တီအိုမန္က ျပန္ခဲ့တယ္ ( ၂ )

တေနကုန္ ကားစီး ၊ သေဘၤာစီးၿပီး ဗိုက္ဆာလာၾကတဲ့ ၃ ေယာက္သားဟာ ေနာက္ေန႔လည္ဖို႔ပတ္ဖို႔ မစဥ္းစားႏိုင္ေသးဘဲ အခန္းမွာခဏနားၿပီး ဗိုက္ျဖည့္ဖို႔ပဲ ဦးစားေပးလိုက္ၾကတယ္။

အသီးမွ အသီးစစ္စစ္၊ ၃ ခုလံုး ခ်ဥ္တူးေနတာပဲ  :D

အာလူးေၾကာ္၊ ပုဇြန္ကင္နဲ႔ အေပၚကသေဘၤာသီးသုတ္ဟာ တစ္ေယာက္စာအတြက္ အေနေတာ္ပါပဲ

Beef ဘာဆိုလား မမွတ္မိေတာ့ဘူး

ပစၥည္းေတြထား ခဏနားၿပီး အပန္းေျဖစခန္းရဲ႕ စားေသာက္ခန္းမမွာ ေန႔လည္စာစားေတာ့ ၃ နာရီထိုးၿပီ။ ပုဇြန္ကင္၊ အမဲသား ဆိုၿပီး တစ္ေယာာက္တစ္မ်ဳ ိးမွာၿပီးခ်ိန္မွာ ျမန္မာၾကက္သားဟင္း ဆိုၿပီးေတြ႕တဲ့အခါ မွာစားမိၾကတယ္။ Facebook ေပၚမွာ အဂၤလန္က ျမန္မာႏိုင္ငံသား စားဖိုမွဴ းက ျမန္မာၾကက္သားဟင္းကို ဟိုတယ္ေတြရဲ႕စားေသာက္ဖြယ္ စာရင္းမွာ ပါလာႏိုင္ေအာင္ ၾကိဳးစားခဲ့တယ္ဆိုတာလည္း ဖတ္ထားတာမွ မၾကာေသးတာကိုး။ အုန္းႏို႕အနည္းငယ္ပါတာကလြဲၿပီး ျမန္မာၾကက္သားဆီျပန္အတိုင္းပါပဲ။ သံုးမ်ဳိးလံုး လက္ရာသိပ္ေကာင္းပါတယ္။

ဗိုက္ျပည့္လို႔ေက်နပ္သြားတဲ့ ၃ ေယာက္ဟာ အခန္းကိုျပန္ၾကတယ္။ ခရီးကို စစီစဥ္တုန္းက ၆ ေယာက္မို႔ Superior Room Triple Sharing ၂ ခန္းယူထားခဲ့ၾကတာပါ။

ေရာက္စက ဟိုအခန္းကထြက္ ဒီအခန္းကိုဝင္ ေနၾကရာက အတြင္းတံခါးနဲ႔ဆက္ထားတဲ့ အခန္းက်ယ္ ၂ ခန္း မွန္းသိတဲ့အခါ ဟိုဘက္ဒီဘက္ ေအာ္ေျပာလိုက္၊ အခန္းကူးၿပီး စပ္စုလိုက္နဲ႔ အူျမဴ းၾကျပန္တယ္။ ဒါေပမယ့္ အဲဒါေလးက ၾကာၾကာမခံလိုက္ပါဘူး ။ ခဏနားၿပီး Activity Services Center ကိုဖုန္းေခၚတဲ့အခါ ေနာက္တေန႔အတြက္ ဘယ္ Activity ကိုမွ စာရင္းေပးလို႔ မရေတာ့ပါဘူး။ ခရီးစဥ္မွာ ပါၿပီးသားျဖစ္တဲ့ Snorkeling at Renggis Island ဆိုတာကလည္း ညေန ၄ နာရီ ဆိုပိတ္ၿပီမို႔ ဒီေန႔အဖို႔ နာရီဝက္နဲ႔ ဘယ္လိုမွ မမွီေတာ့ပါဘူး။

အခုမွေရာက္တယ္ အခုပဲဘာမွလုပ္မရေတာ့ဘူး ဆိုေတာ့ေတာ္ေတာ္ေလးစိတ္ပ်က္သြားၾကျပန္ပါေရာ။ အဲဒါနဲ႔ Spa ပဲသြားၾကတာေပါ့ဆိုၿပီး ဖုန္းဆက္တဲ့အခါမွာ ဒီညေနလည္းမရွိ၊ ေနာက္ေန႔ညေနလည္းမရွိ၊ ေနာက္ေန႔မနက္ပိုင္းအတြက္ပဲအခ်ိန္ရွိပါေတာ့သတဲ့။ မနက္စာစားၿပီး Spa ကိုသြားရမွာဟာ ေတာ္ေတာ္အူေၾကာင္ေၾကာင္ႏိုင္လွပါတယ္။ ဘာလို႔ဒီေလာက္ေတာင္ အခ်ိန္ေတြမေပးႏိုင္၊ လူေတြျပည့္ေနရတာလဲလို႔ ေမးၾကည့္ၾကေတာ့မွ အေျဖေတြ႔ပါေတာ့တယ္။ ကုမၸဏီတစ္ခုရဲ႕ ဝန္ထမ္းေတြအပန္းေျဖခရီးစဥ္ေၾကာင့္ ဒီေန႔ပဲ အေယာက္ ၂၀၀ ေက်ာ္ေရာက္လာတာမို႔ပါတဲ့။ ၃ ေယာက္သားဟာ ကမ္းစပ္မွာပဲ တေနကုန္ေရကူးေနရေတာ့မလို၊ Renggis ကၽြန္းမွာပဲ တေနကုန္ရမလိုျဖစ္ၿပီး ျပန္ၿငိမ္သြားၾကပါေတာ့တယ္။

ဒီခရီးစဥ္ကို စစီစဥ္ကတည္းက စိတ္ဓါတ္ေတြဟာ တက္လိုက္က်လိုက္ပါပဲ။ ပ်က္မလိုျဖစ္ၿပီးမွ ေရာက္ေအာင္လာၾကတဲ့ သူေတြမို႔ ၾကာၾကာေတာ့ မၿငိမ္သြားၾကပါဘူး။ ဘာမွေဆာ့မရလည္း ဒီေလာက္ေအးေဆးတဲ့ ကမ္းေျခက အခန္းက်ယ္ႀကီးထဲမွာ တေနကုန္ အိပ္ရာေပၚႏွပ္ၾကတာေပါ့လို႔ သေဘာတူဆံုးျဖတ္ၿပီး စပ္ၿဖဲၿဖဲ ျပန္ျဖစ္လာၾကတယ္။ စလံုးမွာ သိပ္မွမအိပ္ၾကတာ။ ဒီမွာ အဝ အိပ္ရလည္း မဆိုးပါဘူး။ အဲဒီ့ေနာက္ေတာ့ စိတ္ကူးထားၾကတဲ့အထဲမွာ မပါတဲ့ ေနာက္ဆံုးလုပ္လို႔ရတာ တစ္ခုျဖစ္တဲ့ စက္ဘီးဘက္လွည့္ၾကတယ္။ ကံေကာင္းၾကေလစြ။ စက္ဘီးေတြေတာ့ ကုန္ေအာင္ငွားမသြားၾကေသးဘူး။

