တီအိုမန္က ျပန္ခဲ့တယ္ ( ၃ )

ေနာက္တစ္ေန႔ Snorkeling Trip က မနက္ ၉ နာရီ စုရပ္မွာ ဆံုရမွာမို႔ မနက္စာကို ၈ နာရီမွာ သြားစားၾကဖို႔ သေဘာတူထားၾကတယ္။ ကိုယ္ကႏိုးေနက်မို႔ အရင္ဆံုးထၿပီး ေနာက္မွ က်န္ ၂ ေယာက္ကို ႏွဳိးမယ္လို႔ ေျပာထားရာက ႏွဳိးစက္သံမၾကားလို႔ စားေသာက္ခန္းမကို ၈ နာရီခြဲ အေရာက္ေျပးၾကရတယ္။ ျဖစ္ပံုက စလံုးမွာ ႏွဳ ိးစက္မလိုေအာင္ ႏိုးတတ္လို႔ အသံကိုတိုးထားမိတာက ခရီးပန္းၿပီး အိပ္ေပ်ာ္သြားလိုက္တာ အဲဒီ့အသံတိုးတိုးေလးကို မၾကားေတာ့ဘူး :D

Berjaya ရဲ႕မနက္စာက ေတာ္ေတာ္ေလးဖြယ္ဖြယ္ရာရာ စံုစံုလင္ရွိလွပါတယ္။ သိပ္ကိုသေဘာက်မိတာက ဘယ္မွာမွမရတတ္တဲ့ ေဂၚရခါး အစားအစာ ဂ်ဳံနဲ႔ၾကက္ဥကို ဆီပါေလရံုေလး ေၾကာ္ထားတဲ့ဂ်ဳံျပားနဲ႔ ဟင္းကို စားရတာပါပဲ။ အေမက အိမ္မွာသၾကားပါထည့္ၿပီး ခ်ဳ ိခ်ဳိေလးေၾကာ္ေၾကြးတတ္လို႔ ဟင္းမလိုပါဘူး။ အျပင္မွာေတာ့ ဘယ္မွာမွေရာင္းတာမေတြ႕လို႔ ဝယ္မစားဖူးဘူး။ 

စားေသာက္ၿပီးလို႔ စုရပ္ကိုေရာက္တဲ့အခါ ခရီးစဥ္ကို အၾကမ္းဖ်ဥ္းရွင္းျပပါတယ္။ မနက္ ၉ နာရီခြဲထြက္ၿပီး ညေန ၄ နာရီမွ ျပန္ေရာက္မွာပါ။ Snorkeling အတြက္ေနရာ ၄ ေနရာကို သြားမွာျဖစ္ၿပီး ေန႔လည္စာကို မေန႔က ရွပ္ေျပးအရင္ဆံုးကပ္ခဲ့တဲ့ Salang beach မွာ စားရမွာပါတဲ့။ အေယာက္၂၀ ေက်ာ္ရွိတဲ့ အဖြဲ႕ၾကီးဟာ စတင္ထြက္ခြါမယ့္ Marine Center ဆိုတဲ့ေနရာကို သြားၾကပါတယ္။ ေနာက္ေတာ့ Speed boat ၂ စီးအတြက္ ၂ သုတ္ခြဲလိုက္တာမွာ ကိုယ္ေတြက ဒုတိယထြက္မယ့္ အစီးမွာပါသြားၾကတယ္။ 

စုရပ္မွ လူစုေပးတဲ့ ဦးေလးႀကီးကို ကိုယ္တို႔ ၃ ေယာက္လံုးရဲ႕ ပထမဆံုးအေတြ႕အၾကံဳ ျဖစ္ေၾကာင္းေျပာျပၿပီး ဘယ္လို လုပ္ရမွန္းမသိဘူးလို႔ ဆိုၾကေတာ့ ဦးေလးၾကီးက စိတ္မပူဖို႔ သူတို႔လူက ေရထဲၾကည့္ပံုၾကည့္နည္း သင္ေပးမွာပါ၊ နင္တို႔ မိန္းကေလး ၂ ေယာက္ကို ပိုေတာင္သေဘာေကာင္းၿပီးသင္ေပးမွာပါဆိုၿပီး စ ေနာက္ လိုက္ပါေသးတယ္။ ဒါေပမယ့္ ပင္လယ္ေရနက္ထဲ တခါမွလည္း မသြားဖူး၊ Speed boat လည္း မစီးဖူးေတာ့ စိတ္လွဳပ္ရွားမိတာေတာ့ အမွန္ပါပဲ။

အေတြ႔အႀကံဳ မရွိလို႔ သင္ခန္းစာ ရျခင္းက Speed boat စထြက္တဲ့ ဆီက စပါေတာ့တယ္။ ဘုတ္ေပၚတက္ဆိုတဲ့ အခ်ိန္မွာ တက္လိုက္ၿပီး ၃ ေယာက္တူတူထိုင္လို႔ ရမယ့္ေနရာကိုပဲ ၾကည့္ၿပီးထိုင္လိုက္မိတယ္။ စ ထြက္ေတာ့မွ ဘုရား တရား တ ရေတာ့တာပါပဲ။ ကိုယ္ေတြဘက္ျခမ္းက ၅ ေယာက္မွာ ကိုယ္နဲ႔ အတူပါတဲ့ ညီမေလးက ပိန္ပိန္ပါးပါး ၂ ေယာက္ျဖစ္ၿပီး ေမာင္ေလးနဲ႔ က်န္တဲ့ မေလးစံုတြဲက သာမာန္ခပ္ျပည့္ျပည့္ အရြယ္ပါပဲ။ တဘက္ျခမ္းမွာက လူႀကီး ၆ ေယာက္နဲ႔ ကေလး ၂ ေယာက္။ အဲဒီ့ဘက္ျခမ္းက မေလးစံုတြဲ နဲ႔ အိႏိၵယန္းစံုတြဲ က ခပ္ဝဝ၊ ေနာက္တစ္တြဲက ေထာင္ေထာင္ေမာင္းေမာင္းအျဖဴ စံုတြဲ။ ကဲ ဒီဘုတ္မွ တျခမ္းမေစာင္းေနရင္ ဘယ္ဘုတ္ ေစာင္းေတာ့မလဲ။ ဘုတ္ကို ေမာင္းတဲ့သူက အေလးခ်ိန္မွ်ေအာင္ကိုယ္ေတြဘက္က ရပ္ၿပီးေမာင္းပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ သူခႏၶာကိုယ္က ကိုယ့္ဆိုဒ္ေလာက္ပဲရွိတဲ့ ေသးေသးေလး။ ပိုၿပီးစိုးရိမ္မိတာက သူဟာ အလြန္႔အလြန္ဆံုး ၁၇ ႏွစ္ပဲ ရွိမယ့္ မေလး ေကာင္းေလးငယ္ငယ္ေလး ျဖစ္ေနတာပါပဲ။

