရီးစဥ္စၿပီ။

ခ်န္ဂီေလဆိပ္သည္ ထံုးစံအတိုင္း ခမ္နားလွပေနသည္။ မခမ္းနားႏိုင္တာက ကိုယ္ေတြပဲျဖစ္သည္။ ရံုးအဆင္းမွာ ကမန္းကတမ္း ထမင္းစားၿပီး အထုပ္ဆြဲထြက္ခဲ့သူတို႔သည္ လက္မွတ္ထဲက အတိုင္း  ၁.၁၁.၁၂ ရဲ႕ မနက္ ၀.၅၅ နာရီမွာ ေလယာဥ္ေပၚ မတက္ရေသးတာေၾကာင့္ ဆာေလာင္ငိုက္ျမည္းကာ ေစာင့္ေနၾကရသည္။ သည္းခံထားပါသည္ ေလယာဥ္ေပၚေရာက္မွ အဝတီးမည္။

သို႕ေသာ္ …. လြဲပါသည္။

ေလယာဥ္မယ္ေလးက ေရတစ္ဗူး၊ ေခ်ာကလက္ပိစိေလး ႏွင့္ အာလူးေၾကာ္တစ္ထုပ္သာ လာေပးသည္။ ညလယ္စာ မေကၽြး။ ဆာဆာႏွင့္စားလိုက္ေသာ အာလူးေၾကာ္တစ္ထုပ္ ကုန္သြားခ်ိန္မွာ ေနာက္ထပ္အလြဲတစ္ခုကို သြားေတြ႕မိသည္။ ဟိုဘက္ဒီဘက္ ႏွစ္ေယာက္ခံုႏွစ္တန္းႏွင့္ အလယ္တြင္ေလးေယာက္တြဲခံုတန္းပါေသာ ေလယာဥ္မွာ သီးျခားထိုင္ခ်င္ၾက၍ ႏွစ္ေယာက္ခံုကို ရေအာင္ေတာင္းခဲ့ၾကသည္။ လူမျပည့္ေသာ ေလယာဥ္ေပၚက ေလးေယာက္တြဲခံုတို႔တြင္ မမလွလွတို႔သည္ တစ္ေယာက္စီသာရွိ၍ လက္တန္းမ်ားကိုေခါက္ကာ ေျခဆန္႔လက္ဆန္႔ အိပ္ဖို႔ျပင္ေနၾကသည္။ မနာလိုစြာျဖင့္ လြတ္ေနေသာ ေနာက္က ႏွစ္ေယာက္ခံုသို႔ေျပာင္းကာ ေကြးအိပ္ပစ္လိုက္သည္။

ဆာေနတုန္းက မေကၽြးေသာ ေလယာဥ္မယ္ေလးတို႔သည္ ေကာင္းေကာင္းအိပ္ေပ်ာ္သြားေတာ့မွ မီးေတြ ထိန္ထိန္လင္းေအာင္ဖြင့္လို႔ ႏွဳိးကာ မနက္စာေကၽြးေတာ့သည္။ မစားမျဖစ္ စားရေခ်ဦးေတာ့မည္။

မွဳန္ကုပ္ကုပ္ျဖင့္ထလာသူကို ေနမင္းက ႏွဳတ္ဆက္သည္

Narita ….

ေလဆိပ္ထဲက အထြက္မွာေတာ့ ေဆာင္းဦးေလေငြ႕ေငြ႕က ဆီးႀကိဳသည္။ ေလဆိပ္မွ Airport Limousine စီးကာ Tokyo-City Air terminal သို႔သြားရမည္။ ထိုမွတဆင့္ တည္းခိုရာ Ginza ရပ္ကြက္သို႔။ Limousine ဂိတ္မွ ဝန္ထမ္းတို႔သည္ သူတို႔ဘာသာစကားျဖင့္ တတြတ္တြတ္ မရပ္တမ္းေျပာေနၾကသည္။ ဘာေတြေျပာမွန္းမသိ။ ေနာက္ဆံုးေတာ့ International Language ကိုသံုးကာကိုယ့္ဖာသာကိုယ္ နားလည္လိုက္သည္။ လက္ဖဝါးျပတာ ေစာင့္ေနဦးလို႔ ေျပာတာပဲေပါ့ ေနာ ။

Narita မွ Tokyo City Airport Terminal သို႔ တစ္နာရီခန္႔စီးရသည္။

 ထိုမွ ဟိုတယ္သို႔ Taxi ျဖင့္

ဟိုတယ္မွာ အထုပ္ေတြအပ္ကာ သြားခ်င္တဲ့ေနရာကို လမ္းညႊန္ဖို႔ ဟိုတယ္ဝန္းထမ္းကို ေျပာေတာ့ စာရြက္ေလးတစ္ရြက္ ထုတ္ေပးသည္။ ရထားစီးကာ သြားပစ္လိုက္မည္ဟု အားခဲထားသူႏွစ္ေယာက္သည္ စာရြက္ေလးကိုၾကည့္ကာ နဲနဲေတာ့ၿဖံဳသြားသည္။

ေနာက္ထပ္ဘာအေရာင္နဲ႔ ဘာလိုင္းထပ္ဆြဲရင္ ေကာင္းမလဲ

ဟိုတယ္ဝန္ထမ္းေလးက သေဘာေကာင္းစြာျဖင့္ သြားလိုေသာေနရာ၏ သူတို႔ဘာသာအသံထြက္ကို အဂၤလိပ္လိုပင္ ေရးေပးလိုက္ေသးသည္။ ဟိုတယ္ႏွင့္ဘူတာက နီးနီးေလးမို႔ မရွာရ။ သို႔ေသာ္ လက္မွတ္ဝယ္ရတာေတာ့ နဲနဲဦးေႏွာက္စားသည္။ ဂ်ပန္လိုေတြသာေရးထားေသာ screen ေပၚမွာ English ဆိုေသာ ေထာင့္ကပ္ေနသည့္ စာလံုးေလးကို ေတာ္ေတာ္ႏွင့္မျမင္မိ။ လက္မွတ္အမ်ဳိးအစားကလည္း တစ္မ်ဳိးတည္းမဟုတ္။ ေနာက္ဆံုးေတာ့ တစ္ေနကုန္ ရထားကလြဲ၍ ဘာမွမစီးမွာေသခ်ာေသာ သူႏွစ္ေယာက္သည္ တစ္ေနကုန္စီးလို႔ရေသာ တစ္ေန႔စာလက္မွတ္ကိုသာ ယူလိုက္ၾကသည္။ Imperial Palace ကိုသြားၾကမည္။

ဘူတာထဲေရာက္ေတာ့ ျမန္မာကိုရင္ေလးမ်ားကိုေတြ႕ရသည္

အျပင္မွာမဟုတ္ ဓါတ္ပံုထဲမွာေပမယ့္ ဝမ္းသာမိသည္။ ANA ေလေၾကာင္းလိုင္း ျမန္မာျပည္ကို ပ်ံသန္းေနၿပီ။ ေနာက္မွ သိရသည္က ထိုေလေၾကာင္းလိုင္းက ခရီးသည္တင္ အႀကီးစားေလယာဥ္ေတာ့ မဟုတ္ေသး။ Business Class ခံု ၃၀ သာပါေသာ ေလယာဥ္ျဖစ္သည္ဟုဆိုသည္။

သြားလိုရာဘူတာေရာက္ေတာ့ ဘယ္အေပါက္ကထြက္ရမွန္းမသိ။ မီးရထားဝန္ထမ္းကို အဂၤလိပ္ လိုသြားေမးၾကသည္ သူကဂ်ပန္လို ျပန္ေျဖသည္။ ကိုယ္ေျပာတာ ဘာမွန္းမသိေပမယ့္ ထိုးျပေသာ ေျမပံုစာရြက္ၾကည့္လို႔ သူကလက္ညွဳိးညႊန္သည္။ သူေျပာတာနားမလည္ေပမယ့္ လက္ညွဳိးညႊန္ရာအတိုင္းလိုက္ေတာ့ လိုရာအေပါက္ေရာက္သည္။ အဆင္ေတာ့ေျပသား။

ဘူတာကအထြက္ လွမ္းျမင္ရေသာ နန္းေတာ္

ထိုေနရာကို ေရာက္ေအာင္ေလွ်ာက္ဖို႔ ေရွ႕နားကပန္းျခံထဲတြင္ ဗုိက္ျဖည့္ၾကသည္။ ဒီလိုႏွင့္ မထင္မွတ္ဘဲ သူ႔ကိုသြားေတြ႔မိသည္။ သူက ခန္႔ညားထည္ဝါလွေပမယ့္ သူ႔နာမည္ကိုေတာ့ မေခၚတတ္ပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ သူဦးထုပ္ေဆာင္းထားပံု၊ ဓါးကိုင္ပံု ႏွင့္ ျမင္းစီးပံုကိုၾကည့္ၿပီး ရင္းရင္းႏွီးႏွီး ျဖစ္သြားေအာင္ ကိုယ္ကပဲ နာမည္ေပးခဲ့သည္။