ညေန ၅ နာရီခြဲေလာက္မွာ စက္ဘီးစီးဖို႔ ထြက္လာခဲ့ၾကတဲ့အခါ ကံဇာတာေတြ တက္လာၾကျပန္တယ္။Resort Activity Services Center က သေဘာေကာင္းတဲ့ဦးေလးၾကီးက သူတို႔ဝန္ေဆာင္ေပးတဲ့ Snorkeling Trip နဲ႔ ေတာတြင္းလမ္းေလွ်ာက္ခရီးေတြ လူျပည့္သြားေပမယ့္ အျပင္က ဝန္ေဆာင္မွဳ တစ္ခုက သြားရင္ေတာ့ ရႏိုင္ေၾကာင္း ေျပာျပပါတယ္။ ခရီးသြားကုမၸဏီက ဝယ္္ထားတာမွာ Renggis Island ပါၿပီးသားမို႔သူတို႔နဲ႔ သြားရင္ ရင္းဂစ္ ၉၀ ပဲ ထပ္ေပးရၿပီး ေန႔လည္စာပါ ပါမွာပါ။ အျပင္က ဝန္ေဆာင္မွဳနဲ႔သြားရင္ ရင္းဂစ္ ၁၂၀ ေပးရၿပီး ေန႔လည္စာဝယ္စားရမယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။ ဝမ္းသာအားရနဲ႕ ၃ ေယာက္စာ စရံေပးခဲ့ၿပီး စက္ဘီးစီးထြက္ၾကခ်ိန္မွာေတာ့ ေပ်ာ္စရာေတြ အျပည့္ျဖစ္သြားၿပီ။

Package မွာ ပါၿပီးျဖစ္တဲ့ Renggis Island က ကမ္းေျခနဲ႔ ငါးမိနစ္ေလာက္ပဲ သြားရတဲ့ အကြာအေဝးမွာရွိပါတယ္။ Package အရ အဲဒီ့မွာဘယ္ေလာက္ၾကာၾကာေနလို႔ရလဲဆိုေတာ့ ညေန ၄ နာရီအထိႀကိဳက္သေလာက္ေနတဲ့။ ဒါေပမယ့္ သူေျပာတဲ့ႀကိဳက္သေလာက္ေနဆိုတာ ကၽြန္းေပၚမွာမဟုတ္ဘဲ ေရထဲမွာဆိုတာ ေနာက္ေန႔မွ သိရတယ္ :D

Renggis Island ဘက္က လွမ္းျမင္ရတဲ့ Golf Club အေဆာက္အဦ

ေဂါက္ကြင္းထဲက ေမ်ာက္တစ္သင္း 

Tioman ကၽြန္းဟာ ေပေပါင္း ၃၄၀၀ ျမင့္တဲ့ Gunung Kajang ေတာင္အပါအဝင္ ေတာင္ေတြအမ်ားႀကီးရွိပါတယ္။ ေတာင္ေတြ ပင္လယ္ၾကားမွာရွိတဲ့ ကမ္းေျခေျမျပန္႔သိပ္မက်ယ္တာ ခရီးစဥ္တေလွ်ာက္သတိထားမိပါတယ္။ Berjaya ကမ္းေျခအပန္းေျဖစခန္းကေတာ့ Tioman မွာအႀကီးဆံုးျဖစ္ၿပီး သဲေသာင္ကမ္းေျခ ေတာ္ေတာ္ေလး ရွည္ပါတယ္။ စက္ဘီးစီးတာ သဲေသာင္မွာမဟုတ္ပါဘူး။ အပန္းေျဖစခန္းအတြင္းလမ္းကေန စခန္းပရဝုဏ္ေက်ာ္ၿပီး ေဂါက္ကြင္းနဲ႔ ဆက္သြားတဲ့ လမ္းတေလွ်ာက္ပါ။ ေတာင္တန္းတဘက္ နဲ႔ ကမ္းေျခတဘက္နဲ႔ ကားအသြားအလာ မရွိသေလာက္နဲတဲ့ လမ္းကေလးမွာ စက္ဘီးစီးရတဲ့ ညေနခင္းေလးက သာယာလွပါတယ္။ ဆိုင္ကယ္သံၾကားတိုင္း စက္ဘီးေပၚက ခုန္ဆင္းမိတာက လြဲလို႔ေပါ့ေလ :D

လူမပါတဲ့ ရွဳခင္းပံုေပ်ာက္သြားလို႔ သည္းခံၾကပါ  :D

စက္ဘီးေတြျပန္အပ္ၿပီးတဲ့ေနာက္ ဘူေဖးညစာ။ အေနာက္တိုင္းအစားအစာ၊ တရုတ္စာ၊ မေလးရွား အစားအစာေတြ အစံုအလင္ပါ ပါတယ္။ စားၿပီးတဲ့အခါ ေနၾကာေစ့ထုပ္၊ အခ်ဥ္ထုပ္ေတြ အခန္းမွာ ျပန္ယူ၊ ကမ္းေျခအုန္းပင္ေတြေအာက္ ခံုေတြေပၚက ဆိုဖာအခင္းေတြသြား မ ၊ မီးေရာင္မရွိတဲ့ ကမ္းစပ္သဲေသာင္မွာခင္းၿပီး ၾကယ္ေတြၾကည့္ၾကတယ္။ 

Berjaya မွာ Receciption Lounge နဲ႔ စားေသာက္ခန္းမ ကလြဲရင္ Wifi မရပါဘူး။ တယ္လီဖုန္း Roaming လည္း ဖြင့္မထားၾကတဲ့အခါ ကိုယ္ေတြဟာ သက္ရွိပကတိေလာကႀကီးထဲကို ျပန္ေရာက္သြားၾကတယ္။ အဲဒီ့အခ်ိန္မွာ ဒီ ၃ ေယာက္အျပင္ (စိတ္ထဲကသတိရေနရင္ေတာင္) အေလးထားစရာ တျခားသူမရွိၾကဘူး။ အဲဒီ့နားမွာ လွဳိင္းပုတ္သံေတြရဲ႕ သဘာဝဂီတပဲ ရွိတယ္။ အဲဒီ့ညမွာ လနဲ႔အၿပိဳင္လင္းေနတဲ့ ၾကယ္ေလးေတြပဲရွိတယ္။

ေအာက္ထပ္က အခန္းမွာ ၂ ညတာ

ေသေသခ်ာခ်ာ သတိထားလိုက္မိတာကေတာ့ Online ၊ Internet ၊
Facebook ဆိုတာေတြနဲ႔ ေဝးကြာသြားခ်ိန္၊ TV ဆိုတာကို ေမ့ထားလိုက္ခ်ိန္မွာ အနီးကပ္ရွိေနတဲ့ သက္ရွိလူသား ၃ ေယာက္ဟာ ပိုမိုနီးကပ္ေႏြးေထြးသြားတာပါပဲ။

ဆက္ပါဦးမည္ .... 