စထြက္ထြက္ျခင္းမွာ အသက္ကယ္ဝတ္စံုဝတ္တာ၊ ပါလာတဲ့ ပစၥည္းေတြ ဝမ္းဗိုက္ခန္း ထဲသိမ္းေနတာ နဲ႔  ခပ္ျဖည္းျဖည္း စ ေမာင္းေနတာမို႔ လူဘက္မမွ်တာကို သတိမထားမိလိုက္ၾကပါဘူး။ သတိထားမိတဲ့ အခ်ိန္မွာေတာ့ ေကာင္ေလးက အရွိန္ကို အစြမ္းကုန္ျမွင့္ၿပီး ေမာင္းေနပါၿပီ။ ခုခ်ိန္မွေတာ့ မထူးေတာ့ၿပီမို႔ အငယ္ ၂ ေယာက္ေရွ႕မွာ မေၾကာက္သလို ရယ္စရာေပါက္ကရေျပာၿပီး စိတ္ထဲကေတာ့ သရဏဂံုတင္ထားလိုက္ပါတယ္ :D
 

လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္ မပါဘဲ ဒီေကာင္ေလးတစ္ေယာက္တည္းနဲ႔ ျဖစ္ပါ့မလား။ ဒီအရြယ္ ဒီစိတ္နဲ႔ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ယံုၾကည္ခ်က္လြန္ၿပီး ဇြတ္လုပ္ေနရင္ေတာ့ ဒုကၡေတြျဖစ္ကုန္ေတာ့မွာပါပဲဆိုတဲ့ အေတြးေတြက ေခါင္းထဲကို ေရာက္လာပါေတာ့တယ္။ တကယ္လည္း သူက ေရွ႕ကထြက္သြားဘုတ္ကို ေက်ာ္တက္ၿပီး ေတာ္ေတာ္ျဖတ္ထားခဲ့တယ္။ နဲနဲေထာင္ေနတဲ့ ကိုယ္တို႔ဘက္ျခမ္းက ေရလည္း တအားစင္ပါတယ္။ ဟိုလူေတြဘာလို႔ ဒီဘက္မထိုင္လဲ ဆိုတာလည္း ေဘးသံတန္းကို တင္းတင္းဆုပ္ထားတဲ့ လက္က ရွင္းျပတယ္။ ေနက ဒီဘက္ကပူေနတာကိုး။ ဒီလိုနဲ႔ နာရီဝက္ေက်ာ္ေက်ာ္စီးၿပီး သဲျဖဴ ျဖဴ လြလြနဲ႔ ကၽြန္းလွလွေလးနားကို ေရာက္လာမွ အသက္ဝဝရွဴ ႏိုင္ပါေတာ့တယ္။ ကိုယ္ေတြ ၃ ေယာက္မွာလည္း ေရထဲျဖင့္ မဆင္းရေသးဘူး ရႊဲရႊဲစိုၿပီး နာရီဝက္စာေနေလာင္ၿပီးလို႔ ရဲရဲနီေနၾကပါၿပီ :D

အစီအစဥ္အရ Tulai Island ကမ္းစပ္မွာ ၄၅ မိနစ္ေနၿပီး ေရေဆာ့ၾက Snorkeling လုပ္ဖို႔ အသက္ရွဴ ပံုရွဴ နည္း သင္ၾကရမွာပါ။ ၃ ေယာက္သားမွာေတာ့ ဘာမွ မလုပ္ႏိုင္ေသးဘဲ အရိပ္ရတဲ့ အပင္ေအာက္ေလးမွာ ဘုတ္ေပၚမွာေၾကာက္ခဲ့သမွ် အခုမွ တစ္ေယာက္တစ္ေပါက္ေျပာရင္း အေမာေျဖ ၾကရပါတယ္။ ေမာင္ေလးကလည္း ကိုယ္နဲ႔တထပ္တည္းေတြးၿပီး စိုးရိမ္ေနခဲ့တာကိုး။ ကိုယ္ေတြက ေကာင္ေလးရဲ႕အသက္နဲ႔ ေသးေကြးပံုကိုၾကည့္ၿပီး အစိုးရိမ္ႀကီးေနၾကတာပါ။ တကယ္ေတာ့ သူဟာေတာ္ေတာ္ေလး ကၽြမ္းက်င္သူျဖစ္မွန္း ေစာင့္ၾကည့္တတ္တဲ့ အက်င့္အရသိလာရတယ္။ တစက္ေလးမွ ျငိမ္မေနဘဲ ကမ္းကပ္လာသမွ် ဘုတ္ေတြ ေက်ာက္ဆူးခ်ဖို႔၊ သဲေသာင္မွာ ငုတ္စိုက္ဖို႔ လိုက္လုပ္ေပးေနပါတယ္။

ဟိုအဖြဲ႔လည္းေလ့က်င့္ ဒီအဖြဲ႔လည္း ေလ့က်င့္

ခဏနားၿပီးတဲ့ အခ်ိန္မွာ Snorkeling အေတြ႕အႀကံဳမရွိဘူးလို႔ေျပာထားတဲ့ ကိုယ္ေတြကို သူကလွမ္းေခၚၿပီး သင္ေပးပါတယ္။ စိတ္ရွည္လက္ရွည္ပါပဲ။ ဒီမွာေသခ်ာေလ့က်င့္ထားၿပီး ၾကည့္တတ္မွ သႏာၱေက်ာက္ေတြနဲ႔ ငါးေတြကို ျမင္ရမွာလို႔ သူကေျပာပါေသးတယ္။ အသက္ရွဴ တတ္သြားတဲ့အခ်ိန္မွာ ကိုယ္ေတြဆက္ၿပီး ေလ့က်င့္ၾကတယ္။ အဲဒီ့ကၽြန္းေလးဟာ ကမ္းေျခက်ဥ္းက်ဥ္းေလးပဲရွိေပမယ့္ သဲျဖဴ ျဖဴ ႏုႏုနဲ႔ သိပ္လွပါတယ္။ ေရကလည္း ကမ္းစပ္အထိကို စိမ္းၾကည္ေနတာပါပဲ။ အဲဒါနဲ႔ ဆယ္ဖီေတြလည္း တခ်ပ္ခ်ပ္ျဖစ္ကုန္ၾကပါတယ္။ ဘာမွေတာ့ မဆိုင္သလိုပါပဲ :D 

၄၅ မိနစ္ျပည့္တဲ့အခ်ိန္တဲ့ အခ်ိန္မွာ ပထမဆံုးေနရာကို သြားဖို႔ ဘုတ္ေပၚျပန္တက္ရတယ္။ ခပ္ေဝးေဝးသြားရမယ္ ထင္ထားေပမယ့္ သံုးမိနစ္ေလာက္ပဲ ေမာင္းရတဲ့ အဲဒီ့ကၽြန္းရဲ႕ ေနာက္တစ္ေနရာပဲ ျဖစ္ေနပါတယ္။ အဲဒီ့ေနရာေလးက ေစာေစာက ေလ့က်င့္ခဲ့ၾကတဲ့ သဲေသာင္ကမ္းေျခအလြန္ ေက်ာက္ေဆာင္ကမ္းစပ္ပဲ ရွိတဲ့ ဂငယ္ေကြ႕ေနရာေလးပါ။ ကမ္းေျခနဲ႔ မေဝးေပမယ့္ ေရမတိမ္ပါဘူး။ 