ဂ်ပန္ ဗႏၶဳလ

နန္းေတာ္ဝန္းက်င္သည္ က်ယ္ျပန္႔ၿပီး အသက္ရွဳလို႔ေကာင္းလွသည္

နန္းေတာ္ေရွ႕ေရာက္ၿပီ

ဝင္လို႔လည္းမရပါလား။ ရွင္းျပမည့္ဂိုက္လည္းမပါ။ ကိုယ့္ဟာကိုယ္ ျပန္ရွင္းျပခဲ့သည္။ ဟိုနားတြင္ ဟိုလူတို႔ေန၍ ထိုနားတြင္ ထိုသူတို႔ေနလိမ့္မည္။ အေဝးကေခ်ာင္းေတာ့ လူတစ္ေယာက္ေတြ႕သည္။ အခုေခတ္အေခၚ လံုၿခံဳေရးျဖစ္ေပလိမ့္မည္။

ကိုယ္ကေတာ့ နန္းေတာ္ႏွင့္လိုက္ဖက္စြာ တခါးမွဴးဟုသာ ေခၚခ်င္သည္

နန္းေတာ္ေရွ႕က ထြက္ခြါေတာ္မူလာၿပီး ေနာက္တစ္ေနရာသို႔ သြားေတာ္မူၾကသည္။ သို႔ေသာ္ လြဲေတာ္မူၾကျပန္ပါသည္။ ညႊန္သည့္ ညီမေလးက ေသခ်ာညႊန္ေပမယ့္ လြဲသည့္ ႏွစ္ေယာက္က ဘာေတြဘယ္လိုလြဲသည္မသိ Koishikawa Korakuen  ဥယ်ာဥ္သို႔ သြားသူႏွစ္ေယာက္သည္ သစ္ပင္မျမင္ရေသာ တိုက္မ်ားၾကားသို႔ ေရာက္သြားၾကသည္။ စားေသာက္ဆိုင္မ်ား၊ ဘဏ္မ်ား၊ မိန္းကေလးသီးသန္႔ကလပ္မ်ားႏွင့္ ေတာ္ေတာ္စည္ကားေသာ ေနရာျဖစ္သည္။ ေနာက္မွသိရသည္မွာ Ikebukuro ဆိုေသာထိုေနရာသည္ တိုက်ဳိ၏အထင္ကရၿမိဳ႕နယ္မ်ားတြင္ တစ္ခုအပါအဝင္ျဖစ္သည္ဆို၏။

တိုက္မ်ားၾကားမွာ ပန္းၿခံရွာ

ဒီနားေတာ့ ဒီနားပဲ ဒါေပမယ့္ ဘယ္နားလဲ မသိဘူး

စိတ္ရွိလက္ရွိ ေလွ်ာက္ၾကည့္ၾကၿပီး ဟိုတယ္ျပန္ခဲ့ၾကသည္။ check in လုပ္ရဦးမည္။ ဟိုတယ္မွျပန္ထြက္ေတာ့ ၄ နာရီေက်ာ္ၿပီ။ Asakusa သြားၾကမည္။ ဗုဒၶဘုရားေက်ာင္း ရွိသည္ဆို၏။ ဘူတာေရာက္၍ဘုရားေက်ာင္းရွိရာ ထြက္ေပါက္မွထြက္ၿပီး အျပင္အေရာက္ ေကာင္းကင္ျပင္ကိုၾကည့္အံ့ၾသမိသည္။ နာရီကို ျပန္ၾကည့္လိုက္ ေကာင္းကင္ကိုၾကည့္လိုက္ႏွင့္ “ စကၤာပူမွာဘယ္အခ်ိန္ေနဝင္သလဲ ” ဟု ေရျခားေျမျခားက လွမ္းေမးဖူးေသာ သူငယ္ခ်င္းအသံကို ျပန္ၾကားေယာင္ရင္း စူးစမ္းေလ့လာမွဳ အားနည္းေနေသးေၾကာင္း ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ျမင္မိသည္။

အခ်ိန္ကိုတန္ဖိုးထားေၾကာင္း ေဒါင့္ျဖတ္မ်ဥ္းၾကားက သက္ေသျပသည္

မီးထြန္းထားေသာေစ်းဆိုင္တန္းေလးသည္ သန္႔ရွင္းလွပ၍ ခ်စ္စရာေကာင္းလွသည္။

သို႔ေသာ္ၾကာၾကာခ်စ္ခ်ိန္မရလိုက္ ေမွာင္လာတာႏွင့္အမွ် ညေန၅နာရီမွာပင္ ဆိုင္ခန္းမ်ားကို သိမ္းေနၾကၿပီ။

Asakusa Kannon Temple 

 ဘုရားေက်ာင္းမွ ျပန္လွည့္လာေတာ့ ညအေမွာင္မွာ မိုးတိုးမတ္တပ္ရပ္ေနေသာ Skytree ကိုေတြ႕ရသည္။

သူ႕ဆီသြားရဦးမည္။ ဘူတာကို ျပန္အသြားမွာ ရြာပတ္သည့္ဇာတ္လမ္းစေတာ့သည္။ ေစာေစာက Asakusa ဘူတာက အထြက္မွာ To Tokyo Skytree Line ဆိုေသာ စာတမ္းေလးကို ေတြ႕လိုက္သည္။ ထိုစာတမ္းေလးကို ျပန္ရွာရန္ ေအာက္သို႔ဆင္းသည္။  မွ်ားအတိုင္းလိုက္သည္။ ေနာက္တစ္ေပါက္မွ ေျမေပၚသို႔ ျပန္ေရာက္သြားသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ေနာက္ေၾကာင္းျပန္ဆင္းသည္။ မီးရထားဝန္ထမ္းကိုေမးသည္။ ထိုလမ္းေၾကာင္း မွန္ေၾကာင္းေျပာ၍ ျပန္တက္သည္။ မွ်ားအတိုင္းလိုက္ၾကျပန္သည္။ ဘူတာၾကီးတစ္ခုကိုေရာက္သည္။ ေလွကားတက္သည္။ ရထားေတြေတြ႕သည္။ သို႔ေသာ္ေစာေစာက ဘူတာပံုစံမ်ဳိးမဟုတ္သလို ရထားပံုစံေတြကလည္း မတူ။ မသကၤာျဖစ္သည္။ မစီးဘဲျပန္ဆင္းၾကသည္။ လာလမ္းအတိုင္းျပန္ေလွ်ာက္သည္။ ေလွ်ာက္ရင္းမွ Tokyo Subway Route Map ကို ျပန္ၾကည့္ကာ ရယ္မိေတာ့သည္။ Skytree Line က Skytree ဆီကိုသြားတာမွ မဟုတ္ဘဲ။ နာမည္ေပးထားျခင္းသာ။ အမွန္ေတာ့ အလာတုန္းက ရထားလိုင္းကို Asakusa ဘူတာမွ ေနာက္ထပ္တစ္ဘူတာ Oshiage သို႔ ဆက္စီးသြားရံုသာ။ ဒီလိုႏွင့္ Skytree ၏ ေအာက္ေျခသို႔ ေျခေညာင္းလွ်ာထြက္ကာ ေရာက္သြားၾကေလသည္။

Skytree ကို လာၾကသူမ်ားမွာ ႏိုင္ငံျခားသားေတြထက္ ဂ်ပန္လူမ်ဳိးေတြက ပိုမ်ားသည္။ ဖြင့္တာမၾကာေသး၍ သူတို႔လည္း မတက္ဖူးၾကေသးဘူးထင္သည္။ ေနာက္ထပ္ထူးျခားသည္က တန္းစီေနၾကသူမ်ားမွ ၁၀ ေယာက္မွာ ၈ေယာက္ေလာက္က စံုတြဲေတြျဖစ္ေနၾကျခင္းပင္။ ဂ်ပန္မွာ အိမ္ေထာင္ျပဳႏွဳန္း က်ဆင္းေနသည္ဆိုသည္မွာ ဤတန္းစီေနေသာလူအုပ္ကိုၾကည့္က ယံုခ်င္စရာမရွိ။ လက္မွတ္အေရာင္းေကာင္တာမွာ နာရီဝက္ခန္႔ တန္းစီၿပီးေနာက္ ၃၅၀ မီတာအျမင့္အထိ တက္ခြင့္ရသည္။