တီအိုမန္က ျပန္ခဲ့တယ္ ( ၁ )

ဒီခရီးစဥ္က စီစဥ္တုန္းက ၁၂ ေယာက္ေလာက္သြားမယ့္ ခရီး။ လက္မွတ္ဝယ္ျဖစ္ခ်ိန္မွာ ၆ ေယာက္ျဖစ္သြားၿပီး တကယ္သြားရမယ့္ အခါက် ၃ ေယာက္ပဲက်န္ေတာ့တယ္။ အခ်ိန္ေျပာင္းလို႔လည္း မရတဲ့ ဒီခရီးကို စိတ္သိပ္မပါၾကေတာ့ဘဲ ဖ်က္ျပစ္ဖို႔ ေတြးမိၾကေပမယ့္ ခရီးစရိတ္ ၆ ေယာက္စာ အဆံုးမခံခ်င္ၾကတဲ့အဆံုး သြားမယ့္သြား သံုးေယာက္ထဲလည္း ေပ်ာ္ေပ်ာ္ပဲသြားဖို႔ ဆံုးျဖတ္လိုက္ၾကတယ္။

Nweton Hawker Center ေဘးက ကားဝင္းကေန မနက္ ၆ နာရီထြက္မွာမို႔ အဲဒီ့ကို မနက္အေစာႀကီး ၅ နာရီ ၁၅ ေရာက္ေအာင္သြားရတယ္။ စလံုးဘက္ျခမ္းက ခရီးသြားကုမၸဏီက စလံုးအထြက္ အထိ ပို႔ေပးၿပီး မေလးရွားဘက္အေရာက္မွာ ကားေျပာင္းစီးရပါတယ္။ Good Friday နဲ႔ သံုးရက္ဆက္ပိတ္တာမို႔ စကၤာပူနဲ႔မေလးရွား အဝင္အထြက္ လူမ်ားလွပါတယ္။ စလံုးဘက္ေရာ မေလးဘက္ေရာ အဝင္အထြက္စစ္ဖို႔ ေကာင္တာေတြ အမ်ားႀကီးထားေပးတာေတာင္မွ လူတန္းေတြက အရွည္ႀကီးေတြခ်ည့္ပါပဲ။

မေလးရွားဘက္ အဝင္မွာ လာေစာင့္ေနတဲ့ ကားေျပာင္းၿပီးတဲ့အခါ Mersing ဆိုတဲ့ မေလးရွားႏိုင္ငံ အေရွဆိပ္ကမ္းၿမိဳ႕ေလးကိုပို႔ေပးပါတယ္။ ဂ်ဳ ိဟိုး ကေန ၂ နာရီခြဲ ၃ နာရီ နီးပါးကားစီးရတဲ့ ခရီးဟာ အလြန္ပ်င္းစရာေကာင္းပါတယ္။ ကားေပၚအိပ္တတ္တဲ့သူေတြအတြက္ အဆင္ေျပေပမယ့္ ေတာ္ရံုတန္ရံု အိပ္မေပ်ာ္တတ္တဲ့ ကိုယ့္အတြက္ ဆီအုန္းနဲ႔ ရာဘာပဲေတြပဲရွိတဲ့ လမ္းဟာ ၿငီးေငြ႕စရာ။ ခရီးသြားလမ္းညႊန္အမ်ဳိးသမီးကလည္း ၃ နာရီေလာက္ ကားစီးရမွာမို႔ ကားမထြက္ခင္ အိမ္သာသြားထားၾကပါလို႔ သတိေပးစကားတစ္ခြန္းအျပင္ ေနာက္ထပ္စကားမဆိုေတာ့တာ မားဆင္း ေရာက္တဲ့အထိပါပဲ။

မနက္ ၈ နာရီ ေလာက္ဂ်ဳိဟိုးကေန ထြက္ခဲ့တာ ၁၀ နာရီခြဲ ဝန္းက်င္မွာ မားဆင္းကို ေရာက္ပါတယ္။ ခရီးသြားကုမၸဏီနဲ႔ ခ်ိတ္ဆက္ထားတဲ့ သေဘၤာလက္မွတ္ေရာင္းတဲ့ေနရာမွာ အသြားအျပန္လက္မွတ္ေတြထုတ္ယူၿပီးတဲ့အခါ ႏိုင္ငံျခားသား ခရီးသည္အားလံုးရဲ႕ ပတ္စ္ပို႔ စာအုပ္ေတြမွတ္တမ္းေရးထားတဲ့ေနရာမွာ စာရင္းေပးရပါတယ္။ အသြားေရာ အျပန္ပါ မွတ္တမ္းေရးရတဲ့ အဲဒီ့စနစ္ေလးက ခရီးသြားလာမွဳ လံုျခံဳေရးအတြက္ သေဘာက်စရာပါ။ ခရီးသြားကုမၸဏီကို ခရီးစဥ္အစအဆံုးအတြက္ ေငြေခ်ၿပီးသားမို႔ သေဘၤာအတြက္ လက္မွတ္ခ ထပ္မေပးရေပမယ့္ အဲဒီ့မွတ္တမ္းေရးတဲ့ေနရာမွာေတာ့ တစ္ေယာက္ကို ရင္းဂစ္ ၂၀ စီ ေပးရပါတယ္။

မားဆင္း ဆိပ္ကမ္း အနီး

ရွပ္ေျပးကို ၁၁ နာရီမွာ စီးရမွာဆိုေတာ့ ထမင္းစားဖို႔အခ်ိန္္မရွိေတာ့ပါဘူး။ သေဘၤာကို ေစာင့္ေနတုန္း ဥာဏ္အေျမွာ္အျမင္ႀကီးမားစြာနဲ႔ ထည့္ယူလာတဲ့ ထမင္းတစ္ဗူးနဲ႔ လက္ဖက္သုတ္ကိုပဲ တစ္ေယာက္တစ္လုတ္ ဝိုင္းလို႔အုပ္ၾကတယ္။ ေတာ္ပါေသးတယ္။ စလံုးလို ဟိုေနရာမစားရ ဒီေနရာမေသာက္ရ သာဆိုရင္ေတာ့ ငတ္မွာပါပဲ :D

တီအိုမန္ ဆိုတဲ့ ကၽြန္းေလးဟာ မေလးရွားႏိုင္ငံအေရွ႕ဘက္ကမ္းေျခကေန မိုင္ ၂၀ ခန္႔ အကြာအေဝးမွာ ရွိတဲ့ ကၽြန္းပါ။ ကၽြန္းကိုသြားဖို႔ မားဆင္းၿမိဳ ႔ေလးကေန ရွပ္ေျပးသေဘၤာ ၁ နာရီခြဲခန္႔ စီးရပါတယ္။ ကမာၻလွည့္ ခရီးသည္ေတြအတြက္ဖြင့္လွစ္ထားတဲ့ အပန္းေျဖစခန္းေတြက ရြာေပါင္း ၈ ရြာေလာက္ တည္ရွိေနတဲ့ တီအိုမန္ကၽြန္းရဲ႕ အဓိကလုပ္ငန္းပါပဲ။