အဲဒီ့ေနရာ ေရာက္လို႔ ရပ္လိုက္တယ္ ဆိုရင္ပဲ အေနာက္တိုင္းသားစံုတြဲက ဝုန္းဆို ေရထဲခုန္ခ်သြားၾကတယ္။ အိႏၵိယန္းလူႀကီးက သူ႕ကေလး ၂ ေယာက္ကို ေခၚၿပီးဆင္းသြားတယ္။ အသီးသီး အသက ဆင္းသြားတဲ့အခ်ိန္မွာ ေကာင္ေလးကလည္း ေျခေထာက္မွာ ေရယက္တပ္ရင္း ဆင္းဖို႔ျပင္ေနပါၿပီ။ ကိုယ့္အဖြဲ႕က ၂ ေယာက္ပါ ေရထဲဆင္းသြားခ်ိန္မွာ ငါ့ ညီမေလးက ေရမကူးတတ္ဘူး လို႔ သူ႕ကိုထပ္သတိေပးေတာ့ မပူပါနဲ႔လို႔ ေျပာၿပီး ခုန္ဆင္းသြားတယ္။ ေနာက္ေတာ့ ကိုယ္ဆင္းလာတာကိုေစာင့္ၿပီး မ်က္လံုးနဲ႔ႏွာေခါင္း အကာကို စစ္တယ္။ ပိုက္နဲ႔အသက္ရွဴ လို႔ ရမရ စမ္းၾကတယ္။ ရတာ ေသခ်ာသြားတဲ့ အခ်ိန္မွာ ကိုယ့္လက္ေကာက္ဝတ္ကို ဆြဲၿပီး ေခၚသြားပါေတာ့တယ္။ ကိုယ္ကလည္း သူ႕လက္ေကာက္ဝတ္ကို လက္ျပန္ ျပန္ဆြဲထားလိုက္တယ္။ ေၾကာက္လို႔ဟုတ္ပါဘူး စိတ္ခ်ေသခ်ာခ်င္လို႔ပါ  :D

ပထမဆံုးအေနနဲ႔ အျပင္မွာ တခါမွမျမင္ခဲ့ဖူး ေရေအာက္ကအရာေတြကို ၾကည္ၾကည္လင္လင္ျမင္ရတဲ့အခါ တအားကိုေပ်ာ္သြားတယ္။ အညိဳ ရင့္ရင့္သႏာၱေက်ာက္တန္းေတြ။ ငါးေလးေတြ နဲနဲပါးပါးရွိေပမယ့္ အဲဒီ့ေနရာက သႏာၱေက်ာက္မ်ားပါတယ္။ သူက ေရေအာက္က အထူးအဆန္းေလးေတြကို လက္ညွဳ ိးညႊန္ၿပီး ျပပါေသးတယ္။ ၁၅ ေပေလာက္ထိ ကူးသြားၿပီးတဲ့အခါ ညီမေလးကို သတိရလို႔ သူ႕ကို ျပန္ပို႔ခိုင္းလိုက္တယ္။ ဒီေလာက္ဆိုရင္ ဘယ္လိုကူးခတ္ၿပီး ၾကည့္ရမလဲဆိုတာ သိသြားၿပီေလ။ ညီမေလးကို သူေခၚသြားၿပီး လိုက္ျပေနခ်ိန္မွာ ကိုယ္တို႔ေမာင္ႏွမ ႏွစ္ေယာက္ လက္တြဲထားၿပီး ေလွ်ာက္ကူး ေလွ်ာက္ၾကည့္ၾကတယ္။ ဖန္သားျပင္ေတြေပၚမွာ ၾကည့္ခဲ့ရသလို နီရဲလွပ အေရာင္စံုမေနေပမယ့္ ျမင္ေတြ႕ရသေလာက္ကကို ၾကည့္လို႔ မဝေအာင္ပါပဲ။

ဘုတ္ေပၚအရင္ ျပန္တက္သြားတဲ့ ညီမေလးရိုက္ေပးတာ

နာရီဝက္ခန္႔ ၾကည့္ၿပီးၾကတဲ့အခါ ေန႔လည္စာအတြက္ Salang beach ကို ထြက္ခဲ့ၾကတယ္။ ဒီအခ်ိန္မွာေတာ့ ေကာင္ေလးက အျဖဴ စံုတြဲကို ေနရာေျပာင္းထိုင္ခိုင္းၿပီး ဘုတ္ရဲ႕အေလးခ်ိန္ကို မွ်ေစပါတယ္။ ေရပိုနက္နက္မွာ လွဳ ိင္းျမင့္ၿမင့္ေတြကို ျဖတ္ေမာင္းၿပီး ေရေပၚကို တဘုန္းဘုန္း ျပန္က်ေနေပမယ့္ အဲဒီ့အခ်ိန္က စ လို႔ကိုယ့္မွာေၾကာက္စိတ္ေတြ ရွိမေနဘဲ အေပ်ာ္ေတြပဲ ရွိေနေတာ့တယ္။

ဆက္ပါဦးမည္ ...

တီအိုမန္က ျပန္ခဲ့တယ္ ( ၂ )

တေနကုန္ ကားစီး ၊ သေဘၤာစီးၿပီး ဗိုက္ဆာလာၾကတဲ့ ၃ ေယာက္သားဟာ ေနာက္ေန႔လည္ဖို႔ပတ္ဖို႔ မစဥ္းစားႏိုင္ေသးဘဲ အခန္းမွာခဏနားၿပီး ဗိုက္ျဖည့္ဖို႔ပဲ ဦးစားေပးလိုက္ၾကတယ္။

အသီးမွ အသီးစစ္စစ္၊ ၃ ခုလံုး ခ်ဥ္တူးေနတာပဲ  :D

အာလူးေၾကာ္၊ ပုဇြန္ကင္နဲ႔ အေပၚကသေဘၤာသီးသုတ္ဟာ တစ္ေယာက္စာအတြက္ အေနေတာ္ပါပဲ

Beef ဘာဆိုလား မမွတ္မိေတာ့ဘူး

ပစၥည္းေတြထား ခဏနားၿပီး အပန္းေျဖစခန္းရဲ႕ စားေသာက္ခန္းမမွာ ေန႔လည္စာစားေတာ့ ၃ နာရီထိုးၿပီ။ ပုဇြန္ကင္၊ အမဲသား ဆိုၿပီး တစ္ေယာာက္တစ္မ်ဳ ိးမွာၿပီးခ်ိန္မွာ ျမန္မာၾကက္သားဟင္း ဆိုၿပီးေတြ႕တဲ့အခါ မွာစားမိၾကတယ္။ Facebook ေပၚမွာ အဂၤလန္က ျမန္မာႏိုင္ငံသား စားဖိုမွဴ းက ျမန္မာၾကက္သားဟင္းကို ဟိုတယ္ေတြရဲ႕စားေသာက္ဖြယ္ စာရင္းမွာ ပါလာႏိုင္ေအာင္ ၾကိဳးစားခဲ့တယ္ဆိုတာလည္း ဖတ္ထားတာမွ မၾကာေသးတာကိုး။ အုန္းႏို႕အနည္းငယ္ပါတာကလြဲၿပီး ျမန္မာၾကက္သားဆီျပန္အတိုင္းပါပဲ။ သံုးမ်ဳိးလံုး လက္ရာသိပ္ေကာင္းပါတယ္။