၄၅၀ မီတာအထိဆက္တက္ခ်င္လွ်င္ ပိုက္ဆံထပ္ေပးရမည္

ေနပါေစေတာ့။ ေက်နပ္ပါၿပီ။ ေအာက္ကတိုက်ဳိၿမိဳ႕ႀကီးက ေျပာင္းသြားမွာမွမဟုတ္တာ။ ၃၅၀ မီတာမွ တစ္ဆင့္ခ်င္းျပန္ဆင္းေတာ့ လက္ေဆာင္ပစၥည္းဆိုင္ေလးေတြက ဝယ္ခ်င္စရာေကာင္းေအာင္ ဆြဲေဆာင္သည္။ ၾကည့္သည္။ ျပန္ထြက္သည္။ ကိုယ္က ဤေနရာမ်ဳိးတြင္ အစ္မေတြ အျမင္ကပ္ေလာက္ေအာင္ စိတ္ခိုင္သည္။ ဘယ္သြားသြား ဘာမွဝယ္မလာတတ္၍ျဖစ္သည္။

 ေအာက္ငံု႔ၾကည့္ရေသာ ျပတင္းေပါက္မွာ

တည္းခိုရာကို ျပန္လာေတာ့ တစ္ေန႔တာ၏ ေနာက္ဆံုးအလြဲကို ႀကံဳရသည္။ ေျမေအာက္ထဲက ရထားေပၚမွာ ေႏြးေနသူကို ဘူတာအထြက္မွာ ေလစိမ္းက စီးႀကိဳသည္။ တစ္ေနကုန္ ေလွ်ာက္သြားလွဳပ္ရွားေန၍ သိပ္မခ်မ္းဘူး ထင္ရေပမယ့္ ေဆာင္းဦးညကေတာ့ ေတာ္ေတာ္ေအးပါသည္။ ေလွကားေပၚမွ ဘူတာထဲသို႔ ျပန္ဆင္းေျပးကာ ေက်ာပိုးအိတ္ထဲမွ ဦးထုပ္၊ လက္အိပ္ ႏွင့္ မာဖလာပတ္ကာ တစ္ကိုယ္လံုး အဝတ္လံုးျဖစ္သြားမွ အျပင္ထြက္လို႔ရေတာ့သည္။ ထိုပံုစံျဖင့္ စားေသာက္ဆိုင္ထဲဝင္သြားေတာ့ ေဘးစားပြဲမွလူႀကီးက အထူးအဆန္း ျဖစ္ကာၾကည့္ေနေတာ့သည္။ သူကေတာ့ ရွပ္အကၤ်ီေလးျဖင့္သာ။

ခဏေနေတာ့ စားပြဲထိုးေလးက ေရဖန္ခြက္ကေလးလာခ်သည္။ ဖန္ခြက္မွာ ေရသီးမေန။ ေရခဲတုံးလည္းမျမင္ရ၍ ရိုးရိုးေရပဲ ျဖစ္မည္ထင္ကာ လက္အိပ္ခၽြတ္လို႔ လက္လွမ္းလိုက္သည္။

လြဲ  ျပန္  ၿပီ ။

အခုတေလာ အလြဲမ်ားႏွင့္သာ ဆံုဆည္းေနရသည္။ အလြဲမ်ားႏွင့္ လြဲပါေစဟု ဆုေတာင္းရဦးမည္။ 

တနည္းတဖံုျဖင့္ ဆက္ပါဦးမည္ ။

ညိဳေလးေန

နင္ရဲ ႔ ငါ (သို႔) ငါ့ရဲ ႔ နင္

ေမွ်ာ္ကိုးေတာင့္တျခင္းေတြကင္း
ေပးဆပ္ႏွင္း တတ္တဲ့ ႏွလံုးသား
နည္းနည္းေတာ့ ခါးသတဲ့
ဒါေပမယ့္
နင့္မ်က္ရည္ေတြ ငါသုတ္ေပးဖူးသလို
ငါငိုခဲ့ဖူးတာလည္း နင့္ပုခံုးထက္မို႔
ယံုတယ္ မဟုတ္လား
တို႔ေတြက
ခံစားခ်က္ေတြနဲ႔ ခရီးလြန္ေနမွာ မဟုတ္ဘူးဆိုတာ။

တစ္ေတာင္ေပၚတစ္ေတာင္ဆင့္ေနတဲ့
ထိပ္ဆံုးကိုသြားတဲ့လမ္း
နည္းနည္းေတာ့ၾကမ္းသတဲ့
ဒါေပမယ့္
နင္ေခ်ာ္လဲတုန္းက ငါဆြဲထူခဲ့သလို
ငါမေလွ်ာက္ႏိုင္ေတာ့လည္း နင္တြဲေခၚလို႔
ယံုတယ္ မဟုတ္လား
တို႔ေတြက
ဒဏ္ရာေတြရဲ ႔ေအာက္ လမ္းေပ်ာက္ေနမွာ မဟုတ္ဘူးဆိုတာ ။

နင္ဖြင့္မေျပာတဲ့စကား
ငါ့ရဲ ႔နားက ၾကားသတဲ့
အဲဒီလိုပဲ
ငါ့မ်က္လံုးေတြကလည္း
နင္ေၾကညက္ေနတဲ့ ဖတ္စာတစ္အုပ္

သူငယ္ခ်င္းေရ
ယံုတယ္ မဟုတ္လား
ဘယ္ေလာက္ပဲ ေဝးသြားသြား
စာတစ္လံုး စကားတစ္ခြန္းက
တို႔ေတြအတြက္ "အား" ဆိုတာ ။  

ညိဳေလးေန

01.10.2012  ( 10:50 am )

တစ္ေျမတည္းမွာ ( ၂ )

သူထြက္သြားၿပီး မြန္တို႔ တစ္ေတြ အျမဲတမ္း မဆက္သြယ္ႏိုင္ေပမယ့္ လံုးလံုး အဆက္အသြယ္ ျပတ္သြားတာမ်ဳိးေတာ့ မျဖစ္ခဲ့။ မြန္က အင္တာနက္သံုးလို႔ အဆင္ေျပခ်ိန္မွာ အီးေမးလ္ပို႔တတ္ၿပီး သူကလည္း အခ်ိန္အားရလွ်င္ေတာ့ မြန္တို႔သိေစခ်င္ေသာ သူ႕အေတြ႕အၾကံဳေတြ ေရးေလ့ရွိသည္။ ဖတ္ေစခ်င္တဲ့ စာအုပ္ေတြဆိုလွ်င္ သူ႔အီးေမးလ္ထဲမွာ တစ္သီတစ္တန္း ပါတတ္သည္။ ဖိုင္ဆိုဒ္ႀကီးေသာ ေမးလ္ေတြဖြင့္မရပါဘူးေျပာမိ၍ စိတ္ရွည္လက္ရွည္ အပိုင္းပိုင္းခြဲ ပို႔ေသးသည္။ ဒါေပမယ့္ သူ႔ရဲ ႔ ထံုးစံအတိုင္း သူအဆင္ေျပျခင္း မေျပျခင္းကိုေတာ့ ဘယ္ေတာ့မွ မဖြင့္ဟ။ တစ္ခါတစ္ေလ မေနႏိုင္သူက ေမးမိမွ  “ I’m Ok,take care ” လို႕ တိုေတာင္းစြာ စာျပန္တတ္သည္။ သူထိုင္ေစခ်င္ေသာ ေဆးခန္းေလးမွာ ဆက္ထိုင္ျဖစ္ေတာ့ နယ္ကေျပာင္းလာၿပီး မိတ္ရင္းေဆြရင္း မရွိေသာ မမထားႏွင့္ ေမာင္ႏွမရင္းခ်ာ မရွိခဲ့ေသာ မြန္တို႔ ညီအစ္မေတြလို တြယ္တာသြားခဲ့သည္။

အခုလည္း မမထားတို႔ နဲ႔ အတူလိုက္လာျဖစ္တာက ဘုန္းေတာ္ႀကီးသင္ မူလတန္းေက်ာင္းေလးက ကေလးေတြကို က်န္းမာေရးဗဟုသုတေတြ ေျပာျပရင္း ေဆးစစ္ေပးဖို႔ အတြက္။

“ မြန္က ဒီမွာ ေရာက္ေနတာကိုး ”

“ ဟုတ္ကဲ့ မမထား။ ေခါင္းနဲနဲ မူးလာလို႔ ”

“ ရွဴေဆးရွဴမလား မမထား မွာပါတယ္ … အဲ … ငါကလည္း ဆရာဝန္ကို ေဆးကုခ်င္ေနျပန္ပါၿပီ ”  မမထားက သူ႔အိတ္ထဲက ရွဴေဆးထုတ္ေပးရင္း ေျပာကာ ရယ္သည္။