ကိုယ္တို႔ ၃ ေယာက္ရဲ႕ ခရီးက အခုမွ စ တာပါ။ ကားေပၚမွာ အိပ္ေရးဝလာတဲ့ ၂ ေယာက္နဲ႔ ကိုယ္ဟာ ဟိုဘက္ၾကည့္လည္းေရ၊ ဒီဘက္ၾကည့္လည္း ေရ ျဖစ္ေနတဲ့ ပင္လယ္ျပင္ထဲက ရွပ္ေျပးေပၚမွာ မေၾကာက္ခ်င္ေယာင္ေဆာင္ၿပီး အဆက္မျပတ္စကားေတြ ေျပာလာလိုက္တာ ကၽြန္းနားေရာက္ခါ နီး အထိပါပဲ။

အသြားမွာစီးရတဲ့ ရွပ္ေျပးဟာ မားဆင္းကအနီးဆံုးျဖစ္တဲ့ ကၽြန္းရဲ႕ေတာင္ဘက္ကို အရင္ေရာက္ေပမယ့္ ကမ္းမကပ္ဘဲေျမာက္ဘက္ဆံုး ဆိပ္ခံအထိ ဆက္ေမာင္းပါတယ္။ အဲဒီေတာ့ ေတာင္ကေနေျမာက္အထိ ကမ္းေျခတေလွ်ာက္က ရွဳခင္းေတြကို တေမ့တေမာၾကည့္ရေတာ့တာေပါ့။ ေတာင္ျမင့္ျမင့္ေတြ ရွိေနတဲ့ တီအိုမန္ကၽြန္းဟာ သဲေသာင္ကမ္းေျခထက္ ေက်ာက္ေဆာင္ကမ္းပါးေတြ ပိုမ်ားၿပီး သိပ္ကိုလွပါတယ္။ ပင္လယ္ေရျပာျပာ မျမင္ဖူးေသးတဲ့ ကိုယ့္အတြက္ ကမ္းစပ္နားအထိၾကည္လင္စိမ္းျပာေနတဲ့ေရနဲ႔ ေက်ာက္ေဆာင္ေတြက ၾကည့္လို႔ မဝေအာင္ပါပဲ။

Tekek ဆိပ္ကမ္းရံုး

ဆိပ္ကမ္းရံုးနဲ႔ ကားလမ္းမ ၾကားက တူးေျမာင္း

ေျမာက္ဘက္ဆံုးက Salang ဆိပ္ခံကို အရင္သြားလိုက္တဲ့အတြက္ ကိုယ္တို႔ ဆင္းရမယ့္ Tekek ကို ၁ နာရီခြဲမွ ေရာက္ပါတယ္။ Tekek က တီအိုမန္ရဲ႕ အၾကီးဆံုးရြာျဖစ္ၿပီး ဆိပ္ကမ္းတဝိုက္မွာ ရဲစခန္း၊ ဝန္ထမ္းအိမ္ရာ ေတြနဲ႔စည္ကားပါတယ္။ အဲဒီ့ကေန တည္းခိုမယ့္ Berjaya Tioman Resort ကို ၁ နာရီ တစ္ခါ ေျပးဆြဲေပးတဲ့ အခမဲ့ကားေတြရွိပါတယ္။ ဆာေလာင္ေနတဲ့ ၃ ေယာက္သားဟာ ေနပူလြန္းလို႔ ဓါတ္ပံုရိုက္ခ်င္စိတ္လည္း မရွိဘဲ ကားေပၚမွာပဲ ထိုင္ေစာင့္ေနခဲ့ၾကတယ္။ ဒါေပမယ့္ ၁၅ မိနစ္ေလာက္ စီးရတဲ့ ကမ္းေျခက ေတာင္ပတ္လမ္းေလးကို ေရာက္ေတာ့ ၃ ေယာက္လံုး ျပန္ၿပီးတက္ၾကြလာၾကတယ္။ လမ္းေလးက သိပ္သာယာတာကိုး :)

Resort ကိုေရာက္လို႔ check in လုပ္ၿပီး အခန္းမွာ နားခ်ိန္ရတဲ့အခါ ညေန ၃ နာရီ ထိုးခါ နီးပါၿပီ။

ဆက္ပါဦးမည္ ......

ေရထဲက ၾကယ္တစ္စင္းသို႔

ရံုးသြားေနၾကတယ္
မို႔ အစ္တဲ့ မ်က္လံုးေတြနဲ႔

အလုပ္လုပ္ေနၾကတယ္
ဆို႔နစ္တဲ့ ႏွလံုးသားေတြနဲ႔

တစ္ေယာက္ကိုတစ္ေယာက္ၾကည့္တယ္
စကားလံုးေတြကင္းမဲ့

အသက္က ခပ္ငယ္ငယ္
စိတ္က ႀကီးျမတ္သတဲ့

ဆံုးရွံဳ းမွဳအားႀကီးတယ္
တိုင္းျပည္အတြက္ေရာကြဲ႕

ေပးဆပ္ႏိုင္လြန္းတယ္
ေမတၱာေတြအျပည့္နဲ႔

တရားမရွိေသးဘူးကြယ္
16.08.2015 ညေနခင္းကို မုန္းခဲ့

မယ္ညိဳ
17.08.2015 ( 7:25 am )

တစ္ခါမွ စကားမေျပာခဲ့၊မရင္းႏွီးခဲ့ဖူးသူအတြက္ တစ္ခါမွမက်ဖူးတဲ့မ်က္ရည္ေတြနဲ႔ ေရးမိပါတယ္။ 
ဘဝဆက္တိုင္း ဒီအျဖစ္မ်ဳ ိးနဲ႔ ေဝးပါေစ
ေအးခ်မ္းသာယာတဲ့ ဘဝမွာ နားခိုႏိုင္ပါေစ 

ဒီတစ္ေန႔ေတာ့ ...

ဒီမနက္ ..... အျပင္မွာေမွာင္ေနေသးေပမယ့္ ကၽြန္မအေစာႀကီးႏိုးေနခဲ့တယ္။ ႏွဳိးစက္နာရီ သံုးေလ့မရွိေလာက္ေအာင္ကို ေစာေစာႏိုးတတ္တဲ့သူက ဒီေန႔မွာေတာ့ ပိုလို႔ကိုေစာကာ ႏိုးေနတာ။ မျမင္ႏိုင္တဲ့ မသိစိတ္ရဲ႕ ဆန္းၾကယ္တဲ့ တြန္းအားတစ္ခုေၾကာင့္ေပါ့။

နံနက္ခင္း ဘုရားဝတ္ျပဳခ်ိန္မွာ လုပ္ၿမဲအတိုင္း ပန္း၊ ေရခ်မ္း၊ သစ္သီး ကပ္လွဴေပးမယ္၊ ဆုေတြတသီႀကီး ေတာင္းေပးေနမယ္ဆိုတာ အနားမွာ ရွိမေနေပမယ့္ ေမာင္သိေနမွာပါ။ ေမတၱာပို႔ျခင္း ဆိုတာကေတာ့ တစ္ေန႔မျပတ္ျပဳေနၾကမို႔ ေမာင့္ ႏွလံုးသားက ေမတၱာတရားေတြနဲ႔အတူ ေအးခ်မ္းေနမယ္ဆိုတာ ကၽြန္မ ယံုၾကည္ထားတယ္ေလ။

ေမတၱာ ......