ဗိုက္ျပည့္လို႔ေက်နပ္သြားတဲ့ ၃ ေယာက္ဟာ အခန္းကိုျပန္ၾကတယ္။ ခရီးကို စစီစဥ္တုန္းက ၆ ေယာက္မို႔ Superior Room Triple Sharing ၂ ခန္းယူထားခဲ့ၾကတာပါ။

ေရာက္စက ဟိုအခန္းကထြက္ ဒီအခန္းကိုဝင္ ေနၾကရာက အတြင္းတံခါးနဲ႔ဆက္ထားတဲ့ အခန္းက်ယ္ ၂ ခန္း မွန္းသိတဲ့အခါ ဟိုဘက္ဒီဘက္ ေအာ္ေျပာလိုက္၊ အခန္းကူးၿပီး စပ္စုလိုက္နဲ႔ အူျမဴ းၾကျပန္တယ္။ ဒါေပမယ့္ အဲဒါေလးက ၾကာၾကာမခံလိုက္ပါဘူး ။ ခဏနားၿပီး Activity Services Center ကိုဖုန္းေခၚတဲ့အခါ ေနာက္တေန႔အတြက္ ဘယ္ Activity ကိုမွ စာရင္းေပးလို႔ မရေတာ့ပါဘူး။ ခရီးစဥ္မွာ ပါၿပီးသားျဖစ္တဲ့ Snorkeling at Renggis Island ဆိုတာကလည္း ညေန ၄ နာရီ ဆိုပိတ္ၿပီမို႔ ဒီေန႔အဖို႔ နာရီဝက္နဲ႔ ဘယ္လိုမွ မမွီေတာ့ပါဘူး။

အခုမွေရာက္တယ္ အခုပဲဘာမွလုပ္မရေတာ့ဘူး ဆိုေတာ့ေတာ္ေတာ္ေလးစိတ္ပ်က္သြားၾကျပန္ပါေရာ။ အဲဒါနဲ႔ Spa ပဲသြားၾကတာေပါ့ဆိုၿပီး ဖုန္းဆက္တဲ့အခါမွာ ဒီညေနလည္းမရွိ၊ ေနာက္ေန႔ညေနလည္းမရွိ၊ ေနာက္ေန႔မနက္ပိုင္းအတြက္ပဲအခ်ိန္ရွိပါေတာ့သတဲ့။ မနက္စာစားၿပီး Spa ကိုသြားရမွာဟာ ေတာ္ေတာ္အူေၾကာင္ေၾကာင္ႏိုင္လွပါတယ္။ ဘာလို႔ဒီေလာက္ေတာင္ အခ်ိန္ေတြမေပးႏိုင္၊ လူေတြျပည့္ေနရတာလဲလို႔ ေမးၾကည့္ၾကေတာ့မွ အေျဖေတြ႔ပါေတာ့တယ္။ ကုမၸဏီတစ္ခုရဲ႕ ဝန္ထမ္းေတြအပန္းေျဖခရီးစဥ္ေၾကာင့္ ဒီေန႔ပဲ အေယာက္ ၂၀၀ ေက်ာ္ေရာက္လာတာမို႔ပါတဲ့။ ၃ ေယာက္သားဟာ ကမ္းစပ္မွာပဲ တေနကုန္ေရကူးေနရေတာ့မလို၊ Renggis ကၽြန္းမွာပဲ တေနကုန္ရမလိုျဖစ္ၿပီး ျပန္ၿငိမ္သြားၾကပါေတာ့တယ္။

ဒီခရီးစဥ္ကို စစီစဥ္ကတည္းက စိတ္ဓါတ္ေတြဟာ တက္လိုက္က်လိုက္ပါပဲ။ ပ်က္မလိုျဖစ္ၿပီးမွ ေရာက္ေအာင္လာၾကတဲ့ သူေတြမို႔ ၾကာၾကာေတာ့ မၿငိမ္သြားၾကပါဘူး။ ဘာမွေဆာ့မရလည္း ဒီေလာက္ေအးေဆးတဲ့ ကမ္းေျခက အခန္းက်ယ္ႀကီးထဲမွာ တေနကုန္ အိပ္ရာေပၚႏွပ္ၾကတာေပါ့လို႔ သေဘာတူဆံုးျဖတ္ၿပီး စပ္ၿဖဲၿဖဲ ျပန္ျဖစ္လာၾကတယ္။ စလံုးမွာ သိပ္မွမအိပ္ၾကတာ။ ဒီမွာ အဝ အိပ္ရလည္း မဆိုးပါဘူး။ အဲဒီ့ေနာက္ေတာ့ စိတ္ကူးထားၾကတဲ့အထဲမွာ မပါတဲ့ ေနာက္ဆံုးလုပ္လို႔ရတာ တစ္ခုျဖစ္တဲ့ စက္ဘီးဘက္လွည့္ၾကတယ္။ ကံေကာင္းၾကေလစြ။ စက္ဘီးေတြေတာ့ ကုန္ေအာင္ငွားမသြားၾကေသးဘူး။

ညေန ၅ နာရီခြဲေလာက္မွာ စက္ဘီးစီးဖို႔ ထြက္လာခဲ့ၾကတဲ့အခါ ကံဇာတာေတြ တက္လာၾကျပန္တယ္။Resort Activity Services Center က သေဘာေကာင္းတဲ့ဦးေလးၾကီးက သူတို႔ဝန္ေဆာင္ေပးတဲ့ Snorkeling Trip နဲ႔ ေတာတြင္းလမ္းေလွ်ာက္ခရီးေတြ လူျပည့္သြားေပမယ့္ အျပင္က ဝန္ေဆာင္မွဳ တစ္ခုက သြားရင္ေတာ့ ရႏိုင္ေၾကာင္း ေျပာျပပါတယ္။ ခရီးသြားကုမၸဏီက ဝယ္္ထားတာမွာ Renggis Island ပါၿပီးသားမို႔သူတို႔နဲ႔ သြားရင္ ရင္းဂစ္ ၉၀ ပဲ ထပ္ေပးရၿပီး ေန႔လည္စာပါ ပါမွာပါ။ အျပင္က ဝန္ေဆာင္မွဳနဲ႔သြားရင္ ရင္းဂစ္ ၁၂၀ ေပးရၿပီး ေန႔လည္စာဝယ္စားရမယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။ ဝမ္းသာအားရနဲ႕ ၃ ေယာက္စာ စရံေပးခဲ့ၿပီး စက္ဘီးစီးထြက္ၾကခ်ိန္မွာေတာ့ ေပ်ာ္စရာေတြ အျပည့္ျဖစ္သြားၿပီ။