“ ဆရာေတာ္က ကေလးေတြကို တစ္တန္းခ်င္း အသင့္ျပင္ခိုင္းထားဖို႔ ဆရာမေလးေတြကို ေျပာလိုက္ၿပီ မြန္ရဲ ႔ ။ မြန္ေနလို႔ သိပ္မေကာင္းရင္ ထမင္းစားလႊတ္ၿပီး ေက်ာင္းျပန္တက္မွစဖို႔ ေျပာလိုက္မယ္ေလ ”

“ ေနပါေစ မမထား။ မြန္ အခုလိုက္ခဲ့ပါ့မယ္ ”

ဒီအခ်ိန္ကို မြန္ကပဲ ေရြးထားျခင္းျဖစ္သည္။ ဆရာဝန္ကလည္း မြန္တစ္ေယာက္တည္း၊ စာသင္လည္း မပ်က္ေစခ်င္တာေၾကာင့္ ကေလးေတြအားလံုးကို စုၿပီးတစ္ခါတည္း မေဟာေျပာေတာ့။ သူငယ္တန္းမွ ေလးတန္းအထိ ငါးခန္းထဲရွိတာမို႔ တစ္တန္းခ်င္းဝင္ကာ စကားေျပာလိုက္ ေဆးစစ္လိုက္လုပ္မည္။ ေက်ာင္းေလးဆီကိုအလာ အုတ္ေရကန္ေလးနားမွာ တစ္တန္း(ပထမတန္း) သင္တဲ့ ဆရာမေလးက သူ႕တပည့္ေလးေတြကို လက္ေဆးေပးေနတာေတြ႕ရသည္။ ဆရာေတာ္၏ ညႊန္ၾကားခ်က္ျဖစ္မည္။

“ သြားႏွဳတ္မွာလား မသိဘူး ”   

ပလုတ္က်င္းဖို႔လုပ္ေနေသာ ကေလးမေလးကို ေနာက္တစ္ေယာက္က စိုးစိုးရြံ႕ရြံ႕ ေမးလိုက္သံ။

“ မဟုတ္ပါဘူး။ ဘုန္းဘုန္းကေျပာတယ္တဲ့ ဆရာမေလး အာပုတ္ေစာ္နံမွာစိုးလို႔ ပါးစပ္ေဆးရမယ္တဲ့ ”

ေရွ႕က ကေလးမေလးရဲ ႔ ျပန္ေျဖသံကိုၾကားေတာ့ မြန္ မၿပံဳးမိဘဲမေနႏိုင္။ ဟန္ေဆာင္ဖုံးကြယ္ျခင္းေတြမရွိဘဲ ရင္ထဲရွိတဲ့အတိုင္းေျပာေနတဲ့ ကေလးေလးေတြဘဝက ျဖဴစင္လြန္းလွသည္။ ဆရာမေလးကို အာပုတ္ေစာ္နံမွာစိုးတာထက္ ကေလးတို႔ရဲ ႔သြားေလးေတြက်န္းမာဖို႔ အစာစားၿပီးတိုင္း ပလုတ္က်င္းရန္ ေဟာေျပာတဲ့အခ်ိန္မွာ ထည့္ေျပာရဦးမည္။

မြန္ တို႔ေရာက္သြားခ်ိန္မွာ သူငယ္တန္းအခန္းက အဆင္သင့္ျဖစ္ေနၿပီ။ က်န္းမာေရးအတြက္ လိုက္နာစရာေလးေတြကို ကေလးေတြနားအလည္ႏိုင္ဆံုး စကားလံုးေလးေတြ ေရြးကာေျပာျဖစ္သည္။ အတန္းေရွ ႔က စားပြဲမွာထိုင္ကာ စစ္ေဆးေပးေတာ့ သူငယ္တန္းကေလးေတြြမို႔ ဆရာမေလးကခံုမွာထိုင္ႏွင့္ၿပီး  သူ႕တပည့္ေတြကို တစ္ေယာက္ခ်င္းသူ႕ေပါင္ေပၚထိုင္ေစလို႔ စစ္ေဆးခံေစသည္။ အနီးအနားမွာ လိုအပ္တာေတြကူလုပ္ေပးေသာ မမထားက ေဆးစစ္ၿပီးသြားေသာ ကေလးတိုင္းကို မုန္႔တစ္ခုစီေဝသည္။

တစ္တန္းအခန္းမွာ စစ္ၿပီးေတာ့ ကေလးေတြမုန္႔စားေက်ာင္းဆင္းခ်ိန္မို႔ ခဏနားၾကသည္။ တခ်ဳိ ႔က ရြာထဲျပန္ၿပီး ထမင္းစားၾကသည္။ ဆရာမေလးေတြက ေဆးစစ္မွာကို ကေလးေတြေၾကာက္ၿပီး ျပန္မလာၾကမွာစိုးလို႔ တတြတ္တြတ္မွာၾကသည္။ ထမင္းစားၿပီးေတာ့ ႏွစ္တန္း၊ သံုးတန္း၊ ေလးတန္း အစဥ္အတိုင္း တစ္ခန္းဝင္ တစ္ခန္းထြက္ မြန္ႏွင့္ မမထားတို႔ စစ္ေဆးေပးၾကသည္။

“ ေလးတန္းက ေက်ာင္းသား နဲသြားတယ္ေနာ္ ”

“ ခိုင္းလို႔ရတဲ့ အရြယ္ေတြေရာက္ကုန္ၿပီေလ အစ္မႀကီးရယ္ ” 

မမထားရဲ ႔ ေမးခြန္းလိုလို မွတ္ခ်က္လိုလို စကားကို ဆရာမေလးက ခပ္တိုတိုေလး ျပန္ေျဖလိုက္ေပမယ့္ အဲဒီ့အေျဖေလးရဲ ႔ေနာက္က မၾကားရတဲ့ စကားလံုးေတြအတြက္ အိမ္အျပန္လမ္းအထိ မြန္႔ အေတြးေတြ ရပ္မရခဲ့။ ကေလးေတြရဲ႕အနာဂတ္အတြက္ မြန္တို႔ လုပ္စရာေတြ အမ်ားႀကီး ရွိေသးသည္။

* * * * * * * * * * *

ရြာေလးကို ဒုတိယအႀကိမ္ ေရာက္ခဲ့ရျပန္ၿပီ။ ပထမအႀကိမ္ အလွဴအတြက္ ေဆြးေႏြးစဥ္က ေန႔ခ်င္းျပန္ခဲ့ေပမယ့္ အခုတစ္ႀကိမ္ကေတာ့ ၃ ရက္ခရီး။ အလွဴပြဲမို႔ သားငယ္ ႏွင့္ ျမင့္ေဇာ္လည္း လိုက္လာတာေၾကာင့္ သူ႕ကို သတိရမိျပန္ပါသည္။  အစ္ကိုႏိုင္နဲ႔ မမထားတို႔က ဘိုးဘြားအေမြ ေက်ာင္းဝင္းထဲက ဇရပ္ကိုျပင္ၿပီး ရြာႏွင့္ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းၾကား ေခ်ာင္းကေလးက ခေနာ္နီ ခေနာ္နဲ႔ ဝါးတံတားေလးကို ဖ်က္ကာ လွည္းေမာင္းလို႔ရေလာက္ေအာင္ တံတားအသစ္ေဆာက္ေပးၾကသည္။

ေန႔လည္းခင္းအခ်ိန္ မြန္တို႔ ေရာက္သြားေတာ့ အလွဴအတြက္ ထမင္းေကၽြးမ႑ပ္ထိုးေနၾကၿပီ။ ေနာက္ေန႔မနက္မွာ အလွဴေရစက္ခ်ၿပီး ရြာလံုးကၽြတ္ထမင္းေကၽြးမွာေၾကာင့္ ျဖစ္သည္။ ညေနေစာင္းေတာ့ အစ္ကိုႏိုင္က ျပန္ေဆာက္ထားေသာ တံတားေလးကို လိုက္ျပသည္။ ေခ်ာင္းကေလးက သိပ္မက်ယ္။ သို႔ေသာ္လည္း ထိုေခ်ာင္းက်ဥ္းက်ဥ္းေလးကပင္ ရြာကေလးကို ၿမိဳ႕ႏွင့္အလွမ္းေဝးေစသည္။ တံတားမရွိေတာ့ တစ္ဖက္ရြာအထိ ပတ္ကာသြားေနရေသာေၾကာင့္ပါ။