တကယ္ပါ .....

ကၽြန္မတို႔ႏွစ္ေယာက္ ေဝးကြာသြားရျခင္းမွာ အမုန္းေတြမပါ၊ အာဃာတ ေတြမပါခဲ့ဘူးေနာ္။ ေမာင့္ကို ဘယ္တုန္းကမွ ေမတၱာမပ်က္ခဲ့သလို ေမာင့္ရဲ႕ေမတၱာေတြလည္း ကၽြန္မရရွိခဲ့၊ ရရွိေနၿမဲလို႔ ခံစားေနရဆဲပါပဲ။

ေစာေစာႏိုးတဲ့အက်ဳိးနဲ႔ ရံုးမသြားခင္အခ်ိန္ေလးမွာ နံနက္ခင္းေနေရာင္ျခည္ေအာက္က စံပါယ္ပင္ေလးနား ေနခြင့္လည္း ပိုရခဲ့တယ္။ ဂႏၶမာခင္းႀကီး စိုက္ခ်င္ခဲ့တဲ့ကၽြန္မကို အေျခအေနအရပ္ရပ္ေၾကာင့္ အခြင့္မသာခ်ိန္မွာ စံပါယ္ပင္ေလးတစ္ပင္နဲ႔ ႏွစ္သိမ့္ေစခဲ့တာလည္း ေမာင္ပါပဲ။

ေအးခ်မ္းေနတဲ့စိတ္ေၾကာင့္ စေနေန႔ေပမယ့္ ဒီေန႔ အလုပ္လုပ္ရတာ ၾကည္လင္တက္ၾကြလို႔။ ညေန အလုပ္ဆင္းခ်ိန္ အိမ္အျပန္လမ္းမွာေတာ့ လမင္းက ေကာင္းကင္ေပၚမွာ ကိုယ္ေရာင္ေဖ်ာက္ၿပီး တိတ္တိတ္ေလးေရာက္ေနခဲ့ၿပီ။ ညေနေစာင္းကတည္းက လ ကိုျမင္ေနရေပမယ့္ ညခုႏွစ္နာရီေလာက္အထိ မေမွာင္တတ္တဲ့ ကၽြန္မေနတဲ့ ကၽြန္းေလးဆီကို ေနအေစာႀကီးဝင္တတ္ရာ ေမာင္ေနထိုင္ရာဆီက ဖုန္းလွမ္းဆက္တတ္တဲ့ အခ်ိန္ေတြကို သတိရမိေနတတ္ေသးတာေတာ့ ကၽြန္မဇြတ္မျငင္းခ်င္ပါဘူးေမာင္။

ဒီလိုနဲ႔ အိမ္ျပန္ေရာက္ေတာ့ သီခ်င္းေလးတစ္ပုဒ္ ဖြင့္မိသြားေသးတယ္။ ေလးျဖဴရဲ႕ " ငါ့ရဲ႕လမင္း " ။ မွတ္မိတယ္ မဟုတ္လား။ အဲ့ဒီ့သီခ်င္းေခြထြက္ခါစက ျမန္မာျပည္ရဲ႕ အေဝးမွာေရာက္ေနတဲ့ ကၽြန္မကို ေနာက္ထပ္ အေဝးတစ္ေနရာကေန ဒီသီခ်င္းေလး ေမာင္ပို႔ေပးခဲ့တာ။ သီခ်င္းေလးကို ကၽြန္မသိပ္ႀကိဳက္တယ္။ နားေထာင္မိတိုင္းလည္း ၿပံဳးမိတယ္။ " နင္ဟာလမ္းျပၾကယ္၊ နင္ဟာ ငါ့ရဲ႕ နတ္သမီး " တဲ့။ တကယ္တမ္းေတာ့ သီခ်င္းစာသားေတြနဲ႔ ဆန္႔က်င္စြာ ေမာင္က စိတ္ဓါတ္အလြန္ခိုင္မာတဲ့သူ။ ဘဝကို အရွံဳးေပးဖို႔ ေနေနသာသာ ဘယ္ေလာက္ အခက္အခဲေတြ ေတြ႔ေတြ႕ ညည္းညဴတဲ့ စကားတစ္ခြန္း မေျပာတတ္တဲ့သူ။ မိန္းကေလးပီပီ ေပ်ာ့ႏြဲခ်င္တတ္တဲ့ ကၽြန္မကိုသာ အၿမဲတမ္း အားေပးခဲ့တဲ့သူ။ ကၽြန္မရဲ ႔စိတ္ပ်က္အားငယ္ တတ္တဲ့အက်င့္ကို အၿပီးတိုင္ ေဖ်ာက္ဖ်က္ေပးခဲ့သူ။ ေမာင္က ကၽြန္မ ဆိုညည္းဖို႔ အတြက္မ်ား ပို႔လိုက္ေလသလားလို႔ ေတြးၿပီး အၿမဲၿပံဳးမိတာ။ ဒါေပမယ့္ ေမာင့္ကို ကၽြန္မက လ တစ္စင္းလို႔ေတာ့ မဆိုညႊန္းလိုဘူး။ ေမာင့္ရဲ႕ ေမတၱာတရားက လေရာင္လို ေအးခ်မ္းေပမယ့္ ေမာင္က ကိုယ္ပိုင္အလင္းမရွိသူမွ မဟုတ္တာေနာ္။

အိုးးး ..... " ေနာ္ " ဆိုတဲ့ စကားလံုးေလးကို ကၽြန္မ သံုးလိုက္မိတာပဲ။ စကားေျပာရင္ " ေနာ္ " ဆိုၿပီးထည့္ေျပာတတ္တဲ့ ကၽြန္မက " naw is only for me naw " လို႔ ေျပာခဲ့တဲ့ေမာင္နဲ႔ မဆံုျဖစ္ေတာ့တဲ့ ေနာက္ပိုင္း ဒီစကားလံုးေလးကို စြန္႔လႊတ္ထားခဲ့တာၾကာၿပီေပါ့။ အခုခ်ိန္မွာ ဒီစကားလံုးေလးအတြက္ ေမာင္ ကန္႔သတ္ေတာ့မွာ မဟုတ္ဘူးဆိုတာ ေသခ်ာေပမယ့္ ကၽြန္မ ဘယ္ေတာ့မွ အသံုးမျပဳေတာ့တာကို ေမာင္ သိမယ္မထင္ပါဘူး။ 