Package မွာ ပါၿပီးျဖစ္တဲ့ Renggis Island က ကမ္းေျခနဲ႔ ငါးမိနစ္ေလာက္ပဲ သြားရတဲ့ အကြာအေဝးမွာရွိပါတယ္။ Package အရ အဲဒီ့မွာဘယ္ေလာက္ၾကာၾကာေနလို႔ရလဲဆိုေတာ့ ညေန ၄ နာရီအထိႀကိဳက္သေလာက္ေနတဲ့။ ဒါေပမယ့္ သူေျပာတဲ့ႀကိဳက္သေလာက္ေနဆိုတာ ကၽြန္းေပၚမွာမဟုတ္ဘဲ ေရထဲမွာဆိုတာ ေနာက္ေန႔မွ သိရတယ္ :D

Renggis Island ဘက္က လွမ္းျမင္ရတဲ့ Golf Club အေဆာက္အဦ

ေဂါက္ကြင္းထဲက ေမ်ာက္တစ္သင္း 

Tioman ကၽြန္းဟာ ေပေပါင္း ၃၄၀၀ ျမင့္တဲ့ Gunung Kajang ေတာင္အပါအဝင္ ေတာင္ေတြအမ်ားႀကီးရွိပါတယ္။ ေတာင္ေတြ ပင္လယ္ၾကားမွာရွိတဲ့ ကမ္းေျခေျမျပန္႔သိပ္မက်ယ္တာ ခရီးစဥ္တေလွ်ာက္သတိထားမိပါတယ္။ Berjaya ကမ္းေျခအပန္းေျဖစခန္းကေတာ့ Tioman မွာအႀကီးဆံုးျဖစ္ၿပီး သဲေသာင္ကမ္းေျခ ေတာ္ေတာ္ေလး ရွည္ပါတယ္။ စက္ဘီးစီးတာ သဲေသာင္မွာမဟုတ္ပါဘူး။ အပန္းေျဖစခန္းအတြင္းလမ္းကေန စခန္းပရဝုဏ္ေက်ာ္ၿပီး ေဂါက္ကြင္းနဲ႔ ဆက္သြားတဲ့ လမ္းတေလွ်ာက္ပါ။ ေတာင္တန္းတဘက္ နဲ႔ ကမ္းေျခတဘက္နဲ႔ ကားအသြားအလာ မရွိသေလာက္နဲတဲ့ လမ္းကေလးမွာ စက္ဘီးစီးရတဲ့ ညေနခင္းေလးက သာယာလွပါတယ္။ ဆိုင္ကယ္သံၾကားတိုင္း စက္ဘီးေပၚက ခုန္ဆင္းမိတာက လြဲလို႔ေပါ့ေလ :D

လူမပါတဲ့ ရွဳခင္းပံုေပ်ာက္သြားလို႔ သည္းခံၾကပါ  :D

စက္ဘီးေတြျပန္အပ္ၿပီးတဲ့ေနာက္ ဘူေဖးညစာ။ အေနာက္တိုင္းအစားအစာ၊ တရုတ္စာ၊ မေလးရွား အစားအစာေတြ အစံုအလင္ပါ ပါတယ္။ စားၿပီးတဲ့အခါ ေနၾကာေစ့ထုပ္၊ အခ်ဥ္ထုပ္ေတြ အခန္းမွာ ျပန္ယူ၊ ကမ္းေျခအုန္းပင္ေတြေအာက္ ခံုေတြေပၚက ဆိုဖာအခင္းေတြသြား မ ၊ မီးေရာင္မရွိတဲ့ ကမ္းစပ္သဲေသာင္မွာခင္းၿပီး ၾကယ္ေတြၾကည့္ၾကတယ္။ 

Berjaya မွာ Receciption Lounge နဲ႔ စားေသာက္ခန္းမ ကလြဲရင္ Wifi မရပါဘူး။ တယ္လီဖုန္း Roaming လည္း ဖြင့္မထားၾကတဲ့အခါ ကိုယ္ေတြဟာ သက္ရွိပကတိေလာကႀကီးထဲကို ျပန္ေရာက္သြားၾကတယ္။ အဲဒီ့အခ်ိန္မွာ ဒီ ၃ ေယာက္အျပင္ (စိတ္ထဲကသတိရေနရင္ေတာင္) အေလးထားစရာ တျခားသူမရွိၾကဘူး။ အဲဒီ့နားမွာ လွဳိင္းပုတ္သံေတြရဲ႕ သဘာဝဂီတပဲ ရွိတယ္။ အဲဒီ့ညမွာ လနဲ႔အၿပိဳင္လင္းေနတဲ့ ၾကယ္ေလးေတြပဲရွိတယ္။

ေအာက္ထပ္က အခန္းမွာ ၂ ညတာ

ေသေသခ်ာခ်ာ သတိထားလိုက္မိတာကေတာ့ Online ၊ Internet ၊
Facebook ဆိုတာေတြနဲ႔ ေဝးကြာသြားခ်ိန္၊ TV ဆိုတာကို ေမ့ထားလိုက္ခ်ိန္မွာ အနီးကပ္ရွိေနတဲ့ သက္ရွိလူသား ၃ ေယာက္ဟာ ပိုမိုနီးကပ္ေႏြးေထြးသြားတာပါပဲ။

ဆက္ပါဦးမည္ .... 

တီအိုမန္က ျပန္ခဲ့တယ္ ( ၁ )

ဒီခရီးစဥ္က စီစဥ္တုန္းက ၁၂ ေယာက္ေလာက္သြားမယ့္ ခရီး။ လက္မွတ္ဝယ္ျဖစ္ခ်ိန္မွာ ၆ ေယာက္ျဖစ္သြားၿပီး တကယ္သြားရမယ့္ အခါက် ၃ ေယာက္ပဲက်န္ေတာ့တယ္။ အခ်ိန္ေျပာင္းလို႔လည္း မရတဲ့ ဒီခရီးကို စိတ္သိပ္မပါၾကေတာ့ဘဲ ဖ်က္ျပစ္ဖို႔ ေတြးမိၾကေပမယ့္ ခရီးစရိတ္ ၆ ေယာက္စာ အဆံုးမခံခ်င္ၾကတဲ့အဆံုး သြားမယ့္သြား သံုးေယာက္ထဲလည္း ေပ်ာ္ေပ်ာ္ပဲသြားဖို႔ ဆံုးျဖတ္လိုက္ၾကတယ္။

Nweton Hawker Center ေဘးက ကားဝင္းကေန မနက္ ၆ နာရီထြက္မွာမို႔ အဲဒီ့ကို မနက္အေစာႀကီး ၅ နာရီ ၁၅ ေရာက္ေအာင္သြားရတယ္။ စလံုးဘက္ျခမ္းက ခရီးသြားကုမၸဏီက စလံုးအထြက္ အထိ ပို႔ေပးၿပီး မေလးရွားဘက္အေရာက္မွာ ကားေျပာင္းစီးရပါတယ္။ Good Friday နဲ႔ သံုးရက္ဆက္ပိတ္တာမို႔ စကၤာပူနဲ႔မေလးရွား အဝင္အထြက္ လူမ်ားလွပါတယ္။ စလံုးဘက္ေရာ မေလးဘက္ေရာ အဝင္အထြက္စစ္ဖို႔ ေကာင္တာေတြ အမ်ားႀကီးထားေပးတာေတာင္မွ လူတန္းေတြက အရွည္ႀကီးေတြခ်ည့္ပါပဲ။