“ တံတားေလးေတာင္ ေတာ္ေတာ္ေပတူးေနၿပီပဲ ”  ရြံ႕အလိမ္းလိမ္းျဖစ္ေနေသာ တံတားေလးကိုၾကည့္ကာ သားငယ္က မွတ္ခ်က္ခ်သည္။

“ မိုးမက်ခင္ကတည္းက အၿပီးေဆာက္ခဲ့တာေလ သားငယ္ရာ။ ခုဘဲ ေတာ္သလင္းလေရာက္ေနၿပီ။ သားႀကီးက ဒီႏွစ္မိုး အမွီျပင္ေပးပါဆိုလို႔။ ဒီစိတ္ကူးကို သူကစခဲ့တာ၊ ကၽြန္ေတာ္ ဒီေနရာမွာ တံတားေဆာက္ေပးခ်င္တာလို႔ ရြာေရာက္တိုင္းေျပာတယ္။ အခုေတာ့ သူလုပ္ခိုင္းတာ ငါလုပ္ေပးႏိုင္ခဲ့ၿပီ။ ျပခ်င္တယ္ကြာ၊  ဒီေကာင္ ျပန္လာႏိုင္ရင္ေကာင္းမွာ ”

ေက်နပ္အားရစြာ ေျပာေနတဲ့ အစ္ကိုႏိုင့္စကားေၾကာင့္ သူ႕ကိုပို သတိရမိသြားသည္။ သူ႕စိတ္ကူး၊ သူလုပ္ေစခဲ့တာတဲ့လား။ သူကေတာ့ ဒီအေၾကာင္းေတြေျပာျပဖို႔ေဝးစြ မြန္ပို႔ေသာ ေမးလ္ေတြမျပန္တာပင္ လႏွင့္ခ်ီခဲ့ၿပီ။

မမထားတို႔အလွဴသည္ သူ႕ကို အလြန္အမင္း သတိရေစမိတာကလြဲလို႔ ရြာဓေလ့၊ ရြာအလွဴကို မ်က္ျမင္မႀကံဳဖူးေသာ မြန္႔အတြက္ ေပ်ာ္ရႊင္စရာ၊ ၾကည္ႏူးစရာ ျဖစ္ခဲ့သည္။ အလွဴၿပီးေနာက္ေန႔မွာေတာ့ သားငယ္ရဲ ႔အလုပ္ေၾကာင့္ မထင္မွတ္ဘဲ မနက္အေစာႀကီး ထျပန္ခဲ့ၾကရသည္။ ခရီးမွ ျပန္ေရာက္လာေသာ မြန္႔ကို အိမ္တံခါးမွ ေသာ့ခေလာက္ႀကီးက ဆီႀကိဳသည္။ ေစာေစာစီးစီး ေမေမ ဘယ္သြားပါလိမ့္။ ေစ်းသြားရေအာင္ကလည္း ၃ ရက္တာ ခရီးမထြက္ခင္က အျပည့္အစံု ဝယ္ထားေပးခဲ့ေသာ ဟင္းခ်က္စရာမ်ား ေမေမတစ္ေယာက္တည္း စား၍ေတာ့ မကုန္ေလာက္ေသးပါ။ တံခါးဖြင့္လို႔ဝင္ၿပီး အထုပ္ေတြမွ အခန္းထဲမပို႔ႏိုင္ေသး ဧည့္ခန္းထဲက စားပြဲေပၚမွာ စာရြက္ပိုင္းေလးရွာမိသည္။ ေမေမနဲ႔ မြန္ ႏွစ္ေယာက္တည္းရွိတဲ့့အိမ္မွာ တစ္ေယာက္အျပင္သြားတိုင္း ဒီလိုပဲ စာေလးေရးၿပီး အသိေပးေနက်။

“ သမီးေမြးေန႔ အတြက္ ေမေမ ဘုရားပန္းသြားဝယ္တယ္ ”

ဘယ္အခ်ိန္ ျပန္ေရာက္မယ္မွန္းမသိတဲ႔ သမီးအတြက္ စာရြက္ေလးေပၚက ေမေမ ေရးထားေလးျမင္မွ ကိုယ့္ေမြးေန႔ကိုယ္ သတိရမိသည္။ ေဆးရံု၊ စာေမးပြဲ၊ အလွဴ စတာေတြနဲ႔ ရွဳပ္ေနခဲ့တာ ေမြးေန႔ကိုေတာင္ သတိမရမိ။ စာရြက္ေလးကို စားပြဲေပၚျပန္အခ်မွာ ေစာေစာက ေမေမ့စာရြက္ကို ရွာေနရ၍ သတိမထားမိခဲ့ေသာ အရာတစ္ခုကို ေတြ႕လိုက္သည္။ ပန္းအိုးေလးနဲ႔ ဖိထားေသာ စာအိတ္ျဖဴျဖဴေလး။

စာအိတ္ေလးကို ယူအၾကည့္ စာအိတ္ေပၚက လက္ေရးေၾကာင့္ ႏွလံုးေသြးတို႔ ရပ္တန္႔သြားမလား ထင္ရသည္။ ေျခာက္ႏွစ္ေက်ာ္ၾကာေအာင္ မျမင္ရသည့္ ရင္းႏွီးေနေသာ ဒီလက္ေရး။ စာေရးေလ့မရွိတဲ့ သူ႕ဆီကစာကို ဖြင့္ေနေသာ မြန္လက္တို႔ တုန္ရီေအးစက္လို႔။

“ မြန္

စက္တင္ဘာ ၂၉ရက္ေန႔ ေလယာဥ္လက္မွတ္ပဲရတယ္။ အလွဴကို ကပ္လြဲသြားေပမယ့္ မြန္႔ေမြးေန႔ဆို ျမန္မာျပည္ ျပန္ေရာက္ေနေရာေပါ့ ။ ”

ေမြးေန႔ဆုေတာင္းကဒ္ ေလးေပၚက စာေၾကာင္းေလးႏွစ္ေၾကာင္းက မြန္႔ရင္တစ္ခုလံုး တုန္ခါသြားေစသည္။ ဘယ္တုန္းကမွ ေမြးေန႔ဆုေတာင္း မလုပ္ခဲ့သူက မြန္႔ေမြးေန႔ကို အမွတ္ရေနေသးတယ္ေပါ့။ ကဒ္ေပၚကပံုႏွိပ္ထားတဲ့ ဆုေတာင္းစာလံုးလွလွေလးေလးေတြထက္ သူ႕လက္ႏွင့္ေရးထားသည့္

ႏွစ္ေၾကာင္းတည္းေသာ စာေလးကိုသာ မြန္ထပ္ကာထပ္ကာ ဖတ္ေနမိသည္။

ခဏျပန္လာတာလား၊ အၿပီးျပန္လာတာလား။ သူ႕ရည္ရြယ္ခ်က္ေတြ အေကာင္အထည္ေဖာ္ႏိုင္တဲ့ အခ်ိန္ေရာက္ေတာ့မယ္လို႔ ယံုၾကည္လို႔ျပန္လာတာလား။ မြန္တို႔ အတူလက္တြဲၿပီး အလုပ္လုပ္ႏိုင္ၾကေတာ့ မွာလား။

မြန္႔ ဆီကိုျပန္လာတာေရာ မျဖစ္ႏိုင္ဘူးတဲ့လား။

ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ သူအခု ျမန္မာျပည္မွာေပါ့။

အိုး ……… သူနဲ႔ တစ္ေျမတည္းမွာ ရွိေနတယ္ဆိုတဲ့ အသိတစ္ခုကတင္ မြန္႔တစ္ကိုယ္လံုးကို ေႏြးေထြးလံုျခံဳသြားေစခဲ့ၿပီပဲ။       ။

ညိဳေလးေန

16.09.2012  11:15 pm

တစ္ေျမတည္းမွာ ( ၁ )