ညဘက္ ဆီမီးပူေဇာ္ အၿပီး တိုက္ေအာက္ကိုဆင္းခဲ့မိတယ္။ ပု႑ရိတ္ပင္တန္းေတြၾကား လမ္းေလွ်ာက္ရင္း၊ လမင္းႀကီးကို ေမွ်ာ္ၾကည့္ရင္းေပါ့။ ဒီေန႔တစ္ေန႔ေတာ့ ေမာင့္ကိုသတိရမိျခင္းေတြကို ဟန္ေဆာင္ တားဆီး မထားခ်င္ေတာ့ပါဘူး။ ေမာင္ကေရာ ... ။ ကၽြန္မေမြးေန႔ေရာက္တိုင္း၊ ႏွစ္သစ္ကူးညေတြ ေရာက္တိုင္း အခ်ိန္ျပည့္မဟုတ္ေတာင္ ခဏေလးေတာ့ ကၽြန္မကို သတိရမိမွာ မဟုတ္လားလို႔ ေမးရင္ ဝန္မခံခ်င္တဲ့မ်က္ႏွာေပးနဲ႔ ဘာမွျပန္မေျပာဘဲ ၿပံဳးေနဦးမွာ မဟုတ္လား။

ဒီတစ္ေန႔တာ အတြက္ မအိပ္စက္ခင္ေလးမွာ လမင္းႀကီးကတဆင့္ ကၽြန္မ စကားတစ္ခ်ဳ ိ႔ လွမ္းေျပာလိုက္မိတယ္

" ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ေမာင္၊ ပူေလာင္တဲ့ ခ်စ္ျခင္းဆိုတာကို လြန္ေျမာက္လို႔ ေအးျမတဲ့ေမတၱာ ဆိုတာကို ေပးခဲ့တဲ့အတြက္ေရာ၊ ထားတတ္ေအာင္ သင္ေပးခဲ့တဲ့ အတြက္ပါ ... ။ စိတ္ေအးခ်မ္းသာယာတဲ့ ေမြးေန႔ရက္ျမတ္ ျဖစ္ပါေစ "

ၾကားႏိုင္သည္ျဖစ္ေစ၊ မၾကားႏိုင္သည္ျဖစ္ေစေပါ့။

ေမာင့္ဆီက တုံ႔ျပန္မွဳေတြကို မေမွ်ာ္လင့္တတ္ေတာ့ေအာင္ ဥေပကၡာစိတ္နဲ႔ တိတ္တိတ္ေလး ေနတတ္ခဲ့ၿပီပဲ။       ။

ညိဳေလးေန
26.07.2015 ( 10:58 PM )

U 23 ေပးခဲ့တဲ့ လက္ေဆာင္

စလံုးမွာ မယ္ညိဳ က သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔အတူေနေပမယ့္ အစ္ကိုကေတာ့ သူ႔မိသားစုေလးနဲ႔ေနပါတယ္။ အစ္ကို႔မွာ သားေလးတစ္ေယာက္ရွိတယ္။ အခုဆိုရင္ မူႀကိဳတက္ေနၿပီ။ ခ်ဥ္ေပါင္းဟင္း၊ ဘူးသီးခ်ဥ္ရည္ နဲ႔ ျမန္မာထမင္းဟင္းကို အင္မတန္ႀကိဳက္တဲ့သားကို ျမန္မာစကားသာေျပာေနတဲ့ မိသားစုထဲကေန ေက်ာင္းစထားေတာ့မယ္ဆိုေတာ့ ဘာသာစကားအခက္အခဲျဖစ္မွာစိုးလို႔ စိတ္ပူခဲ့ရေသးတယ္။ အဂၤလိပ္စကားကို အိမ္မွာမိသားစုက လိုက္ေျပာေပးလို႔ အစဥ္ေျပသြားေပမယ့္၊ ေက်ာင္းက သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ဆရာမေတြၾကားမွာ တရုတ္လို ဝင္ေျပာလို႔မရတဲ့၊ သူ႔အေဖနဲ႔အေမ တရုတ္လိုမတတ္မွန္းသိတဲ့သားက တရုတ္စကားေျပာသင္ေပးဖို႔ ကိုယ္တိုင္ပူဆာလို႔ သင္ေပးေနရတယ္။ ေက်ာင္းကိုေရာက္မွ ေက်ာင္းက အေတြ႕အႀကံဳေတြနဲ႔ သူဟာ စလံုးကေလးေတြနဲ႔မတူမွန္း၊ မေလးရွားေလးမဟုတ္မွန္း၊ တရုတ္ေလးလို မေျပာတတ္မွန္း သိေနတယ္။ ေရသိပ္ႀကိဳက္တဲ့သားက " ဂ်ပန္က်ရင္ သားသား ဂ်မာျပည္ လာမွာေနာ္ " လို႔ သူ႔အဘြားကို သႀကၤန္ျပန္လာမယ့္ အေၾကာင္း ဖုန္းဆက္ေျပာတတ္ေပမယ့္ သူ႔ကိုသူ သူဟာ ဂ်မာေလးတစ္ေယာက္ျဖစ္တယ္ ဆိုတာေတာ့ မသိခဲ့ဘူး။

မႏွစ္က National Day နီးလာတဲ့တစ္ေန႔ သားဆီကိုသြားေတာ့ သားက " ညိဳ ေရ ဒီမွာၾကည့္ " ဆိုၿပီး သူကိုယ္တိုင္လုပ္ထားတဲ့ ပစၥည္းေလးယူလာျပတယ္။ ပံုဆြဲဝါသနာပါတဲ့သားက မူႀကိဳ ေက်ာင္းမွာသင္ေပးတာေၾကာင့္ စကၤာပူအလံေလးကို သူကိုယ္တိုင္ဆြဲတတ္ေနၿပီး အေအးေသာက္တဲ့ပိုက္မွာ တိပ္နဲ႔ကပ္လို႔ အလံတိုင္ေလးလုပ္ထားတယ္။ ဒီအရြယ္ေလးနဲ႔ ဒါမ်ဳ ိးေတြလုပ္တတ္ေနတာကို ဝမ္းသာေပမယ့္ သားဆြဲတဲ့အလံက စကၤာပူအလံျဖစ္ေနတာေတာ့ ရင္ထဲမွာတမ်ဳိးျဖစ္ရတယ္။ ျမန္မာအလံေလးဆြဲပါလားလို႔လည္း သားကို အတင္းမတိုက္တြန္း၊ မသင္ေပးရဲခဲ့ဘူး။ ဇြတ္ခိုင္းရင္ လုပ္ခ်င္မွ လုပ္တတ္တဲ့ ကေလးေတြရဲ႕အက်င့္ေၾကာင့္ မခ်စ္ဘဲ မုန္းသြားမွာကို မလိုလားလို႔ သားနဲ႔ မရင္းႏွီးတဲ့ အရာေတြကို မယ္ညိဳတို႔ေမာင္ႏွမ ဇြတ္လုပ္ခိုင္းေလ့မရွိဘဲ ေရွာင္ၾကတယ္။ တျခားနည္းလမ္းကိုပဲ စဥ္းစားၾကတယ္။