မေလးရွားဘက္ အဝင္မွာ လာေစာင့္ေနတဲ့ ကားေျပာင္းၿပီးတဲ့အခါ Mersing ဆိုတဲ့ မေလးရွားႏိုင္ငံ အေရွဆိပ္ကမ္းၿမိဳ႕ေလးကိုပို႔ေပးပါတယ္။ ဂ်ဳ ိဟိုး ကေန ၂ နာရီခြဲ ၃ နာရီ နီးပါးကားစီးရတဲ့ ခရီးဟာ အလြန္ပ်င္းစရာေကာင္းပါတယ္။ ကားေပၚအိပ္တတ္တဲ့သူေတြအတြက္ အဆင္ေျပေပမယ့္ ေတာ္ရံုတန္ရံု အိပ္မေပ်ာ္တတ္တဲ့ ကိုယ့္အတြက္ ဆီအုန္းနဲ႔ ရာဘာပဲေတြပဲရွိတဲ့ လမ္းဟာ ၿငီးေငြ႕စရာ။ ခရီးသြားလမ္းညႊန္အမ်ဳိးသမီးကလည္း ၃ နာရီေလာက္ ကားစီးရမွာမို႔ ကားမထြက္ခင္ အိမ္သာသြားထားၾကပါလို႔ သတိေပးစကားတစ္ခြန္းအျပင္ ေနာက္ထပ္စကားမဆိုေတာ့တာ မားဆင္း ေရာက္တဲ့အထိပါပဲ။

မနက္ ၈ နာရီ ေလာက္ဂ်ဳိဟိုးကေန ထြက္ခဲ့တာ ၁၀ နာရီခြဲ ဝန္းက်င္မွာ မားဆင္းကို ေရာက္ပါတယ္။ ခရီးသြားကုမၸဏီနဲ႔ ခ်ိတ္ဆက္ထားတဲ့ သေဘၤာလက္မွတ္ေရာင္းတဲ့ေနရာမွာ အသြားအျပန္လက္မွတ္ေတြထုတ္ယူၿပီးတဲ့အခါ ႏိုင္ငံျခားသား ခရီးသည္အားလံုးရဲ႕ ပတ္စ္ပို႔ စာအုပ္ေတြမွတ္တမ္းေရးထားတဲ့ေနရာမွာ စာရင္းေပးရပါတယ္။ အသြားေရာ အျပန္ပါ မွတ္တမ္းေရးရတဲ့ အဲဒီ့စနစ္ေလးက ခရီးသြားလာမွဳ လံုျခံဳေရးအတြက္ သေဘာက်စရာပါ။ ခရီးသြားကုမၸဏီကို ခရီးစဥ္အစအဆံုးအတြက္ ေငြေခ်ၿပီးသားမို႔ သေဘၤာအတြက္ လက္မွတ္ခ ထပ္မေပးရေပမယ့္ အဲဒီ့မွတ္တမ္းေရးတဲ့ေနရာမွာေတာ့ တစ္ေယာက္ကို ရင္းဂစ္ ၂၀ စီ ေပးရပါတယ္။

မားဆင္း ဆိပ္ကမ္း အနီး

ရွပ္ေျပးကို ၁၁ နာရီမွာ စီးရမွာဆိုေတာ့ ထမင္းစားဖို႔အခ်ိန္္မရွိေတာ့ပါဘူး။ သေဘၤာကို ေစာင့္ေနတုန္း ဥာဏ္အေျမွာ္အျမင္ႀကီးမားစြာနဲ႔ ထည့္ယူလာတဲ့ ထမင္းတစ္ဗူးနဲ႔ လက္ဖက္သုတ္ကိုပဲ တစ္ေယာက္တစ္လုတ္ ဝိုင္းလို႔အုပ္ၾကတယ္။ ေတာ္ပါေသးတယ္။ စလံုးလို ဟိုေနရာမစားရ ဒီေနရာမေသာက္ရ သာဆိုရင္ေတာ့ ငတ္မွာပါပဲ :D

တီအိုမန္ ဆိုတဲ့ ကၽြန္းေလးဟာ မေလးရွားႏိုင္ငံအေရွ႕ဘက္ကမ္းေျခကေန မိုင္ ၂၀ ခန္႔ အကြာအေဝးမွာ ရွိတဲ့ ကၽြန္းပါ။ ကၽြန္းကိုသြားဖို႔ မားဆင္းၿမိဳ ႔ေလးကေန ရွပ္ေျပးသေဘၤာ ၁ နာရီခြဲခန္႔ စီးရပါတယ္။ ကမာၻလွည့္ ခရီးသည္ေတြအတြက္ဖြင့္လွစ္ထားတဲ့ အပန္းေျဖစခန္းေတြက ရြာေပါင္း ၈ ရြာေလာက္ တည္ရွိေနတဲ့ တီအိုမန္ကၽြန္းရဲ႕ အဓိကလုပ္ငန္းပါပဲ။

ကိုယ္တို႔ ၃ ေယာက္ရဲ႕ ခရီးက အခုမွ စ တာပါ။ ကားေပၚမွာ အိပ္ေရးဝလာတဲ့ ၂ ေယာက္နဲ႔ ကိုယ္ဟာ ဟိုဘက္ၾကည့္လည္းေရ၊ ဒီဘက္ၾကည့္လည္း ေရ ျဖစ္ေနတဲ့ ပင္လယ္ျပင္ထဲက ရွပ္ေျပးေပၚမွာ မေၾကာက္ခ်င္ေယာင္ေဆာင္ၿပီး အဆက္မျပတ္စကားေတြ ေျပာလာလိုက္တာ ကၽြန္းနားေရာက္ခါ နီး အထိပါပဲ။

အသြားမွာစီးရတဲ့ ရွပ္ေျပးဟာ မားဆင္းကအနီးဆံုးျဖစ္တဲ့ ကၽြန္းရဲ႕ေတာင္ဘက္ကို အရင္ေရာက္ေပမယ့္ ကမ္းမကပ္ဘဲေျမာက္ဘက္ဆံုး ဆိပ္ခံအထိ ဆက္ေမာင္းပါတယ္။ အဲဒီေတာ့ ေတာင္ကေနေျမာက္အထိ ကမ္းေျခတေလွ်ာက္က ရွဳခင္းေတြကို တေမ့တေမာၾကည့္ရေတာ့တာေပါ့။ ေတာင္ျမင့္ျမင့္ေတြ ရွိေနတဲ့ တီအိုမန္ကၽြန္းဟာ သဲေသာင္ကမ္းေျခထက္ ေက်ာက္ေဆာင္ကမ္းပါးေတြ ပိုမ်ားၿပီး သိပ္ကိုလွပါတယ္။ ပင္လယ္ေရျပာျပာ မျမင္ဖူးေသးတဲ့ ကိုယ့္အတြက္ ကမ္းစပ္နားအထိၾကည္လင္စိမ္းျပာေနတဲ့ေရနဲ႔ ေက်ာက္ေဆာင္ေတြက ၾကည့္လို႔ မဝေအာင္ပါပဲ။