ၿမိဳ႕ႏွင့္မနီးလွေသာ ရြာေလးမွာ ဆိုေပမယ့္ မြန္တို႔ ေရာက္ရွိသြားရာ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းဝင္းက က်ယ္ဝန္းၿပီး သပ္ရပ္လွပသည္။ ပင္မအုတ္ေက်ာင္းေဘးမွာ ပ်ဥ္ေထာင္ႏွစ္ထပ္ေက်ာင္း၊ ထိုေဘးမွာေတာ့ ဆြမ္းစားေဆာင္ ရွိသည္။ အုတ္ေက်ာင္းႏွင့္ ေရွ႕တည့္တည့္ ေတာ္ေတာ္ လွမ္းလွမ္းမွာေတာ့ စာသင္ေက်ာင္းေလး။ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းဝင္းက ဝင္ေပါက္ႏွစ္ေပါက္ႏွင့္။ စာသင္ေက်ာင္းေလးရွိရာ တံတိုင္းဘက္မွ ဝင္ေပါက္သည္ ရန္ကုန္-မႏၲေလး ကားလမ္းမႀကီးဆီသို႔ သြားရာ ေျမနီလမ္းသို႔ ဆက္သြားသည္။ ပင္မအုတ္ေက်ာင္းရွိရာ တံတိုင္းဘက္မွ ဝင္ေပါက္ကေတာ့ ရြာထဲမွ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းကို လာဖို႔။ ထိုမ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ ဝင္ေပါက္ႏွစ္ေပါက္ တေလွ်ာက္ကို ႏွင္းဆီပင္ေလးမ်ား တစ္ဘက္တစ္ခ်က္ စီရီထားေသာ လမ္းေလးက ဆက္ေပးထားသည္။ ေက်ာင္းဝင္းထဲမွာ ကိုးနဝင္း ေစတီေလးလည္းရွိသည္။ ေက်ာင္းေဆာင္ေတြႏွင့္ ေစတီကို ထိုလမ္းေလးက ျခားထားသည္။ ေစတီေလး တဝိုက္မွာေတာ့ မန္က်ည္းပင္ေတြ အရြယ္စံု။

ေက်ာင္းေလးေပၚမွ အသာအယာ ေျခေဖာ့ၿပီး ဆင္းခဲ့သည္။ အစ္ကိုႏိုင္ႏွင့္ မမထားကေတာ့ အလွဴကိစၥအတြက္ ဆရာေတာ္ကိုေလွ်ာက္ထား ေဆြးေႏြးေနဆဲ။ ဆက္ၿပီး ထိုင္ေနေပးခ်င္ေပမယ့္ ေဆးရံုကေန အိမ္မျပန္ဘဲ မမထားတို႔နဲ႔ အတူလိုက္ကာ ၆နာရီေလာက္ ကားစီးလာရသည့္ ေခါင္းကမခံႏိုင္ေတာ့။ ေစတီေလးမွာ ရွိခိုးဦးခ်ကန္ေတာ့ၿပီး မန္က်ည္းပင္ေတြေအာက္ ေလွ်ာက္လာခဲ့သည္။ ေက်ာင္းဝင္းေျမက ညီညာေနၿပီး ေသခ်ာ လွဲက်င္းထား၍ ေျခဗလာႏွင့္ လမ္းေလွ်ာက္လို႔ ေကာင္းလွသည္။ ေစတီေလး၏တဘက္မွာ နဂၤါးရံုဘုရားႏွင့္ ေရကန္ငယ္ တစ္ကန္။ ထိုေရကန္ေလးနားက သစ္ပင္ျမစ္ပ်ဥ္းမွာထိုင္လို႔ ပင္စည္ကိုမွီကာ မ်က္စိမွိတ္ၿပီး နားေနလိုက္သည္။ ကန္ေရျပင္ကိုျဖတ္ၿပီး တုိက္ခတ္လာေသာ ေလက ေခါင္းေနာက္ရီေဝေနတာေတြကို အတန္ငယ္ ေလ်ာ့နည္းသြားေစသည္။ ဆရာဝန္ျဖစ္ၿပီး ေဆးေသာက္ရမွာကို အင္မတန္ ဝန္ေလးေတာ့လည္း ေခါင္းေနာက္ ရီေဝတာေလာက္ကို ဒီလိုနည္းမ်ဳိးျဖင့္ ကုစားေနရသည္။

ဆိတ္ၿငိမ္ ေအးခ်မ္းလိုက္တာ။ ဒီလိုေအးခ်မ္းစြာ နားေနရျခင္းမရွိတာ ဘယ္ေလာက္ၾကာၿပီလဲ။ ခႏၶာကိုယ္က ေအးခ်မ္းစြာ နားေနလိုက္တယ္ ဆိုရင္ပဲ စိတ္ကလြတ္လပ္စြာျဖင့္ သူနားခိုခ်င္ရာဆီသို႔ လြင့္ထြက္သြားေတာ့သည္။ မ်က္ဝန္းအစံုကို မွိတ္ထားလိုက္ေတာ့ အေတြးအာရံုမွာ ပံုရိပ္တစ္ခုက ထင္ရွားျပတ္သားစြာ ေပၚလာသည္။ စိတ္ကို ထိန္းခ်ဳပ္မထားခ်င္ေတာ့ပါ။ အခုလိုုအခ်ိန္မ်ဴိးေလးမွာ အားငယ္ႏြမ္းလ်ေနသည့္ လူနာမ်ားကို ကုသေပးေနေသာ၊ အမ္အက္စီေျဖရန္ အေျပးအလႊား အခ်ိန္လု စာက်က္ေနေသာ ဆရာဝန္မတစ္ေယာက္၊ ဝင္ေငြကို ထြက္ေငြႏွင့္ မွ်တမွဳရွိေအာင္ စိတ္သန္႔ရွင္းစြာျဖင့္ ရွာေဖြႏိုင္ရန္ႀကိဳးစားေနေသာ အိမ္၏ဦးစီး သမီးႀကီးတစ္ေယာက္ မဟုတ္ေတာ့။ ခ်စ္ရသူကို သတိရျခင္းမ်ားစြာျဖင့္ တမ္းတမိေသာ မိန္းမေတြထဲက သာမန္မိန္းမတစ္ေယာက္သာ ျဖစ္ေနခ်င္သည္။ တရားဝင္လြမ္းဆြတ္ခြင့္ဆိုတာ မရွိေသးေပမယ့္၊ ျမတ္ႏိုးစြာနဲ႔ သူ႔ကို တိတ္တခိုး တမ္းတခြင့္ေတာ့ ရွိေသးတယ္လို႔ ယံုၾကည္ေနဆဲ ……..။

* * * * * * * * * * *

 

အခုလိုသာ တစ္စံုတစ္ေယာက္ကို သတိရေနပါတယ္လို႔ သူငယ္ခ်င္းေတြၾကားလွ်င္ ဘာေတြ ေျပာၾကမလဲ။ ဟားတိုက္ၿပီး ရယ္ၾကမလား။ သနားပါတယ္လို႔ ဆိုမလား။ အခ်စ္ဆံုး သူငယ္ခ်င္း အိ ကေတာ့ “ နင္ ဝဋ္လည္တာ ေနမွာေပါ့ ” တဲ့။ ဟုတ္ေလာက္ပါတယ္ေလ။

ေက်ာင္းတုန္းက လူစုမိလို႔ မိန္းကေလးတို႔ ထံုးစံ ေရာက္တက္ရာရာေျပာၾကရင္ တကူးတက အလွအပျပင္ရန္ ဝါသနာမပါေသာ၊ ေစ်းဝယ္ထြက္ရန္ ေပါၾကြယ္မေနေသာ မြန္သည္ ရုပ္ရွင္ႏွင့္ စာအုပ္အေၾကာင္းက လြဲလ်င္ အၿမဲတမ္း နားေထာင္သူ သက္သက္။ ပိုဆိုးတာက အတန္းေဖာ္ေတြအေၾကာင္း၊ ခ်စ္သူရည္းစားေတြအေၾကာင္း။ ကိုယ္ကစိတ္မဝင္စားလွ်င္ ဘာကိုမွေခါင္းထဲမထားတတ္။ စာသင္ခ်ိန္မွာ ကိုယ့္အနား လာလာထိုင္တတ္သူ တစ္ေယာက္အေၾကာင္း ေမးၾကတုန္းက ကိုယ္ဘာမွမသိေတာ့ “ မြန္ ကလည္းကြာ ….” ဆုိၿပီး အားမလိုအားမရ ေျပာၾကသည္။ ေနာက္ေတာ့ သူငယ္ခ်င္းေတြကေျပာၾကသည္ “ သူ႕ကို သြားမေမးနဲ႔။ သူက ဆရာဝန္ျဖစ္ဖို႔ကလြဲၿပီး ဘာမွစိတ္မဝင္စားဘူး ” တဲ့။