National Day ပိတ္ရက္မွာလည္း ဟိုနားဒီနားသြားရင္းနဲ႔ သား ကို အဲဒီ့ေန႔ အတြက္ ျပင္ဆင္ထားတာေတြ လိုက္ျပျဖစ္ၾကတယ္။ အဲလို ေလွ်ာက္သြားၾကရင္းနဲ႔ ရဟတ္ယာဥ္နဲ႔ အလံကို သယ္လာတာလည္း ျမင္ေရာ သားက Singapore Flag , Singapore Flag ဆိုၿပီး ဝမ္းသာအားရ ခုန္ဆြခုန္ဆြနဲ႔ ထေအာ္ပါေလေရာ။ ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ ကိုယ့္ကား သြားရာဘက္နဲ႔ ရဟတ္ယာဥ္လားရာဘက္က တူေနၿပီး သားက တစ္လမ္းလံုး မ်က္စိေအာက္က အေပ်ာက္မခံဘဲ ေပ်ာ္ျမဴ းၿပီးေအာ္ေနေတာ့တာ။ မယ္ညိဳတို႔ ေမာင္ႏွမႏွစ္ေယာက္မွာ ကေလးရဲ႕သဘာဝ ဆိုတာသိေနလို႔ မတားသာ၊ မေျပာရက္ေပမယ့္ တစ္ေယာက္မ်က္ႏွာတစ္ေယာက္ၾကည့္ၿပီး စိတ္ထဲမသက္မသာျဖစ္ခဲ့ၾကရျပန္တယ္။

အဲဒီလို ရင္ထဲမွာေအာင္းထားရတဲ့ အရာေတြ ဖြင့္ထုတ္ႏိုင္ဖို႔အတြက္ မႏွစ္က ႏိုဝင္ဘာ၊  ျမန္မာအသင္း Suzuki Cup လာကန္တဲ့အခ်ိန္မွာ အစပ်ဳ ိးခဲ့တယ္။ ပထမဦးဆံုးရတဲ့ အခြင့္အေရးမို႔ေရာ၊ အင္မတန္ႏွစ္သက္တဲ့ ေဘာလံုးအားကစားျဖစ္တာေၾကာင့္ေရာ မေကာင္းတဲ့အသင္းမွန္းသိေပမယ့္ ျမန္မာဆိုတဲ့ အသိတစ္ခုတည္းနဲ႔ မယ္ညိဳ ပြဲတိုင္းၾကည့့္ျဖစ္ပါတယ္။ မွတ္မွတ္ရရ ေဘာလံုးပြဲမွာေဝတဲ့ အလံေလးေတြကို သား အတြက္ ပိုေတာင္းထားလိုက္တယ္။ ဒါေပမယ့္ သားက ေဘာလံုးပြဲမၾကည့္တတ္ေသးသလို၊ ၾကည့္ရေလာက္ေအာင္လည္း အေၾကာင္းမတိုက္ဆိုင္ခဲ့ဘူး။ ရွားရွားပါးပါးရထားတဲ့ စကၠဴအလံေလးေတြ ကစားစရာတစ္ခုအေနနဲ႔ပဲ ပ်က္စီးသြားမွာစိုးလို႔ သားကို မေပးျဖစ္ခဲ့ဘူး။ 

ဒီႏွစ္ Sea Games အခ်ိန္မွာေတာ့ မယ္ညိဳ ေမွ်ာ္လင့္တဲ့ အေျခအေနကိုေရာက္လာခဲ့ပါေတာ့တယ္။ အစ္ကိုက သားကို ငဲ့လို႔ အုပ္စုပြဲေတြကို ကြင္းမွာမၾကည့္ဘဲ အိမ္မွာပဲၾကည့္ခဲ့တယ္။ စကၤာပူနဲ႔ ကန္တဲ့ပြဲကို အိမ္မွာပဲ သားနဲ႔အတူၾကည့္ျဖစ္ခဲ့တဲ့ အက်ဳိးဆက္က သားဟာ ျမန္မာကို သိလာတာပါ။ ဖိလစ္ပင္း နဲ႔ ကန္မယ့္ေန႔မွာ အစ္ကိုက ဖုန္းဆက္ၿပီး " နင္ ပြဲတိုင္း သြားၾကည့္ေနတာ ျမန္မာအလံေလးမ်ား မရွိဘူးလား " လို႔ေမးလာေတာ့ မယ္ညိဳ ဝမ္းသာမိတာ ေျပာဖြယ္ရာမရွိေလာက္ေအာင္ပဲ။ ေနာက္ေတာ့ Jalan Besar ကြင္းနားအထိ ျမန္မာပရိသတ္ေတြ၊ ပြဲလာၾကည့္သူေတြကို သား ကို လိုက္ျပရင္း မယ္ညိဳ ႔ဆီက အလံလာယူၾကတယ္။ မယ္ညိဳ နဲ႔အတူကြင္းထဲ မလိုက္ရလို႔ငိုမဲ့မဲ့ ျဖစ္ၿပီးျပန္သြားတဲ့ သားက ဖိလစ္ပင္းက တစ္ဂိုးသြင္းလိုက္တဲ့အခ်ိန္မွာ " ဒယ္ဒယ္ လာ ဒီေကာင္ေတြကို သြားခ်မယ္ " ဆိုၿပီး လုပ္ေနလို႔ အစ္ကိုက မနည္းေခ်ာ့လိုက္ရပါေသးတယ္တဲ့  :)

ဆီမီးဖိုင္နယ္ပြဲေန႔ကေတာ့ အရာရာအတြက္ ရင္ခုန္စရာ အေကာင္းဆံုးပါပဲ။ ေအာ္ၾကဟစ္ၾကတဲ့အသံေတြနဲ႔ ကေလးလန္႔မွာစိုးတာက တစ္ပိုင္း၊ ၾကည့္ေစ၊ သိေစခ်င္ၾကတာ တစ္ပိုင္းမို႔ ဘင္သံေတြနဲ႔ေဝးရာ၊ လူၾကဲတဲ့ေနရာ ကိုေရြးလို႔ မယ္ညိဳ တို႔ သားေလးကို ကြင္းထဲအေရာက္ ေခၚႏိုင္ခဲ့ၾကတယ္။ သိပ္ႀကိဳးစားၾကတဲ့ U 23 အသင္းက ကေလးေတြကို ေရႊရတာ၊မရတာထက္ ဖိုင္နယ္တက္တယ္ဆိုတာမ်ဳိး ျဖစ္ေစခ်င္တာအျပင္ သားရဲ႕ ပထမဆံုး ကိုယ္တိုင္လာၾကည့္တဲ့ပြဲမွာ အရွံဳ းနဲ႔ မတိုးေစခ်င္တာေၾကာင့္ေရာ အဲဒီ့ေန႔က အားေပးေနတဲ့လက္ေတြဟာ တဆတ္ဆတ္တုန္ေနခဲ့ရတယ္။

U 23 ကေလးေတြရဲ႕ ႀကိဳးစားေပးခဲ့မွဳ ကိုသိပ္ကို ေက်းဇူးတင္မိပါတယ္။ ျမန္မာအသင္းလည္း ႏိုင္ခဲ့တယ္။ သားက လည္း ရန္ကုန္က သူ႔အဘြားကို ဖုန္းဆက္ ...