Tekek ဆိပ္ကမ္းရံုး

ဆိပ္ကမ္းရံုးနဲ႔ ကားလမ္းမ ၾကားက တူးေျမာင္း

ေျမာက္ဘက္ဆံုးက Salang ဆိပ္ခံကို အရင္သြားလိုက္တဲ့အတြက္ ကိုယ္တို႔ ဆင္းရမယ့္ Tekek ကို ၁ နာရီခြဲမွ ေရာက္ပါတယ္။ Tekek က တီအိုမန္ရဲ႕ အၾကီးဆံုးရြာျဖစ္ၿပီး ဆိပ္ကမ္းတဝိုက္မွာ ရဲစခန္း၊ ဝန္ထမ္းအိမ္ရာ ေတြနဲ႔စည္ကားပါတယ္။ အဲဒီ့ကေန တည္းခိုမယ့္ Berjaya Tioman Resort ကို ၁ နာရီ တစ္ခါ ေျပးဆြဲေပးတဲ့ အခမဲ့ကားေတြရွိပါတယ္။ ဆာေလာင္ေနတဲ့ ၃ ေယာက္သားဟာ ေနပူလြန္းလို႔ ဓါတ္ပံုရိုက္ခ်င္စိတ္လည္း မရွိဘဲ ကားေပၚမွာပဲ ထိုင္ေစာင့္ေနခဲ့ၾကတယ္။ ဒါေပမယ့္ ၁၅ မိနစ္ေလာက္ စီးရတဲ့ ကမ္းေျခက ေတာင္ပတ္လမ္းေလးကို ေရာက္ေတာ့ ၃ ေယာက္လံုး ျပန္ၿပီးတက္ၾကြလာၾကတယ္။ လမ္းေလးက သိပ္သာယာတာကိုး :)

Resort ကိုေရာက္လို႔ check in လုပ္ၿပီး အခန္းမွာ နားခ်ိန္ရတဲ့အခါ ညေန ၃ နာရီ ထိုးခါ နီးပါၿပီ။

ဆက္ပါဦးမည္ ......

ေရထဲက ၾကယ္တစ္စင္းသို႔

ရံုးသြားေနၾကတယ္
မို႔ အစ္တဲ့ မ်က္လံုးေတြနဲ႔

အလုပ္လုပ္ေနၾကတယ္
ဆို႔နစ္တဲ့ ႏွလံုးသားေတြနဲ႔

တစ္ေယာက္ကိုတစ္ေယာက္ၾကည့္တယ္
စကားလံုးေတြကင္းမဲ့

အသက္က ခပ္ငယ္ငယ္
စိတ္က ႀကီးျမတ္သတဲ့

ဆံုးရွံဳ းမွဳအားႀကီးတယ္
တိုင္းျပည္အတြက္ေရာကြဲ႕

ေပးဆပ္ႏိုင္လြန္းတယ္
ေမတၱာေတြအျပည့္နဲ႔

တရားမရွိေသးဘူးကြယ္
16.08.2015 ညေနခင္းကို မုန္းခဲ့

မယ္ညိဳ
17.08.2015 ( 7:25 am )

တစ္ခါမွ စကားမေျပာခဲ့၊မရင္းႏွီးခဲ့ဖူးသူအတြက္ တစ္ခါမွမက်ဖူးတဲ့မ်က္ရည္ေတြနဲ႔ ေရးမိပါတယ္။ 
ဘဝဆက္တိုင္း ဒီအျဖစ္မ်ဳ ိးနဲ႔ ေဝးပါေစ
ေအးခ်မ္းသာယာတဲ့ ဘဝမွာ နားခိုႏိုင္ပါေစ 

ဒီတစ္ေန႔ေတာ့ ...

ဒီမနက္ ..... အျပင္မွာေမွာင္ေနေသးေပမယ့္ ကၽြန္မအေစာႀကီးႏိုးေနခဲ့တယ္။ ႏွဳိးစက္နာရီ သံုးေလ့မရွိေလာက္ေအာင္ကို ေစာေစာႏိုးတတ္တဲ့သူက ဒီေန႔မွာေတာ့ ပိုလို႔ကိုေစာကာ ႏိုးေနတာ။ မျမင္ႏိုင္တဲ့ မသိစိတ္ရဲ႕ ဆန္းၾကယ္တဲ့ တြန္းအားတစ္ခုေၾကာင့္ေပါ့။

နံနက္ခင္း ဘုရားဝတ္ျပဳခ်ိန္မွာ လုပ္ၿမဲအတိုင္း ပန္း၊ ေရခ်မ္း၊ သစ္သီး ကပ္လွဴေပးမယ္၊ ဆုေတြတသီႀကီး ေတာင္းေပးေနမယ္ဆိုတာ အနားမွာ ရွိမေနေပမယ့္ ေမာင္သိေနမွာပါ။ ေမတၱာပို႔ျခင္း ဆိုတာကေတာ့ တစ္ေန႔မျပတ္ျပဳေနၾကမို႔ ေမာင့္ ႏွလံုးသားက ေမတၱာတရားေတြနဲ႔အတူ ေအးခ်မ္းေနမယ္ဆိုတာ ကၽြန္မ ယံုၾကည္ထားတယ္ေလ။

ေမတၱာ ......

တကယ္ပါ .....

ကၽြန္မတို႔ႏွစ္ေယာက္ ေဝးကြာသြားရျခင္းမွာ အမုန္းေတြမပါ၊ အာဃာတ ေတြမပါခဲ့ဘူးေနာ္။ ေမာင့္ကို ဘယ္တုန္းကမွ ေမတၱာမပ်က္ခဲ့သလို ေမာင့္ရဲ႕ေမတၱာေတြလည္း ကၽြန္မရရွိခဲ့၊ ရရွိေနၿမဲလို႔ ခံစားေနရဆဲပါပဲ။

ေစာေစာႏိုးတဲ့အက်ဳိးနဲ႔ ရံုးမသြားခင္အခ်ိန္ေလးမွာ နံနက္ခင္းေနေရာင္ျခည္ေအာက္က စံပါယ္ပင္ေလးနား ေနခြင့္လည္း ပိုရခဲ့တယ္။ ဂႏၶမာခင္းႀကီး စိုက္ခ်င္ခဲ့တဲ့ကၽြန္မကို အေျခအေနအရပ္ရပ္ေၾကာင့္ အခြင့္မသာခ်ိန္မွာ စံပါယ္ပင္ေလးတစ္ပင္နဲ႔ ႏွစ္သိမ့္ေစခဲ့တာလည္း ေမာင္ပါပဲ။