သူတို႔ေျပာလည္း ေျပာခ်င္စရာ။ အဲဒီ့အခ်ိန္က အိမ္ေရာင္းၿပီး ေက်ာင္းဆက္ထားေပးရေသာ ေမေမ့အတြက္ ဆရာဝန္ျဖစ္ဖို႔ကလြဲလို႔ ေခါင္းထဲမွာ ဘာမွမရွိ။ ကိုယ္ႏွစ္သက္တဲ့ စာအုပ္ေတြအေၾကာင္း စဥ္းစားတာ၊ စာအုပ္ေတြဖတ္တာနဲ႔ မိန္းကေလးမပီသစြာ မစပ္စုတတ္တာေတြကလည္း ပတ္ဝန္းက်င္နဲ႔ ကင္းကြာေစသည္။ သူငယ္ခ်င္းေတြေျပာတဲ့ ဘယ္သူက ဘယ္သူနဲ႔တြဲလို႔ ဘယ္သူေတြကျဖင့္ ျပတ္စဲကုန္ၿပီ ဆိုတာေတြ ဘာမွမသိ။ မြန္႕အနားမွာ ရစ္သီလို႔ ဝဲေနတဲ့သူေတြကိုလည္း အတန္းေဖာ္ သူငယ္ခ်င္းမိတ္ေဆြအျဖစ္ကလြဲလို႔ စိတ္မဝင္စားမိ။ သူတို႔အေၾကာင္းသိဖို႔ဆို ေဝးေရာ။ တစ္ခ်ဳိ ႔ကေတာ့ မာနႀကီးတယ္ထင္ၿပီး တစ္ခ်ဳိ ႔ကေတာ့ စိတ္ပ်က္သြားၾကသည္။ သူငယ္ခ်င္းေတြကေတာ့ “ နင္ တစ္ေယာက္ေယာက္ကိုမွ နည္းနည္းေလးမွ စိတ္မဝင္စားဘူးလား ” ဟု ေမးတတ္သည္။ သူတို႔ေမးတိုင္းလည္း စိတ္ထဲရွိတဲ့အတိုင္း “ ငါ အိမ္ေထာင္မျပဳခ်င္ဘူးဟ။ ငါလုပ္ခ်င္တာေတြ အမ်ားႀကီးရွိေသးတယ္။ က်န္းမာေရးဗဟုသုတနည္းတဲ့ နယ္ဘက္ေတြက ကေလးေတြကို ငါေဆးကုေပးခ်င္ေသးတယ္။ တစ္ေယာက္ေယာက္ကို ငဲ့ေနရတာနဲ႔ ငါလုပ္ခ်င္တာေတြ မလုပ္ရမွာစိုးတယ္။ ငါလုပ္ခ်င္တာ လုပ္ဖို႔အတြက္လည္း သူတစ္ပါးကို ဝန္ထုတ္ဝန္ပိုး မျဖစ္ေစခ်င္ပါဘူး ” လို႔ျပန္ေျပာမိတတ္သည္။ ေနာက္ပိုင္းေတာ့ သူငယ္ခ်င္းေတြလည္း မေမးၾကေတာ့။

တကယ္ေတာ့ မြန္က အေတြးလြန္ၿပီး အဆင့္ေတြ ေက်ာ္သြားခဲ့တာပါ။ လုပ္ခ်င္တဲ့ အလုပ္ေတြလုပ္ဖို႔နဲ႔ အိမ္ေထာင္ေရးကို ႀကိဳေတြးမိတဲ့သူက အခ်စ္ ဆိုတဲ့အရာကို လံုးလံုးလ်ားလ်ားေမ့ထားခဲ့တာကိုး။ အဲဒီ့ ဖန္တီးလို႔မရတဲ့ အရာက ရင္ထဲကို သူ႔အလိုလို ေရာက္လာၿပီး၊ သတိထားမိတဲ့ အခ်ိန္ေရာက္ေတာ့ ဖ်က္ဆီးလို႔လည္းမရေတာ့။ ဖ်က္ဆီးႏိုင္စြမ္းလည္း မရွိခဲ့ပါဘူး။

* * * * * * * * * * *

သူ႕ကို တစ္ခန္းတည္းမို႔ သိေနေပမယ့္ ဖာသိဖာသာေနတတ္ေသာ မြန္႕အက်င့္ေၾကာင့္ မရင္းႏွီးခဲ့။ သူငယ္ခ်င္းေတြေျပာတဲ့ စကားေတြထဲမွာ သူ ကူညီတတ္တာ၊ စာေတာ္တာ ေတြၾကားမိေပမယ့္ စာေမးပြဲခဏခဏက်တတ္ေသာေၾကာင့္ ေတာ္တယ္မထင္ခဲ့။ ဖိုင္နယ္ပတ္ဝမ္းေရာက္လို႔ နယ္ေတြကို အတူတူဆင္းရေတာ့ မွသိေတာ့သည္။ တစ္ဖြဲ႕လံုးကို ဦးေဆာင္သြားတာ၊ အားလံုးကို ေမာင္ႏွမ အရင္းေတြလို သေဘာထားကာ အနာခံစရာရွိ သူပဲခံတာေတြ ကိုယ္တိုင္ၾကံဳရမွ သူကူညီတတ္တာကို အသိအမွတ္ျပဳမိသည္။ ေနာက္ပိုင္းသူနဲ႔ ခင္သြားေတာ့ သူစာေတာ္တာလည္း လက္ခံရေတာ့သည္။ စာေမးပြဲက်တတ္သည္မွာ စာမရလို႔ ညံ့လို႔ေတာ့မဟုတ္။ တစ္ခုခုကို ေလ့လာက်က္မွတ္ရရင္ တကယ္ကိုနားလည္ရွင္းလင္းမွ စိတ္ေက်နပ္တတ္တာ သူ႔အက်င့္။ တစ္ခါတစ္ခါေတာ့ “ ေဟ့ေကာင္္ … စာေမးပြဲေအာင္ၿပီးမွ ဆက္ေလ့လာလည္း ရတယ္။ မင္းကို ဘယ္သူမွမတားဘူး။ မင္းေျဖရမွာ ဒီတစ္မ်ိဳးထဲ မဟုတ္ဘူး။ ေလာေလာဆယ္ ေအာင္မွတ္ရေအာင္ အရင္က်က္ ” ဟု ျမင့္ေဇာ္က ေျပာတတ္သည္။ ျမင့္ေဇာ္ရဲ ႔ ေစတနာစကားကို ဘာမွျပန္မေျပာဘဲ ျပံဳးေနတတ္ေပမယ့္ နားလည္းမေထာင္ပါ။ စာေမးပြဲေတြနဲ႔ လံုးခ်ာလည္ရင္း ဆရာဝန္ဘြဲ႕ရခဲ့သည္။ သူ႔ဆီမွာမွ စာေမးခ်င္သည့္ အတန္းငယ္ ညီမေတြကလည္း ဝိုင္းဝိုင္းလည္လို႔။

မြန္ သူ႔ကို ရင္းႏွီးခင္မင္သြားတာကေတာ့ သူရဲ ႔နာမည္ႀကီးတဲ့ အခ်က္ေတြေၾကာင့္ မဟုတ္ခဲ့ပါ။ ကေလးေတြကို က်န္းမာေရးအသိပညာ ေပးခ်င္လွပါခ်ည္ရဲ ႔လို႔ ေျပာတတ္ေသာ မြန္ေရွ ႔မွာ မြန္႔လို စကားတစ္ခြန္းမွ မေျပာဘဲသူက လက္ေတြ႕ လုပ္သြားတဲ့အခါ၊ အတန္းတူခ်င္း ဆရာလုပ္လို႔သည့္ ပံုမ်ဳိးမဟုတ္ဘဲ မြန္သိခ်င္တာေတြကို သင္မွန္းမသိ သင္ေပးသြားတဲ့အခါ၊ တမင္ရင္းႏွီးခ်င္လို႔ စာလာေမးသည့္ မိန္းကေလးေတြကို စာကလြဲလို႔ အပိုမေျပာဘဲ တည္တည္ၾကည္ၾကည္ ဆက္ဆံတတ္တာေတြ ေတြ႕ရေတာ့ မြန္သူ ႔ကို မေလးစားပဲ မေနႏိုင္ေတာ့။

ဖိုင္နယ္ေရာက္မွ ခင္ၾကေပမယ့္ မြန္တို႔ႏွစ္ေယာက္ရဲ႕ ခင္မင္မွဳက တျခားသူငယ္ခ်င္းေတြထက္ ပိုခဲ့သည္။ မြန္ကေတာ့ မြန္တို႔ရဲ ႔ စိတ္ကူးေတြ၊ ရည္ရြယ္ခ်က္ေတြ တိုက္ဆိုင္ တူညီမွဳေၾကာင့္ လို႔ထင္သည္။ ဒါေပမယ့္ မြန္႕အေၾကာင္းသိေသာ သူငယ္ခ်င္းေတြက ဘာမွေမးၾကသလို၊ သူ႔အေၾကာင္းသိေသာ သူငယ္ခ်င္းေတြကလည္း မစရဲၾက။