" ဘြားဘြားေရ သားသားကို တီဗြီထဲမွာေတြ႕လား "

" သားသားတို႔  ျမန္မာေဟ့ ... ျမန္မာေဟ့ လို႔ေအာ္ခဲ့တယ္၊ ဘြားဘြားၾကားလား " ဆိုၿပီး ေမးတယ္။

" ငါ့ေျမးကို အကၤ် ီအနီေလးနဲ႔ ေတြ႔လိုက္တာေပါ့၊ သား ေအာ္တာလည္းၾကားတယ္ "

အေမကလည္း မုသားေတြနဲ႔ ပီတိေတြ ျဖစ္လို႔။ သူ႔ကိုယ္သူ ဘာေလးမွန္း ေသခ်ာမသိေသးခ်ိန္ကတည္းက ျမန္မာျပည္ ဆိုတာနဲ႔ ပတ္သတ္တာေတြဟာ သူ႔အဘြားဆီက လာမွန္းသိေနေတာ့

" သားသားကို ျမန္မာေဘာလံုးအကၤ်ီ ပို႔လိုက္ေနာ္ " ဆိုၿပီး ဘယ္သူမွ မတိုက္တြန္းရဘဲ ပူဆာပါေတာ့တယ္။ 

ေနာက္ဆံုးေန႔မွာလည္း ရွံဳ းႏိုင္မယ္မွန္းသိေပမယ့္၊ သားရဲ႕ အေျခအေနကို ႀကိဳမမွန္းႏိုင္ေပမယ့္ မယ္ညိဳ တို႔ ကြင္းထဲကို ထပ္ေရာက္ခဲ့ျပန္ပါတယ္။ တစ္ေနရာစီ ျဖစ္ေနၾကတာမို႔ ပြဲသိမ္းဝီစီမွဳတ္ၿပီးတဲ့အခ်ိန္မွာ အရင္းဆံုးလုပ္မိတာက အစ္ကို႔ကို သားအေျခအေနေမးရတာပါပဲ။

" ျပႆ     နာေတာ့ မရွာဘူး၊ ဒါေပမယ့္ ၿငိမ္က်သြားတယ္၊ ငိုလည္း မငိုဘူး " တဲ့။

ေနာက္ဆံုးေတာ့ ေမာင္ႏွမ ႏွစ္ေယာက္ အေကာင္းဘက္ကလွည့္ေတြး၊ " ဒါမွ ျမန္မာပီသမွာလို႔ "  အခ်င္းခ်င္းေျပာၿပီး ရယ္ေမာပစ္လိုက္ၾကရတယ္။ အရွိတရားကို လက္ခံႏိုင္တာ၊ အရွံဳးေတြထဲမွာ ရုန္းကန္ဆန္တက္ေနရတာ ျမန္မာေတြရဲ႕လကၡဏာတစ္ရပ္ပဲ မဟုတ္လား။ 

U 23 က ရွိသမွ်အစြမ္းေတြ အကုန္ညွစ္ထုတ္လို႔ ျမန္မာမွန္သမွ်ကို ေငြ တံဆိပ္ ေလး လက္ေဆာင္ေပးခဲ့တယ္။ ကၽြန္မတို႔ေမာင္ႏွမအတြက္ေတာ့ ေငြ တံဆိပ္ထက္ပိုတဲ့ အဖိုးတန္လက္ေဆာင္တစ္ခု ထက္ၿပီးရခဲ့တယ္။ အခု သားက သူဟာ " ျမန္မာ " ဆိုတာ အတင္းအၾကပ္ေျပာျပစရာမလိုဘဲ ေသေသခ်ာခ်ာ သိသြားၿပီ။ ျမန္မာ ဆိုတဲ့ စာတန္းပါတဲ့ အကၤ ်ီေလးဟာ သူ႔အတြက္အေရးႀကီးမွန္း သိသြားၿပီ။ ျမန္မာအလံေလးကို ပါးမွာျမတ္ျမတ္ႏိုးႏိုး ကပ္တတ္ၿပီ။ အထူးသျဖင့္ ၾကယ္တစ္ပြင့္နဲ႔ သံုးေရာင္ျခယ္အလံပံုကို ဘယ္သူမွ တိုက္တြန္းစရာမလိုဘဲ သူ႔ဟာသူ ဆြဲေနၿပီ။ ဂ်မာျပည္လို႔ ေခၚေနရာကေန ျမန္မာ လို႔လည္း ပီပီသသ ေျပာတတ္လာၿပီ။ ေနာက္ဆံုး သူမရတဲ့ ႏိုင္ငံေတာ္သီခ်င္းကိုလည္း ဝါးခ်ၿပီး လိုက္ညည္းေနတတ္ၿပီ။ 

မယ္ညိဳ ႔အတြက္ေတာ့ အားကစားပြဲတိုင္းဟာ အႏိုင္ရဖို႔ယွဥ္ၿပိဳင္ၾကတဲ့ ကစားနည္းတစ္ခု ဆိုတာထက္ပိုပါတယ္။ အေျခအေနေၾကာင့္ တျခားအားကစားေတြကို ကိုယ္တိုင္ကိုယ္က် လိုက္အားမေပးႏိုင္ေပမယ့္ ကိုယ္အင္မတန္ႏွစ္သက္တဲ့ ေဘာလံုးအားကစားနည္းက ကေလးေတြကေတာ့ ထိပ္ေပါက္၊ ေျခေထာက္က်ဳ ိး၊ ပခံုးရိုးထိေနတဲ့ၾကားက ႏိုင္ငံေတာ္သီခ်င္းကို မ်က္ရည္တဝဲဝဲနဲ႔ အသံကုန္ဟစ္ဆိုၿပီး အားကုန္ညစ္ကစားျပလို႔ ႏိုင္ငံေတာ္ကို ဒီလိုနည္းနဲ႔လည္း ခ်စ္လို႔ရေၾကာင္း သက္ေသျပသြားတာကို မ်က္ျမင္ေတြခဲ့ရတယ္။ 

ဘာသာကြဲျပားျခင္း၊ လူမ်ဳ ိးခြဲျခားျခင္း၊ ပါတီမတူျခင္း ဆိုတာေတြ မရွိဘဲ စည္းလံုးျခင္းေတြနဲ႔ " ႏိုင္ငံခ်စ္စိတ္ " ဆိုတာေလးကို သားအတြက္ေရာ ကိုယ္ေတြအတြက္ပါ လက္ေဆာင္ရခဲ့တယ္။ သားရခဲ့တဲ့ လက္ေဆာင္ေလး သားဆီမွာ အရွည္သျဖင့္ တည္တံ့ေနဖို႔ မယ္ညိဳ တို႔ ႀကံစည္ႀကိဳးပမ္းရဦးမယ္လို႔ နားလည္ထားရင္း ...... ။       ။

မယ္ညိဳ 
( ၂၇.၆.၂၀၁၅ ) မနက္ ၁၀း၀၇