ေအးခ်မ္းေနတဲ့စိတ္ေၾကာင့္ စေနေန႔ေပမယ့္ ဒီေန႔ အလုပ္လုပ္ရတာ ၾကည္လင္တက္ၾကြလို႔။ ညေန အလုပ္ဆင္းခ်ိန္ အိမ္အျပန္လမ္းမွာေတာ့ လမင္းက ေကာင္းကင္ေပၚမွာ ကိုယ္ေရာင္ေဖ်ာက္ၿပီး တိတ္တိတ္ေလးေရာက္ေနခဲ့ၿပီ။ ညေနေစာင္းကတည္းက လ ကိုျမင္ေနရေပမယ့္ ညခုႏွစ္နာရီေလာက္အထိ မေမွာင္တတ္တဲ့ ကၽြန္မေနတဲ့ ကၽြန္းေလးဆီကို ေနအေစာႀကီးဝင္တတ္ရာ ေမာင္ေနထိုင္ရာဆီက ဖုန္းလွမ္းဆက္တတ္တဲ့ အခ်ိန္ေတြကို သတိရမိေနတတ္ေသးတာေတာ့ ကၽြန္မဇြတ္မျငင္းခ်င္ပါဘူးေမာင္။

ဒီလိုနဲ႔ အိမ္ျပန္ေရာက္ေတာ့ သီခ်င္းေလးတစ္ပုဒ္ ဖြင့္မိသြားေသးတယ္။ ေလးျဖဴရဲ႕ " ငါ့ရဲ႕လမင္း " ။ မွတ္မိတယ္ မဟုတ္လား။ အဲ့ဒီ့သီခ်င္းေခြထြက္ခါစက ျမန္မာျပည္ရဲ႕ အေဝးမွာေရာက္ေနတဲ့ ကၽြန္မကို ေနာက္ထပ္ အေဝးတစ္ေနရာကေန ဒီသီခ်င္းေလး ေမာင္ပို႔ေပးခဲ့တာ။ သီခ်င္းေလးကို ကၽြန္မသိပ္ႀကိဳက္တယ္။ နားေထာင္မိတိုင္းလည္း ၿပံဳးမိတယ္။ " နင္ဟာလမ္းျပၾကယ္၊ နင္ဟာ ငါ့ရဲ႕ နတ္သမီး " တဲ့။ တကယ္တမ္းေတာ့ သီခ်င္းစာသားေတြနဲ႔ ဆန္႔က်င္စြာ ေမာင္က စိတ္ဓါတ္အလြန္ခိုင္မာတဲ့သူ။ ဘဝကို အရွံဳးေပးဖို႔ ေနေနသာသာ ဘယ္ေလာက္ အခက္အခဲေတြ ေတြ႔ေတြ႕ ညည္းညဴတဲ့ စကားတစ္ခြန္း မေျပာတတ္တဲ့သူ။ မိန္းကေလးပီပီ ေပ်ာ့ႏြဲခ်င္တတ္တဲ့ ကၽြန္မကိုသာ အၿမဲတမ္း အားေပးခဲ့တဲ့သူ။ ကၽြန္မရဲ ႔စိတ္ပ်က္အားငယ္ တတ္တဲ့အက်င့္ကို အၿပီးတိုင္ ေဖ်ာက္ဖ်က္ေပးခဲ့သူ။ ေမာင္က ကၽြန္မ ဆိုညည္းဖို႔ အတြက္မ်ား ပို႔လိုက္ေလသလားလို႔ ေတြးၿပီး အၿမဲၿပံဳးမိတာ။ ဒါေပမယ့္ ေမာင့္ကို ကၽြန္မက လ တစ္စင္းလို႔ေတာ့ မဆိုညႊန္းလိုဘူး။ ေမာင့္ရဲ႕ ေမတၱာတရားက လေရာင္လို ေအးခ်မ္းေပမယ့္ ေမာင္က ကိုယ္ပိုင္အလင္းမရွိသူမွ မဟုတ္တာေနာ္။

အိုးးး ..... " ေနာ္ " ဆိုတဲ့ စကားလံုးေလးကို ကၽြန္မ သံုးလိုက္မိတာပဲ။ စကားေျပာရင္ " ေနာ္ " ဆိုၿပီးထည့္ေျပာတတ္တဲ့ ကၽြန္မက " naw is only for me naw " လို႔ ေျပာခဲ့တဲ့ေမာင္နဲ႔ မဆံုျဖစ္ေတာ့တဲ့ ေနာက္ပိုင္း ဒီစကားလံုးေလးကို စြန္႔လႊတ္ထားခဲ့တာၾကာၿပီေပါ့။ အခုခ်ိန္မွာ ဒီစကားလံုးေလးအတြက္ ေမာင္ ကန္႔သတ္ေတာ့မွာ မဟုတ္ဘူးဆိုတာ ေသခ်ာေပမယ့္ ကၽြန္မ ဘယ္ေတာ့မွ အသံုးမျပဳေတာ့တာကို ေမာင္ သိမယ္မထင္ပါဘူး။ 

ညဘက္ ဆီမီးပူေဇာ္ အၿပီး တိုက္ေအာက္ကိုဆင္းခဲ့မိတယ္။ ပု႑ရိတ္ပင္တန္းေတြၾကား လမ္းေလွ်ာက္ရင္း၊ လမင္းႀကီးကို ေမွ်ာ္ၾကည့္ရင္းေပါ့။ ဒီေန႔တစ္ေန႔ေတာ့ ေမာင့္ကိုသတိရမိျခင္းေတြကို ဟန္ေဆာင္ တားဆီး မထားခ်င္ေတာ့ပါဘူး။ ေမာင္ကေရာ ... ။ ကၽြန္မေမြးေန႔ေရာက္တိုင္း၊ ႏွစ္သစ္ကူးညေတြ ေရာက္တိုင္း အခ်ိန္ျပည့္မဟုတ္ေတာင္ ခဏေလးေတာ့ ကၽြန္မကို သတိရမိမွာ မဟုတ္လားလို႔ ေမးရင္ ဝန္မခံခ်င္တဲ့မ်က္ႏွာေပးနဲ႔ ဘာမွျပန္မေျပာဘဲ ၿပံဳးေနဦးမွာ မဟုတ္လား။

ဒီတစ္ေန႔တာ အတြက္ မအိပ္စက္ခင္ေလးမွာ လမင္းႀကီးကတဆင့္ ကၽြန္မ စကားတစ္ခ်ဳ ိ႔ လွမ္းေျပာလိုက္မိတယ္

" ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ေမာင္၊ ပူေလာင္တဲ့ ခ်စ္ျခင္းဆိုတာကို လြန္ေျမာက္လို႔ ေအးျမတဲ့ေမတၱာ ဆိုတာကို ေပးခဲ့တဲ့အတြက္ေရာ၊ ထားတတ္ေအာင္ သင္ေပးခဲ့တဲ့ အတြက္ပါ ... ။ စိတ္ေအးခ်မ္းသာယာတဲ့ ေမြးေန႔ရက္ျမတ္ ျဖစ္ပါေစ "

ၾကားႏိုင္သည္ျဖစ္ေစ၊ မၾကားႏိုင္သည္ျဖစ္ေစေပါ့။

ေမာင့္ဆီက တုံ႔ျပန္မွဳေတြကို မေမွ်ာ္လင့္တတ္ေတာ့ေအာင္ ဥေပကၡာစိတ္နဲ႔ တိတ္တိတ္ေလး ေနတတ္ခဲ့ၿပီပဲ။       ။

ညိဳေလးေန
26.07.2015 ( 10:58 PM )