မြန္ဟာ သူ႔ရဲ ႔အခင္ဆံုး မိန္းကေလးသူငယ္ခ်င္းပါဆိုတာကို ဘယ္ေတာ့မွ ထုတ္ေဖာ္မေျပာခဲ့သလို မြန္တို႔ႏွစ္ေယာက္ကိုတြဲလို႔ စေနာက္ခံရမွာမ်ဴိးကိုလည္း သူက သတိထားၿပီး ေရွာင္တတ္ေသးသည္။ မွတ္မိပါေသးသည္ သူအာဖရိက ကိုသြားခါနီးမွ ကပ္ေျပာလို႔ မြန္ေတာ္ေတာ္ေလးစိတ္ဆိုးမိတာ။

“နင္ဘာလို႔ ငါ့ကိုမေျပာတာလဲ။ ဒီအလုပ္မ်ဴိးကို ငါရည္ရြယ္တာ သိရဲ ႔သားနဲ႔ ၊ ငါလည္း ေလွ်ာက္ခ်င္တာေပါ့ ”

“ မြန္ ငါသြားမွာ ဆရာဝန္တစ္ေယာက္အေနနဲ႔ မဟုတ္ဘူး။ ေဆးဝန္ထမ္းတစ္ဦးအေနနဲ႔ပဲ သြားမွာ။ အဓိကက ျပင္ပကမာၻကို ေလ့လာခ်င္လို႔။ တစ္ေန႔က်ရင္ ငါတို႔တိုင္းျပည္က က်န္းမာေရး အသိပညာနည္းပါးတဲ့ ေဒသေတြအတြက္ ငါေလ့လာခဲ့တာေတြကို ျပန္အသံုးခ်ဖို႔။ ေလာေလာဆယ္က ငါတို႔မွာ ပညာပဲရွိတယ္။ ပညာေတာင္မွ ဘြဲ ႔တစ္ခုစာပဲရွိေသးတာ။ မင္းတို႔သိပါတယ္။ ဒီအခ်ိန္ အျပင္ထြက္ဖို႔ ငါတို႔ဆရာဝန္ေတြအတြက္ ဘယ္ေလာက္ခက္ခဲလဲဆိုတာ။ ဒါေပမယ့္ ငါသြားမယ္။ ငါ့ ဆမ အသိမ္းခံရရင္ေတာင္ ငါျပန္လာတဲ့တစ္ေန႔ ငါသိခဲ့တာေတြနဲ႔ မင္းတို႔ရဲ ႔ ဆမ နဲ႔ အတူတြဲလို႔ ရေအာင္ေပါ့။ မင္းတို႔နဲ႔ မလုပ္ႏိုင္လည္း ေနာက္မ်ဳိးဆက္ေတြနဲ႔ေပါ့ကြာ ”

သူ႕ရဲ႕စကားေတြအတြက္ မြန္တို႔ သံုးေယာက္လံုး ျပန္ေျပာစရာ စကားမရွိ။ ဒီလိုအခ်ိန္မ်ဳိးမွာ အခုေလာက္ ပြင့္ပြင့္လင္းလင္းေျပာေနတာကိုက မြန္တို႔ သံုးေယာက္ကို ခင္မင္ယံုၾကည္လြန္းလို႔မွန္း သိသာေနၿပီ။

“ ၿပီးေတာ့ ငါ့မွာ မိဘေတြ မရွိေတာ့ဘူး။ ငါ့ညီ သားငယ္တစ္ေယာက္တည္းပဲရွိတာ အခုသူလည္း အရြယ္ေရာက္ၿပီ သူ႔ကိုယ္သူထိန္းသိမ္းႏိုင္ၿပီလို႔ ငါယံုၾကည္လို႔ ဒီအလုပ္ကို လုပ္မယ္ဆံုးျဖတ္ခဲ့တာ။ နင္က အေမ့ကို တစ္ေယာက္တည္း ထားခဲ့မလို႔လား မြန္။ ထားခဲ့ရက္လို႔လား။ ” သူ႕ရဲ႕ေနာက္ဆက္တြဲစကားေၾကာင့္

မြန္ မွင္တက္မိသြားသည္။ မြန္က မစဥ္းစားမိခင္မွာဘဲ သူကမြန္႔ ေမေမအတြက္ပါ စဥ္းစားၿပီးပါပေကာ။

 “ နယ္က ငါ့ အစ္ကိုဝမ္းကြဲလင္မယား ငါ့ညီနဲ႔လာေနေပးလိမ့္မယ္။ ငါ့ ေဆးခန္းကိုေတာ့ မင္းတို႔ကို ဆက္ဖြင့္ေစခ်င္တယ္ကြာ ”

သူက သူ႔အိမ္ေရွ႕ဝင္းေလးထိပ္မွာပဲ ေဆးခန္းဖြင့္ခဲ့သည္။ ဆရာဝန္ေပါက္စဆိုေပမယ့္ မရွိမရွား အလတ္တန္းစား ရပ္ကြက္ေလးထဲမွာ သူ႔ေစတနာက ေရာင္ျပန္ဟပ္ခဲ့သည္။

“ မင္းကေဆးခန္းကို ငါတို႔ကို ဆက္ဖြင့္ေစခ်င္တယ္သာေျပာတာ၊ ေဆးခန္းထိုင္ခ်ိန္ စကယ္ဂ်ဴးကအစ အားလံုး စီစဥ္ထားၿပီးသြားၿပီပဲ။ ငါ့ တခ်ဳိ ႔ အခ်ိန္ေတြ မိမြန္နဲ႔ လဲမွ ျဖစ္မယ္ထင္တယ္။ ဟဲ့ မယ္အိ နင္လည္းၾကည့္ဦး အခ်ိန္ေတြ အဆင္ေျပမေျပ ”

“ ထားလိုက္ပါဟာ၊ မြန္က ဒီေဆးရံုမွာ ဘယ္ေလာက္ၾကာမွာမို႔လဲ၊ ေဆးရံုေျပာင္းရလို႔ အခ်ိန္ေတြေျပာင္းရင္ နင္နဲ႔ငါ ခ်ယ္လွယ္ၾကတာေပါ့ ”

ျမင့္ေဇာ္ နဲ႔ အိ တို႔က ညစ္က်ယ္က်ယ္ေျပာၾကေတာ့ သူကဘာမွ ျပန္မေျပာဘဲ ေရေႏြးေသာက္ရင္းၿပံဳးေနခဲ့သည္။ 

ျပင္ဆင္စရာေတြ ရွိေသးသည္ဟုေျပာကာ သူျပန္သြားေတာ့ ျမင့္ေဇာ္က

“အဓိကက နင့္အတြက္ပါ မြန္ရာ၊ နင္ေဆးခန္းထိုင္ဖို႔ အဆင္မေျပျဖစ္ေနတာသိလို႔ သူစီစဥ္ေပးခဲ့တာပါ။ အခ်ိန္ေတြကိုပဲၾကည့္၊ နင္အဆင္ေျပမယ့္ အခ်ိန္ေတြၾကည့္ပဲ၊ အိမ္အျပန္ မိုးခ်ဳပ္မွာလည္း စိုးရိမ္ေသးတယ္။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီလို မေျပာလို႔ ငါတမင္ ကလိလိုက္တာ။ တသက္လံုးလည္း ေျပာမယ့္ေကာင္ မဟုတ္ပါဘူး ”

ျမင့္ေဇာ္ စကားေၾကာင့္ စိတ္ဆိုးျခင္း၊ အံ့ၾသျခင္း၊ ရင္ထဲလစ္ဟာသြားျခင္း စတဲ့ခံစားခ်က္မ်ားအားလံုး ဝမ္းနည္းျခင္းသို႔ေျပာင္းကာ မြန္ ငိုခ်င္လာမိသည္။ သူေရာ၊ မြန္ေရာ တစ္ေယာက္ကိုတစ္ေယာက္ ငဲ့ေနစရာမလိုေအာင္ ေစာင့္ေနရမယ့္ စကားမ်ဳိး မေျပာခဲ့တာကို မြန္တို႔ ႏွစ္ေယာက္ပဲ နားလည္ခဲ့ၾကသည္။ သူမ်ားကို ဝန္ထုတ္ဝန္ပိုးမျဖစ္ေစခ်င္ခဲ့ေသာ မြန္သည္ သူ႕အတြက္ဝန္ထုတ္ဝန္ပိုးျဖစ္မွာ အလြန္စိုးရိမ္ေသာ သူတစ္ေယာက္ကို ခ်စ္ခဲ့မိေလၿပီ။

ဘယ္ေလာက္ၾကာေအာင္ သူထြက္သြားမွာလဲ။

သူက မေျပာျပခဲ့သလို မြန္ကလည္း ဘယ္ေတာ့မွ ေမးဖို႔ မရည္ရြယ္ခဲ့ပါ။ 

 * * * * * * * * * * *

ဆက္ပါဦးမည္